หมีหมา
| หมีหมา, หมีคน ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: สมัยไพลสโตซีนตอนกลาง–ปัจจุบัน,[1] | |
|---|---|
 | |
| หมีหมาในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน | |
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์  | |
| อาณาจักร: | สัตว์ Animalia |
| ไฟลัม: | สัตว์มีแกนสันหลัง Chordata |
| ชั้น: | สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม Mammalia |
| อันดับ: | สัตว์กินเนื้อ Carnivora |
| วงศ์: | หมี Ursidae |
| วงศ์ย่อย: | หมี Ursinae Horsfield, 1825 |
| สกุล: | หมีหมา Helarctos (Raffles, 1821) |
| สปีชีส์: | H. malayanus |
| ชื่อทวินาม | |
| Helarctos malayanus (Raffles, 1821) | |
| ชนิดย่อย | |
| |
 | |
| แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของหมีหมา | |
| ชื่อพ้อง | |
|
รายการ
| |
หมีหมา หรือ หมีคน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Helarctos malayanus; อีสาน: เหมือย)
ลักษณะ
[แก้]หมีหมาเป็นหมีที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ 1 เมตร ขนตามตัวสั้นสีดำปนสีน้ำตาล ขนบริเวณอกโค้งเป็นรูปตัว U สีขาวนวล บริเวณหน้าตั้งแต่ตาไปถึงปลายจมูกสีค่อนข้างขาว หรือน้ำตาลอ่อน ปกติหมีหมาหากินกลางคืน บางครั้งก็ออกหากินกลางวัน มักหากินเป็นคู่ อยู่ในป่าทึบ ไม่ชอบอยู่ตามเขา ดุร้ายและขึ้นต้นไม้เก่งกว่าหมีควาย (U. thibetanus) มีอุปนิสัยโมโหง่าย ชอบนอนบนต้นไม้หรือตามโพรงไม้สูง ๆ ไม่ชอบนอนพื้นดิน บางครั้งร้องคล้ายเสียงสุนัขเห่ากระโชก จึงเรียกว่า หมีหมา เมื่อยืน 2 ขา จะยืนตัวตรง จึงเรียกอีกชื่อว่า หมีคน
ถิ่นอาศัย
[แก้]หมีหมา พบในพม่า, อินโดจีน, ไทย, มาเลเซีย, สุมาตรา, บอร์เนียว, ภาคใต้ของจีน ในประเทศไทยพบมากทางภาคใต้
อาหาร
[แก้]หมีหมา ชอบกินลูกไม้ ใบไม้อ่อน สัตว์เล็ก ๆ แมลงรวมทั้งไส้เดือน ที่ชอบมาก คือน้ำผึ้ง นอกจากนี้ยังชอบกินเนื้ออ่อนของมะพร้าว
การสืบพันธุ์
[แก้]หมีหมา มีการผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ตั้งท้องประมาณ 95–96 วัน ปกติออกลูกครั้งละ 1–2 ตัว อายุยืนถึง 20 ปี
สถานภาพปัจจุบัน
[แก้]สัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวน และคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535[3]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Schwartz, J. H.; Vu, T. H.; Nguyen, L. C.; Le, K. T.; Tattersall, I. (1994). "A diverse hominoid fauna from the late middle Pleistocene breccia cave of Tham Khuyen, Socialist Republic of Vietnam". Anthropological Papers of the American Museum of Natural History. 73: 1–11.
- 1 2 Scotson, L.; Fredriksson, G.; Augeri, D.; Cheah, C.; Ngoprasert, D. & Wai-Ming, W. (2018) [errata version of 2017 assessment]. "Helarctos malayanus". IUCN Red List of Threatened Species. 2017 e.T9760A123798233. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2022.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ ชุติอร กาญวัฒนกิจ. สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน. กรุงเทพฯ : กองทุนสัตว์ป่าโลก สำนักงานประเทศไทย, 2543. 256 หน้า. หน้า 61-62. ISBN 974-87081-5-2
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ Ursus malayanus ที่วิกิสปีชีส์
