สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามฝิ่น
Destroying Chinese war junks, by E. Duncan (1843).jpg
เรือ เอชอีไอซี เนเมซิส ทำลายเรือสำเภาของจีนระหว่างยุทธนาวีชุนปิครั้งที่สอง วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 184
วันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1839 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 1842[1]
สถานที่ จีน
ผลลัพธ์ อังกฤษได้รับชัยชนะ; สนธิสัญญานานกิง
ดินแดน
เปลื่ยน
เกาะฮ่องกงถูกผนวกเข้ากับอังกฤษ
คู่ขัดแย้ง
สหราชอาณาจักร สหราชอาณาจักร ราชวงศ์ชิง
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
ชาร์ลส์ อีเลียต
จอร์จ อีเลียต
เจมส์ บรีเมอร์
ฮิวจ์ กัฟ
เฮนรี พอตทิงเจอร์
วิลเลียม ปาร์กเกอร์
จักรพรรดิเต้ากวง
หลิน ซีซู
ฉีซาน
กวน เทียนเป่ย์  
อี๋ซาน
อี้จิง
กำลัง
19,000 นาย ไม่ทราบทั้งหมด
กำลังพลสูญเสีย
เสียชีวิต 69 นาย
ได้รับบาดเจ็บ 451 นาย
สูญเสียทั้งสิ้น 18,000–20,000 นาย
แหล่งอ้างอิงความสูญเสีย:[2]

สงครามจีน-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง หรือที่นิยมเรียกว่า สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง (อังกฤษ: First Opium War) เป็นสงครามระหว่างสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์และจีนราชวงศ์ชิง โดยมีเป้าหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากการค้าในจีน ในปี ค.ศ. 1842 สนธิสัญญานานกิง สนธิสัญญาฉบับแรกที่ชาวจีนเรียกว่า "สนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรม" ถูกบีบบังคับให้จ่ายค่าชดเชยให้กับอังกฤษ เปิดเมืองท่าสนธิสัญญาห้าแห่ง และการยกเกาะฮ่องกงให้แก่อังกฤษ ตลอดจนยุติระบบผูกขาดการค้าในระบบกว่างโจว สงครามดังกล่าวเป็นจุดสิ้นสุดของนโยบายแยกตัวโดดเดี่ยวของจีน และเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์จีน

อ้างอิง[แก้]

  1. Le Pichon, Alain (2006). China Trade and Empire. Oxford University Press. pp. 36–37. ISBN 0-19-726337-2.
  2. Martin, Robert Montgomery (1847). China: Political, Commercial, and Social; In an Official Report to Her Majesty's Government. Volume 2. James Madden. pp. 81–82.