ซูเปอร์มิดเดิลเวท

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ซูเปอร์มิดเดิลเวท (อังกฤษ: Super middleweight) เป็นพิกัดน้ำหนักมวยพิกัดหนึ่ง อยู่ระหว่างรุ่นมิดเดิลเวท (160 ปอนด์) กับรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท (175 ปอนด์)

โดยนักมวยที่จะชกในพิกัดนี้จะมีน้ำหนักตัวมากกว่า 160 ปอนด์ (71.575 กิโลกรัม) และไม่เกิน 168 ปอนด์ (ประมาณ 76.374 กิโลกรัม)[1] โดยที่พิกัดนี้ไม่มีในมวยสากลสมัครเล่น และทุกสถาบันเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด

พิกัดรุ่นนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในทศวรรษที่ 80 โดย โธมัส เฮิร์นส์ กลายเป็นนักมวยคนแรกของโลกที่ได้เป็นแชมป์โลกถึง 6 รุ่น เมื่อเป็นฝ่ายเอาชนะเจมส์ คินเช่น ได้แชมป์โลกซูเปอร์มิดเดิลเวท ขององค์กรมวยโลก (WBO) ไปได้[2]

ต่อมา ชูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด ก็สามารถเอาชนะ ดอนนี่ ลาลอนเด ไปได้และได้แชมป์โลกพร้อมกันถึง 2 พิกัด คือ ซูเปอร์มิดเดิลเวท และไลท์เฮฟวี่เวท ถือเป็นการชกชิงแชมป์โลกพร้อมกันถึง 2 พิกัดเป็นครั้งแรกของโลกด้วย

ในปี ค.ศ. 2009-ค.ศ. 2010 ได้มีการจัดชกแบบทัวร์นาเมนต์ของนักมวยระดับชั้นแนวหน้าในพิกัดนี้และมิดเดิลเวท ถึง 6 คน ในชื่อ "ซูเปอร์ซิกเวิลด์บ็อกซิ่งคลาสสิก" มีการจัดชกทั้งในยุโรปและสหรัฐอเมริกา[3] ซึ่งผลการแข่งขัน ปรากฏว่า อังเดร วอร์ด นักมวยชาวอเมริกันเป็นผู้ชนะในรายการนี้ได้ครองตำแหน่งแชมป์โลก ถึง 2 สถาบัน[4]

สำหรับนักมวยรายอื่นที่มีชื่อเสียงที่เคยชกในพิกัดนี้ นอกจากที่ได้กล่าวมาแล้ว ได้แก่ โรแบร์โต้ ดูรัน, รอย โจนส์ จูเนียร์, โจ คัลซากี้, เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์, ไนเจล เบนน์ เป็นต้น

อ้างอิง[แก้]