กลุ่มภาษาเคียปชัก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การแพร่กระจายของกลุ่มภาษาเคียปชัก

กลุ่มภาษาเคียปชัก (Kypchak languages) หรือกลุ่มภาษาเตอร์กิกตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นสาขาหลักของกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่มีผู้พูดมากกว่า 12 ล้านคน ในบริเวณตั้งแต่ลิธัวเนียถึงจีน

ลักษณะทางภาษาศาสตร์[แก้]

ลักษณะร่วมกันของกลุ่มภาษาเคียปชักได้แก่

  • เปลี่ยนเสียงจากภาษาเตอร์กิกดั้งเดิม d เป็น j
  • ไม่มีเสียง h ที่ตำแหน่งต้นพยางค์ ยกเว้นภาษาคาลาซที่ยังเหลือลักษณะนี้
  • มีการเปลี่ยนเสียงสระบางตัว เปลี่ยนเสียง j ที่ต้นคำเป็น ʒ และมีการกล้ำเสียงที่พยางค์สุดท้าย

การจัดจำแนก[แก้]

แบ่งได้เป็นสามกลุ่มคือ

ภาษาอุซเบกสำเนียงเคียปชักเป็นกลุ่มภาษาเคียปชักที่ครั้งหนึ่งเคยใช้พูดในอุซเบกิสถาน และกลายเป็นสำเนียงกลางระหว่างภาษาอุซเบกกับภาษาคาซัค ภาษาของชาวมัมลุกในอียิปต์คล้ายจะเป็นกลุ่มภาษาเคียปชักซึ่งอาจะอยู่ในกลุ่มภาษาเคียปชัก-คูมาน

อ้างอิง[แก้]

  • Johanson, Lars and Csató, Éva Ágnes (1998). The Turkic Languages. London: Routledge. ISBN 0-415-08200-5. 
  • Menges, Karl H. (1995). The Turkic Languages and Peoples. Wiesbaden: Harrassowitz. ISBN 3-447-03533-1.