สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามฝิ่น | |||||||||
.jpg) เรือ เอชอีไอซี เนเมซิส ทำลายเรือสำเภาของจีนระหว่างยุทธนาวีชุนปิครั้งที่สอง วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 184 |
|||||||||
|
|||||||||
| คู่ขัดแย้ง | |||||||||
 สหราชอาณาจักร
|
ราชวงศ์ชิง | ||||||||
| ผู้บังคับบัญชา | |||||||||
| ชาร์ลส์ อีเลียต จอร์จ อีเลียต เจมส์ บรีเมอร์ ฮิวจ์ กัฟ เฮนรี พอตทิงเจอร์ วิลเลียม ปาร์กเกอร์ |
จักรพรรดิเต้ากวง หลิน ซีซู ฉีซาน กวน เทียนเป่ย์ † อี๋ซาน อี้จิง |
||||||||
| กำลัง | |||||||||
| 19,000 นาย | ไม่ทราบทั้งหมด | ||||||||
| กำลังพลสูญเสีย | |||||||||
| เสียชีวิต 69 นาย ได้รับบาดเจ็บ 451 นาย |
สูญเสียทั้งสิ้น 18,000–20,000 นาย | ||||||||
| แหล่งอ้างอิงความสูญเสีย:[2] | |||||||||
.svg){kind=small}
สงครามจีน-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง หรือที่นิยมเรียกว่า สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง (อังกฤษ: First Opium War) เป็นสงครามระหว่างสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์และจีนราชวงศ์ชิง โดยมีเป้าหมายเพื่อรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากการค้าในจีน ในปี ค.ศ. 1842 สนธิสัญญานานกิง สนธิสัญญาฉบับแรกที่ชาวจีนเรียกว่า "สนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรม" ถูกบีบบังคับให้จ่ายค่าชดเชยให้กับอังกฤษ เปิดเมืองท่าสนธิสัญญาห้าแห่ง และการยกเกาะฮ่องกงให้แก่อังกฤษ ตลอดจนยุติระบบผูกขาดการค้าในระบบกว่างโจว สงครามดังกล่าวเป็นจุดสิ้นสุดของนโยบายแยกตัวโดดเดี่ยวของจีน และเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์จีน
อ้างอิง [แก้]
- ↑ Le Pichon, Alain (2006). China Trade and Empire. Oxford University Press. pp. 36–37. ISBN 0-19-726337-2.
- ↑ Martin, Robert Montgomery (1847). China: Political, Commercial, and Social; In an Official Report to Her Majesty's Government. Volume 2. James Madden. pp. 81–82.
