อุณหภูมิของพลังค์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ในทางฟิสิกส์ อุณหภูมิพลังค์ (อังกฤษ: Planck temperature; TP) คือหน่วยวัดอุณหภูมิในระบบหน่วยธรรมชาติที่รู้จักในชื่อ หน่วยของพลังค์ (Planck units) ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน มักซ์ พลังค์ ซึ่งเป็นผู้เสนอแนวคิด

อุณหภูมิทำหน้าที่เป็นสเกลอุณหภูมิ โดยในสเกลนี้อุณหภูมิพลังค์มีค่าเป็น 1 ขณะที่ศูนย์สัมบูรณ์มีค่าเป็น 0 อุณหภูมิพลังค์ไม่เหมือนความยาวพลังค์หรือเวลาพลังค์ เพราะทั้งสองหน่วยคือหน่วยที่เล็กที่สุด อุณหภูมิพลังค์คือหน่วยที่ใหญ่ที่สุดของอุณหภูมิที่เป็นไปได้ อุณหภูมิของหน่วยอื่นสามารถแปลงเป็นอุณหภูมิพลังค์ได้ เช่น 0 °C = 273.15 K = 1.9279 × 10−30TP.

คำนิยาม[แก้]

อุณหภูมิของพลังค์สามารถนิยามได้ดังนี้

T_P = \frac{m_P c^2}{k} = \sqrt{\frac{\hbar c^5}{G k^2}} = 1.416785(71) × 1032 K

โดยที่:

ตัวเลขสองหลักในวงเล็บ ใช้แทนความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของเลขสองหลักสุดท้ายของค่าประมาณการ

ความสำคัญ[แก้]

เช่นกันกับหน่วยของพลังค์อื่นๆ โดยมาก อุณหภูมิของพลังค์ 1 หน่วยใช้เป็นขีดจำกัดพื้นฐานทางทฤษฎีควอนตัม ร่วมกันกับค่าความโน้มถ่วง ตามที่เข้าใจกันในปัจจุบัน กล่าวอีกนัยหนึ่ง คือ ความยาวคลื่นในการแผ่รังสีของวัตถุสามารถคำนวณจากอุณหภูมิของวัตถุได้ โดยถ้าวัตถุถูกเพิ่มอุณหภูมิจนถึง 1.41 x 1032 Kelvin (TP) รังสีที่ปล่อยออกมาก็จะมีความยาวคลื่นเป็น 1.616 x 10-35 เมตร (ความยาวพลังค์) โดยที่จุดนี้แรงโน้มถ่วงควอนตัมก็จะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

ถ้าอุณหภูมิมีค่าเท่ากับหรือสูงกว่า TP แล้ว ทฤษฎีทางฟิสิกส์ที่เราเข้าใจกันจะไม่สามารถใช้งานได้ เพราะเรายังขาดความเข้าใจในทฤษฎีแรงโน้มถ่วงควอนตัม[1]

อ้างอิง[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]