มัจจุราชมืดโหดมฤตยู

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก The Ghost and the Darkness)
มัจจุราชมืด โหดมฤตยู
(The Ghost and the Darkness)
กำกับ สตีเฟ่น ฮ็อปกินส์
อำนวยการสร้าง แกรนท์ ฮิลล์
ไมเคิล ดักลาส
พอล ราดิน
เขียน บทประพันธ์:
จอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน
บทภาพยนตร์:
วิลเลียม โกลด์แมน
นำแสดง วัล คิลเมอร์
ไมเคิล ดักลาส
ทอม วิลคินสัน
จอห์น คานิ
ดนตรีประกอบ เจอร์รี โกลด์สมิธ
กำกับภาพ วิลมอส ซิกมอนด์
ตัดต่อ โรเจอร์ บอนเดลลี
โรเบิร์ต บราวน์ จูเนียร์
จำหน่าย/เผยแพร่ พาราเมาต์พิกเจอส์
ฉาย 11 ตุลาคม ค.ศ. 1996 (ในสหรัฐอเมริกา)
ต้นปี ค.ศ. 1997 (ในประเทศไทย)
ความยาว 135 นาที
ประเทศ สหรัฐอเมริกา
ภาษา อังกฤษ
สวาฮีลี
ฮินดี
งบประมาณ 55,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ข้อมูลจาก IMDb

มัจจุราชมืดโหดมฤตยู ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์สัญชาติอเมริกัน ในชื่อภาษาอังกฤษว่า The Ghost and the Darkness ที่สร้างมาจากนิยายผจญภัยในป่าแอฟริกา เรื่อง The Man-Eaters of Tsavo ที่เขียนโดย ผู้พันจอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน ที่นำเค้าโครงมาจากประสบการณ์จริงของตนเองเกี่ยวกับสิงโตกินคนที่ซาโว[1]

นำแสดงโดย วัล คิลเมอร์, ไมเคิล ดักลาส, ทอม วิลคินสัน กำกับโดย สตีเฟ่น ฮ็อปกินส์ ความยาว 135 นาที ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม ประจำปี ค.ศ. 1996 ด้วย

คำโปรย[แก้]

  • Prey For The Hunters

เนื้อเรื่อง[แก้]

ในปี ค.ศ. 1898 จักรวรรดิอังกฤษกำลังแผ่อำนาจไปทั่วดินแดนแอฟริกา ผู้พันจอห์น เฮนรี่ แพ็ตเตอร์สัน (วัล คิลเมอร์) นายทหารหนุ่มชาวไอริช-อังกฤษผู้จบวิศวกรรมศาสตร์ ถูกส่งตัวไปประจำที่ซาโว เคนยา เพื่อคุมการสร้างทางรถไฟ โดยกรรมกรหลากหลายเชื้อชาติและความเชื่อ และทาสชาวพื้นเมือง เมื่อแรกไปถึง จอห์นตื่นตาตื่นใจกับธรรมชาติของสัตว์ป่าที่แอฟริกา โดยมี ซามูแอล (จอห์น คานิ) ล่ามชาวพื้นเมืองเป็นผู้ช่วยประสานงาน

ต่อมาไม่นาน เกิดมีเหตุสัตว์ป่าบุกจู่โจมจีค่ายที่พักคนงานและลากคนงานไปกิน จอห์นอาสาจะจับตายให้ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จ เหตุการณ์บานปลายไปเรื่อย ๆ ชาวพื้นเมืองแตกตื่นโดยเชื่อว่า มันคือ "มาร" (Ghost) และ "ทมิฬ" (Darkness) ที่ถูกส่งมา ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งมันได้ แต่จอห์นเชื่อว่า มันคือ สิงโตธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง

เมื่อจอห์นไม่สามารถหยุดยั้งได้ ชาร์ล เรมิงตัน (ไมเคิล ดักลาส) พรานประสบการณ์สูงถูกส่งมา แรกเริ่มเรมิงตันเชื่อว่า ตนจะสามารถจัดการกับปัญหาทั้งหมดได้ แต่เมื่อได้พบปะกับสิงโตทั้ง 2 ตัวแล้ว แม้แต่พรานประสบการณ์สูงและมั่นใจในตัวเองอย่าง เรมิงตัน ต้องผวา[2]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]