คริสเตียน มิฮาเรส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
คริสเตียน มิฮาเรส
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อจริง คริสเตียน ริคาร์โด ลูซิโอ มิฮาเรส
ฉายา El Diamante[1]
วันเกิด 2 ตุลาคม พ.ศ. 2524
สถานที่เกิด ดูรันโก เม็กซิโก
สถิติ
ชก 50
ชนะ 42
ชนะน็อก 18
แพ้ 6
เสมอ 2

คริสเตียน มิฮาเรส (Cristian Mijares) หรือ คริสเตียน ริคาร์โด ลูซิโอ มิฮาเรส (Cristian Ricardo Lucio Mijares) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2524 ที่ ดูรันโก เม็กซิโก สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 42 (น็อค 18) เสมอ 2 แพ้ 6

ประวัติ[แก้]

มิฮาเรสเป็นนักมวยสากลอาชีพชาวเม็กซิโก เป็นแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลกและสมาคมมวยโลก จนกระทั่งพ่ายแพ้ต่อวิค ดาร์ชิเนียนเมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ลุงของมิฮาเรส วิเซนเต้ มิฮาเรส ซัลดิวาร์เคยเป็นนักมวยเช่นเดียวกัน

มิฮาเรสได้เป็นแชมป์เม็กซิโกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเทื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เมื่อชนะน็อคอดัลเบอร์โต ดาวีลา ยก 6 ต่อมา เขาชนะคะแนนคัตสุชิเกะ คาวาชิม่า ในการชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลของสภามวยโลกที่ว่างเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2549 มิฮาเรสได้เป็นแชมป์โลกตัวจริงหลังจากมัตสุโมริ โทกูยาม่าสละตำแหน่งเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และได้ขึ้นชกกับคาวาชิม่าอีกครั้งและเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 10 จากนั้น เขาชกป้องกันตำแหน่งกับฮอร์เก้ อาร์เช ซึ่งเป็นการชกที่ดุเดือดมาก และมิฮาเรสเป็นฝ่ายชนะคะแนน

มิฮาเรสได้ชกล้มแชมป์กับอเล็กซานเดอร์ มูนอซ แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA และเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้เป็นซูเปอร์แชมป์ในรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลก จากนั้น ชกชนะน็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม อดีตแชมป์โลกชาวไทย ยก 3 จากนั้น ได้ขึ้นชกล้มแชมป์กับวิค ดาร์ชิเนียน แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF แต่ครั้งนี้มิฮาเรสเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9

มิฮาเรสเลื่อนรุ่นขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวทและขึ้นชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวท WBA กับเนโฮมาร์ เซอร์เมโน เมื่อ 14 มีนาคม 2552 แต่ไม่สำเร็จ เขาขึ้นชกแก้มือกับเกอเมโญอีกครั้งเมื่อ 12 กันยายน ปีเดียวกัน แต่แพ้คะแนนอีก อีกสองวันต่อมา มิฮาเรสจึงประกาศแขวนนวมไป 1 ปี แล้วกลับมาชกอีก ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF พ.ศ. 2553

เกียรติประวัติ[แก้]

  • แชมป์เม็กซิโกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2547 – 2549)
  • แชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
  • แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC
    • ชิง 18 กันยายน 2549 ชนะคะแนน คัตสุชิเกะ คาวาชิมา ที่ ญี่ปุ่น
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 17 พฤศจิกายน 2549 ชนะคะแนน เรย์นัลโด โลเปซ ที่ เม็กซิโก
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 3 มกราคม 2550 ชนะน็อค คัตสุชิเกะ คาวาชิมา ยก 10 ที่ญี่ปุ่น
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 14 เมษายน 2550 ชนะคะแนน ฮอร์เก้ อาร์เช ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 13 กรกฎาคม 2550 ชนะน็อค ซาลารีมัน เทบเปย ยก 10 ที่ เม็กซิโก
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 20 ตุลาคม 2550 ชนะน็อค แฟรงก์ กอร์จุก ยก 1 ที่ เม็กซิโก
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 16 กุมภาพันธ์ 2551 ชนะคะแนน โอเซ นาวาร์โร ที่ สหรัฐ
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7 และชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA, 17 พฤษภาคม 2551 ชนะคะแนน อเล็กซานเดอร์ มูนอซ ที่ เม็กซิโก
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 30 สิงหาคม 2551 ชนะน็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 3 ที่ เม็กซิโก
    • เสียแชมป์ 1 พฤศจิกายน 2551 แพ้น็อค วิค ดาร์ชิเนียน ยก 9 ที่ สหรัฐ (ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF ไม่สำเร็จด้วย)
  • แชมป์ NABF รุ่นแบนตัมเวท
    • ชิง 10 เมษายน 2553 ชนะคะแนน ฟรานซิสโก อาร์เช่ ที่ เม็กซิโก
  • แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF
    • ชิง 11 ธันวาคม 2553 ชนะคะแนน ฮวน อัลเบอร์โต โรซาส ที่ เม็กซิโก
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 14 พฤษภาคม 2554 ชนะคะแนน คาร์ลอส รุยดา ที่ เม็กซิโก
  • เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
    • ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวท WBA เมื่อ 14 มีนาคม 2552 แพ้คะแนน เนโฮมาร์ เซอร์เมโน ที่ เม็กซิโก
    • ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวท WBA เมื่อ 12 กันยายน 2552 แพ้คะแนน เนโฮมาร์ เซอร์เมโน ที่ เม็กซิโก

อ้างอิง[แก้]

  1. "Mijares stops Sasakul: The Age Factor". Eastside Boxing. สืบค้นเมื่อ 2008-09-01.