ข้ามไปเนื้อหา

แรมงที่ 4 เคานต์แห่งตูลูซ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แรมงที่ 4
ภาพสเกชตราของแรมง
เคานต์แห่งตริโปลี
ครองราชย์1102 – 1105
ถัดไปอัลฟอนโซ ฆอร์ดัน
เคานต์แห่งตูลูซ
ครองราชย์1094 – 1105
ก่อนหน้ากีโยมที่ 4
ถัดไปแบร์ทร็อง
ประสูติป. ค.ศ. 1041
สวรรคต28 กุมภาพันธ์ 1105 (อายุ 63–64)
เนินปราสาทแห่งตริโปลี เคาน์ตีตริโปลี
คู่อภิเษกธิดาของโกเดอฟรอยที่ 1 แห่งอาร์ล
มาทิลดาแห่งซิซิลี
เอลบิราแห่งกัสติยา
พระราชบุตรแบร์ทร็อง
อัลฟอนโซ ฆอร์ดัน
ราชวงศ์ตูลูซ
พระราชบิดาปองส์แห่งตูลูซ
พระราชมารดาอัลโมดีส์แห่งลามาร์ช
ศาสนาโรมันคาทอลิก

แรมงแห่งแซ็ง-ฌิล (ฝรั่งเศส: Raymond de Saint-Gilles; ป. ค.ศ. 1041 – 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1105) ยังมีอีกชื่อว่า แรมงที่ 4 แห่งตูลูซ หรือ แรมงที่ 1 แห่งตริโปลี เป็นเคานต์แห่งตูลูซ ดยุกแห่งนาร์บอน และมาร์เกรฟแห่งพรอว็องส์ใน ค.ศ. 1094 และเป็นผู้นำคนหนึ่งในสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่งใน ค.ศ. 1096 ถึง 1099 เขาใช้เวลา 5 ปีสุดท้ายในการสถาปนาเคาน์ตีตริโปลีในตะวันออกใกล้[1][2][3]

จากหลักฐานของอาร์มีเนีย แรมงเสียตาไปข้างหนึ่งเมื่อเดินทางไปแสวงบุญที่เยรูซาเลมก่อนที่จะไปทำสงครามครูเสด นอกจากนั้นแรมงก็ยังต่อสู้กับมัวร์ในสเปนก่อนปี ค.ศ. 1096 และเป็นคนแรกที่เข้าร่วมสงครามครูเสดหลังจากที่สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ทรงเทศนาเรียกร้องให้เข้าร่วมในสงครามที่การประชุมที่แกลร์มง

ชีวิตช่วงต้น

[แก้]

แรมงเป็นบุตรของปองส์แห่งตูลูซกับอัลโมดีส์แห่งลามาร์ช[4] เขาได้รับที่ดินแซ็ง-ฌิลพร้อมบรรดาศักดิ์ "เคานต์" จากบิดา และปลดฟิลิปปา ดัชเชสแห่งอากีแตน หลานสาวของเขา ผู้เป็นธิดาในกีโยมที่ 4 จากการได้รับมรดกเป็นเมืองตูลูซใน ค.ศ. 1094

ใน ค.ศ. 1094 กีโยม แบร์ทร็องแห่งพรอว็องส์เสียชีวิต และบรรดาศักดิ์มาร์เกรฟพรอว็องซ์จึงส่งผ่านไปยังแรมง สารตราของเออร์บัน ลงวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1096 ระบุชื่อแรมงเป็น comes nimirum Tholosanorum ac Ruthenensium et marchio Provintie Raimundus ("แรมง เคานต์แห่งตูลูซและรูแวร์ก มาร์เกรฟแห่งพรอว็องส์")

ครูเสดครั้งที่หนึ่ง

[แก้]

ครูเสด ค.ศ. 1101 การล้อมตริโปลี และเสียชีวิต

[แก้]
Mons Peregrinus

แรมงเป็นส่วนหนึ่งของครูเสด ค.ศ. 1101 ที่ล้มเหลว ซึ่งเขาพ่ายแพ้ในยุทธการที่เมอร์ซิวันในอานาโตเลีย เขาหนีรอดและกลับไปยังคอนสแตนติโนเปิล ต่อมาใน ค.ศ. 1102 เขาเดินทางทางทะเลจากคอนสแตนติโนเปิลไปยังแอนติออก ที่นั่นเขาถูกคุมขังโดยแทนเครด ผู้สำเร็จราชการแห่งแอนติออกในระหว่างที่โบเฮมอนด์ถูกคุมขัง และได้รับการปล่อยตัวหลังจากสัญญาว่าจะไม่พยายามพิชิตดินแดนใด ๆ ระหว่างแอนติออกและเอเคอร์ แต่เขากลับผิดสัญญาโดยทันทีด้วยการโจมตีและยึดเมืองฏ็อรฏูสได้ และเริ่มสร้างปราสาทบน Mons Peregrinus ("ภูเขาผู้แสวงบุญ") ซึ่งจะช่วยในการปิดล้อมตริโปลี เขาได้รับการสนับสนุนจากอเล็กซิอุสที่ 1 ผู้ต้องการให้เมืองตริโปลีเป็นมิตร เพื่อถ่วงดุลอำนาจกับแอนติออกที่เป็นศัตรู

ฟัครุลมุลก์ อิบน์ อัมมาร กอฎี แห่งตริโปลี นำการโจมตีที่ Mons Peregrinus ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1104 และจุดไฟเผาเนินปราสาทฝั่งหนึ่ง แรมงสามารถหลบหนีไปทางหลังคาได้ แต่ถูกไฟไหม้อย่างรุนแรงและต้องทนทุกข์ทรมานในช่วงเดือนสุดท้ายของชีวิต[5] เขาเสียชีวิตจากบาดแผลเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1105 ก่อนที่ตริโปลีจะถูกยึดครอง

ภริยาและทายาท

[แก้]

แรมงที่ 4 เคานต์แห่งตูลูซสมรสสามครั้ง และถูกตัดขาดจากศาสนาสองครั้งฐานสมรสร่วมสายโลหิตในระดับต้องห้ามจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 ใน ค.ศ. 1076 และใน ค.ศ. 1078 การถูกตัดขาดจากศาสนาถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1080 หลังภริยาคนแรกเสียชีวิต[6]

ภริยาคนแรกเป็นธิดาในโกเดอฟรอยที่ 1 เคานต์แห่งอาร์ล สมรสใน ค.ศ. 1066 และถูกบอกเลิกใน ค.ศ. 1076 บุตรชายของทั้งสองคือแบร์ทร็อง[7]

ภริยาคนที่สองคือมาทิลดา (มาฟัลดา) ธิดาในเคานต์รอเจอร์ที่ 1 แห่งซิซิลี[8] สมรสใน ค.ศ. 1080 มาฟัลดาเสีียชีวิตใน ค.ศ. 1094

ภริยาคนที่สามของแรมงคือเอลบิรา[9] พระราชธิดานอกสมรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออน ทั้งคู่สมรสใน ค.ศ. 1094 โดยมีบุตรชื่ออัลฟอนโซ ฆอร์ดัน[10]

อ้างอิง

[แก้]

ข้อมูล

[แก้]
  • Barker, Ernest (1911). "Raymund of Toulouse" . ใน Chisholm, Hugh (บ.ก.). สารานุกรมบริแทนนิกา (ภาษาอังกฤษ). เล่มที่ 22 (พิมพ์ครั้งที่ 11th). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์. น. 934–935.
  • Duncalf, Frederic (1969). "The First Crusade: Clermont to Constantinople". ใน Baldwin, Marshall W. (บ.ก.). The History of the Crusades, Volume I: The First Hundred Years. University of Wisconsin Press. น. 253–79.
  • Ilieva, Annetta; Delev, Mitko (1998). "Sclavonia and Beyond: The Gate to a Different World in the Perception of Crusaders (c. 1104-c. 1208)". ใน Alan V. Murray (บ.ก.). From Clermont to Jerusalem: The Crusades and Crusader Societies 1095-1500. Brepols. น. 153–171. doi:10.1484/M.IMR-EB.3.4786. ISBN 978-2-503-50667-8.
  • Edgington, Susan; Sweetenham, Carol, บ.ก. (2011). The Chanson D'Antioche: An Old French Account of the First Crusade. Routledge.
  • Graham-Leigh, Elaine (2005). The Southern French Nobility and the Albigensian Crusade. The Boydell Press.
  • Jansen, Katherine L.; Drell, Joanna; Andrews, Frances, บ.ก. (2009). Medieval Italy: Texts in Translation. แปลโดย Loud, G.A. University of Pennsylvania Press.
  • Maalouf, Amin (1983). The Crusades Through Arab Eyes. JC Lattes. ISBN 0-8052-0898-4.
  • Oviedo, Bishop Pelayo (2000). "Chapter II:Chronicon Regum Legionensium". The World of El Cid: Chronicles of the Spanish Reconquest. แปลโดย Barton, Simon; Fletcher, Richard. Manchester University Press.
  • William of Puylaurens (2003). The Chronicle of William of Puylaurens: The Albigensian Crusade and its Aftermath. แปลโดย Sibley, W.A.; Sibley, M.D. The Boydell Press.
  • Bréhier, Louis (1913). "Raymond IV, of Saint-Gilles" . ใน Herbermann, Charles (บ.ก.). Catholic Encyclopedia. เล่มที่ 12. Robert Appleton Company.
  • Budak, Neven (2022). "Crusades and Crusading in High Medieval Dalmatia and Croatia - Failed, Abused, Imaginery". ใน Kersken, Norbert; Srodecki, Paul (บ.ก.). The Expansion of the Faith: Crusading on the Frontiers of Latin Christendom in the High Middle Ages. Brepols. doi:10.1484/M.OUTREMER-EB.5.127515. ISBN 978-2-503-58880-3.
  • Raymond of Aguilers (1968). Historia Francorum Qui Ceperunt Iherusalem. แปลโดย John Hugh Hill, Laurita I. Hill. Philadelphia: American Philosophical Society. น. 16–18.
  • Déjean, Jean-Luc (1988) [1979]. The Counts of Toulouse (1050–1250). Fayard. ISBN 2213021880.
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=แรมงที่_4_เคานต์แห่งตูลูซ&oldid=12850215"