อุดงมีชัย
อุดงมีชัย
ឧដុង្គ | |
|---|---|
เมือง | |
  บน: พระนครกรุงเก่าอุดงมีชัย ล่าง: ย่านโบราณอุดงค์มีชัย | |
| สมญา: ราชธานีแห่งอดีตกษัตริย์ | |
  อุดงมีชัย ตำแหน่งที่ตั้งของเมืองอุดงมีชัย, ประเทศกัมพูชา | |
| พิกัด: 11°49′26″N 104°44′33″E / 11.82389°N 104.74250°E | |
| ประเทศ |  กัมพูชา |
| จังหวัด | กันดาล |
| อำเภอ | โป็นเญียลือ |
| เทศบาล | Phsar Daek |
| ก่อตั้ง | 1618 |
| เขตเวลา | UTC+7 (กัมพูชา) |
| รหัสพื้นที่ | 12000 |
อุดง (เขมร: ឧដុង្គ) (หรืออาจเรียกได้ว่า อุดงฦๅไชย หรือ อุดงมีชัย) เป็นเมืองในประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดกันดาล ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาของ"ภูเขาพนมอุดง"หรือ "เขาพระราชทรัพย์" (พนมพระราชทรัพย์) ประมาณ 40 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงพนมเปญ เมืองหลวงในปัจจุบัน อุดงมีชัยเป็นที่พำนักของราชวงศ์และเมืองหลวงของกัมพูชามานานกว่า 250 ปีจนถึงปี ค.ศ. 1866 เป็นเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ของพระมหากษัตริย์เขมรหลายศตวรรษที่กระจัดกระจายอยู่บนยอดเขาที่แบ่งเป็นสองส่วน ที่โดดเด่นซึ่งทอดยาวจากตะวันออกเฉียงใต้ไปตะวันออกเฉียงเหนือ[1][2]
ชื่อเมือง
[แก้]
ชื่อของเมืองมาจากคำว่า "อุตตุงฺค" uttuṅga" (สันสกฤต: उत्तुङ्ग) ในภาษาสันสกฤต แปลว่า "สูง" ซึ่งอาจหมายถึงเขาพระราชทรัพย์ เนื่องจากภูเขาเป็นสถานที่ประกอบพิธีบุญต่างๆ และมีความสำคัญทางศาสนา คำนี้จึงอาจกินความหมายไปที่นัยที่ว่า "ยิ่งใหญ่" หรือ "สูงสุด" ก็ได้[3]
ประวัติ
[แก้]![](https://th.wikipedia.org/wiki/ไฟล์:British_Library_digitised_image_from_page_122_of_"Pioneering_in_the_Far_East,_and_journeys_to_California_in_1849_and_to_the_White_Sea_in_1878_..._With_illustrations,_etc".jpg)
เมืองอุดงมีชัยได้มีรากฐานมาตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระบรมราชาที่ 7 (พระศรีสุริโยพรรณ)แห่งยุคอาณาจักรเขมรละแวก เมื่อกัมพูชาได้ทำสงครามกับสยาม (กรุงศรีอยุธยา) และได้เสียกรุงละแวกทำให้สิ้นสุดยุคอาณาจักรเขมรละแวกลง
ตามบันทึกตำนานเขมร ภาคที่ 5 ของสภาขนบธรรมเนียมเขมร ระบุว่าเมืองอุดงยกขึ้นเป็นราชธานีในศตวรรษที่ 17 เพื่อเป็นการหนีภัยสงครามกับสยาม ในรัชสมัยพระไชยเชษฐาที่ 2 ได้ทรงตัดสินพระทัยย้ายราชธานีจากละแวกมายังกรุงอุดง ต่อมาในพ.ศ. 2164 หรือ ค.ศ. 1620 พระไชยเชษฐาที่ 2 ประทับอยู่ที่พระราชวังหลวงในเมืองลเวม ทรงนำเหล่าขุนพลและข้าราชการทั้งหมดขึ้นเรือพระราชพิธีไปยังเขตโอโครน จังหวัดสำโรงทอง (ปัจจุบันคือ จังหวัดกำปงสปือ) ทรงประทับอยู่ที่ศาลาที่นั่นเป็นเวลานาน หลังจากเสด็จพระราชดำเนินไปยังตำบลตาดงยายเจ็ย พระองค์ทรงเห็นเนินเขาในเขตสระแก้วซึ่งมีทิวทัศน์งดงาม พระองค์ทรงรู้สึกสนพระทัยและทรงสนทนากับข้าราชการ โหร ฯลฯ ว่า "เราต้องการสร้างพระราชวังหลวงที่นี่ พวกท่านทราบหรือไม่" เหล่าออกญา โหราธิปดีได้ทรงสำรวจดินแดนโดยใช้หลักโหราศาสตร์ แล้วทรงกราบทูลว่า “ที่นี่เป็นสถานที่อันเป็นสิริมงคลยิ่งนัก ตามกฎแล้วจะมีกษัตริย์องค์หนึ่งทรงปราบศัตรูทั้งแปดทิศ” พระองค์จึงทรงทราบเรื่องนี้ จึงทรงมอบหมายให้ออกญากลาโหมแก้ว เป็นผู้อำนวยการสร้างพระราชวังในเขตสระแก้ว ในวันขึ้น 5 ค่ำ เดือนผลกุน ปีวอก ในปีพุทธศักราช 2164 (ประมาณ ค.ศ. 1618) พระมหากษัตริย์จึงทรงสถาปนาเมืองใหม่นี้ว่า พระบรมมหาราชวังอุดงมีชัย หรือ "อุดงมีชัย" เข้าสู่ยุคอาณาจักรเขมรอุดง
ในรัชสมัยสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (พระองค์ด้วง) (พ.ศ. 2384–พ.ศ. 2393) พระองค์ทรงโปรดให้ขุดคลอง ลานบ้าน สะพาน และเจดีย์หลายร้อยองค์เพิ่มในกรุงอุดงมีชัย
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2161 จนถึงปี พ.ศ. 2409 ราชธานีแห่งนี้ถูกเรียกอย่างเป็นทางการว่ากรุงอุดงมีชัย ซึ่งเป็นราชธานีของกัมพูชาเป็นเวลา 250 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2409 สถานที่แห่งนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (พระนโรดม) ในช่วงกัมพูชาตกเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส พระองค์ได้ย้ายราชธานีและนำราชสำนักของพระองค์มาประทับยังกรุงพนมเปญ เมืองหลวงปัจจุบัน ซึ่งอยู่ห่างจากอุดงเมืองหลวงเดิมไปประมาณ 12 ไมล์
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ "The Buddha of Chinese deception Oudong Mountain by Bou Saroeun". Phnom Penh Post. 22 มิถุนายน 2001. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2015.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "THistory of the Phnom Bakheng Monument" (PDF). Khmer Studies. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2015-06-26. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2015.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Sanskrit dictionary - uttunga : tall". Tamilcube. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2019-04-06. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 3, 2015.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
หนังสือ
[แก้]- "The Rough Guide Southeast Asia" Rough Guides, 2002 ISBN 1-85828-893-2