ขนาดคลื่นพื้นผิว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

มาตราขนาดคลื่นพื้นผิว (M_s) เป็นหนึ่งในขนาดมาตราที่ใช้ในวิทยาแผ่นดินไหว เพื่ออธิบายขนาดของแผ่นดินไหว มาตราดังกล่าวใช้ค่าที่ได้จากการวัดคลื่นพื้นผิวเรย์ลี ซึ่งเดินทางตามชั้นบนสุดของผิวโลกเป็นหลัก ปัจจุบันมาตราดังกล่าวใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมาตรฐานแห่งชาติ (GB 17740-1999) ในการจัดหมวดหมู่แผ่นดินไหว[1]

ขนาดคลื่นพื้นผิวเดิมได้รับการพัฒนาขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยนักวิจัยคนเดียวกับที่พัฒนามาตราขนาดท้องถิ่น (ML) เพื่อพัฒนาความละเอียดในแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ขึ้น[2]

นิยาม[แก้]

สูตรใช้คำนวณขนาดคลื่นพื้นผิว คือ[1]

M = \log_{10}(\frac{A}{T})_{\text{max}} + \sigma(\Delta)

โดย A เป็นค่าการกระจัดอนุภาคสูงสุดในคลื่นตัวกลาง (เวกเตอร์ผลรวมของการกระจัดแนวดิ่งทั้งสอง) หน่วยเป็นไมโครเมตร, T เป็นคาบในหน่วยวินาที, Δ เป็นระยะทางจากจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว หน่วยเป็นองศา และ

\sigma(\Delta) = 1.66\cdot\log_{10}(\Delta) + 3.5

ตาม GB 17740-1999 การกระจัดแนวดิ่งทั้งสองจะต้องถูกวัดในเวลาเดียวกัน หรือภายใน 1/8 ของคาบ หากการกระจัดทั้งสองมีคาบแตกต่างกัน ผลรวมถ่วงน้ำหนักจะต้องนำมาคิดด้วย

 T = \frac{T_{N}A_{N} + T_{E}A_{E}}{A_{N} + A_{E}}

โดย AN เป็นการกระจัดตามแนวเหนือ-ใต้ หน่วยเป็นไมโครเมตร, AE เป็นการกระจัดตามแนวตะวันออก-ตะวันตก หน่วยเป็นไมโครเมตร, TN เป็นคาบที่สอดคล้องกับ AN หน่วยเป็นวินาที และ TE เป็นคาบที่สอดคล้องกับ AE หน่วยเป็นวินาที

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 XU Shaokui, LU Yuanzhong, GUO Lucan, CHEN Shanpei, XU Zhonghuai, XIAO Chengye, FENG Yijun (许绍燮、陆远忠、郭履灿、陈培善、许忠淮、肖承邺、冯义钧) (1999-04-26). "Specifications on Seismic Magnitudes (地震震级的规定)" (ใน Chinese). General Administration of Quality Supervision, Inspection, and Quarantine of P.R.C. สืบค้นเมื่อ 2008-09-14. 
  2. William L. Ellsworth (1991). SURFACE-WAVE MAGNITUDE (MS) AND BODY-WAVE MAGNITUDE (mb). USGS. สืบค้นเมื่อ 2008-09-14. [ลิงก์เสีย]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]