แรทคิง (เต่านินจา)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ระวังสับสนกับ คิงแรท (แก้ความกำกวม)
แรทคิง
TMNT405EpisodeGuide.png
แรทคิงเวอร์ชันซีรีส์โทรทัศน์ ค.ศ. 2003
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์มิราจสตูดิโอส์
อาร์ชีคอมิกส์
ไอดีดับเบิลยู พับลิชชิง
ปรากฏตัวครั้งแรกเทลส์ออฟเดอะทีนเอจมิวแตนต์นินจาเทอร์เทิลส์ #4 (กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988)
สร้างสรรค์โดยจิม ลอว์สัน
ข้อมูลในเรื่อง
นามแฝงอสุรกาย, ผี, เดอะแรท, ฮานทาน, นักฆ่า, สุดยอดนักฆ่า, ดร. วิกเตอร์ ฟาลโค
สังกัดทีมเดอะแพนธีอัน
ความสามารถสามารถสื่อสารกับหนูและควบคุมหนูด้วยกระแสจิต
เสริมความแข็งแกร่ง
เพิ่มความเร็วและความคล่องตัว
การอำพรางตัว
การฟื้นตัวจากการบาดเจ็บในอัตราที่เหนือมนุษย์

แรทคิง (อังกฤษ: Rat King) เป็นตัวละครจากแฟรนไชส์เต่านินจาในหลายสื่อ ตัวละครนี้ได้รับการสร้างขึ้นโดยจิม ลอว์สัน และปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนเรื่องเทลส์ออฟเดอะทีนเอจมิวแตนต์นินจาเทอร์เทิลส์ #4 ที่เขียนโดยจิม ลอว์สัน และได้ปรากฏตัวหลายครั้งตั้งแต่ในหนังสือการ์ตูน รวมถึงสื่ออื่น ๆ เช่น ซีรีส์แอนิเมชัน และวิดีโอเกม

แรทคิงเกิดและเติบโตในบอสตัน กระทั่งต่อมาได้อพยพมาอยู่ที่นิวยอร์ก เขายังคงเป็นหนึ่งในตัวละครที่ลึกลับยิ่งกว่าในเรื่องราวเต่านินจา ด้วยรูปลักษณ์ที่หลากหลายทำให้เขาเป็นทั้งวายร้าย, ตัวละครที่ไม่เข้าข้างใคร และแม้กระทั่งพันธมิตรของเต่านินจา แรทคิงมีเครื่องแต่งกายที่โดดเด่น ซึ่งประกอบด้วยผ้าขี้ริ้วที่สกปรกและขาดรุ่งริ่ง รวมทั้งที่เด่นที่สุดคือมีผ้าพันแผลหลายแบบปกคลุมร่างกายของเขา นอกจากนี้ แรทคิงมีอิทธิพลทางกระแสจิตอย่างเห็นได้ชัดเหนือเหล่าหนู

การปรากฏตัว[แก้]

มิราจคอมิกส์[แก้]

ในการ์ตูนเรื่องเต่านินจาของมิราจสตูดิโอส์ แรทคิงปรากฏตัวครั้งแรกในเทลส์ออฟเดอะทีนเอจมิวแตนต์นินจาเทอร์เทิลส์ #4 ในฐานะศัตรูหลักของเรื่อง โดยหลังจากอาศัยอยู่ในหนองน้ำเป็นเวลาหลายเดือน แรทคิง (ซึ่งยังไม่มีชื่อจนกว่าจะจบฉบับดังกล่าว) ได้ตัดสินใจเข้าไปในนิคมอุตสาหกรรมร้างที่อยู่ใกล้เคียง และใช้เป็นที่กำบังสำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึง ที่นั่นเอง แรทคิงได้พบเต่านินจากับเคซีย์ โจนส์ ที่เป็นเพื่อนของพวกเขาโดยบังเอิญ ซึ่งมาที่นิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวเพื่อฝึก และความเชื่อที่ว่าพวกเต่านินจากับเคซีย์เป็น "อสุรกาย" อื่น ๆ ที่ต้องการยึดอาณาเขตของเขา แรทคิงจึงแอบตามพวกเขาไปทั่วทั้งนิคม กระทั่งจับไมเคิลแองเจโลและปล่อยให้เขาถูกหนูกัดกิน (แต่ภายหลังไมเคิลแองเจโลได้หลบหนีไป) ในที่สุด แรทคิงก็พ่ายแพ้ต่อเลโอนาร์โดจากการต่อสู้กันตัวต่อตัว โดยเหวี่ยงดาวกระจายหลายตัวมาที่เขา ซึ่งทำให้เขาเสียสมดุล โดยการส่งเขาดิ่งลงไปในไซโล[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. Kevin Eastman and Peter Laird (w), Jim Lawson (p), Ryan Brown (i). "I, Monster" Tales of the Tales of the Teenage Mutant Ninja Turtles 4 (January, 1988), Mirage Studios

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]