ตะกวด
| ตะกวด | |
|---|---|
 |
|
| ตะกวด | |
 |
|
| ภาพแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างกันระหว่างส่วนหัวของตะกวด (A) กับ เหี้ย (B) | |
| สถานะการอนุรักษ์ | |
| การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ | |
| อาณาจักร: | Animalia |
| ไฟลัม: | Chordata |
| ชั้น: | Sauropsida |
| อันดับ: | Squamata |
| อันดับย่อย: | Sauria |
| วงศ์: | Varanidae |
| สกุล: | Varanus |
| สกุลย่อย: | Empagusia |
| ชนิด: | V. bengalensis |
| ชื่อทวินาม | |
| Varanus bengalensis (Daudin, 1802) |
|
| ชนิดย่อย | |
|
|
| ชื่อพ้อง | |
|
|
ตะกวด (อังกฤษ: Bengal monitor, ภาษาอีสาน, ภาษาลาว, ภาษาไทยถิ่นใต้: แลน, ภาษาเขมร: ตฺรอกวต; ชื่อวิทยาศาสตร์: Varanus bengalensis) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างคล้ายเหี้ย (V. salvator) ซึ่งเป็นสัตว์ที่อยู่ในสกุลและวงศ์เดียวกัน โดยมักจำสับสนกับเหี้ยหรือเรียกสลับกัน แต่ตะกวดมีขนาดเล็กกว่าเหี้ยมาก และตำแหน่งของโพรงจมูก อีกทั้งสีสันของตะกวดจะมีสีน้ำตาลหรือสีดำ ซึ่งแตกต่างจากเหี้ยที่มีสีเหลืองผสมอยู่เป็นลาย อีกทั้งอุปนิสัยมักจะไม่ค่อยอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำหรือชอบว่ายน้ำหรือหากินในน้ำเหมือนเหี้ย และไม่ดุร้ายเท่า ตะกวดมักอาศัยบนต้นไม้ ปีนต้นไม้เก่ง ชอบนอนผึ่งแดดตามกิ่งไม้ แต่หากินตามพื้นดิน มักอาศัยอยู่ตามป่าโปร่งมากกว่าป่าทึบ [1]
ตะกวดจัดเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของคนโบราณในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบเป็นภาพปั้นประดับกลองมโหระทึก ราชพงศาวดารกัมพูชาถือว่าต้นตระกูลของชาวกัมพูชาเป็นตะกวดที่ขึ้นมาฟังธรรมเทศนา ในนิทานชาดก พระพุทธเจ้าเคยเสวยพระชาติเป็นตะกวดเช่นกัน[2]
หมายเหตุ ตะกวด ในพระไตรปิฏกไทย ดั้งเดิมแปลมาจากคำบาลีว่า โคธา อนึ่ง ในความจริง โคธา ชาวอินเดียในปัจจุบัน หมายถึงสัตว์ในตระกูล กิ้งก่า อีกัวน่า ไม่ใช่ สัตว์ในตระกูล ตะกวด หรือ เหี้ย อย่างที่เข้าใจผิดมาแต่เดิมแต่อย่างใด
อ้างอิง [แก้]
- ↑ ตะกวด, ตะกวดเบงกอล
- ↑ สุจิตต์ วงษ์เทศ. สยามประเทศไทย: แลน-คำลาว, ตะกวด-คำเขมร ไม่ใช่เหี้ย-คำบาลี. หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน. วันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11449 ออนไลน์
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: Varanus bengalensis |
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
ข้อมูลเกี่ยวข้องกับ Varanus bengalensis จากวิกิสปีชีส์
