สถานีรถไฟกลางเจนไน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กลางเจนไน
สถานีการรถไฟอินเดีย, สถานีรถไฟชานเมืองเจนไน
อาคารสถานีรถไฟกลางเจนไน
ข้อมูลทั่วไป
ชื่ออื่นเอ็มจีอาร์ เจนไนเซนทรอล, เจนไนเซนทรอล, มัทราสเซนทรอล
ที่ตั้งเจนไน รัฐทมิฬนาฑู  India
พิกัด13°04′57″N 80°16′30″E / 13.0825°N 80.2750°E / 13.0825; 80.2750พิกัดภูมิศาสตร์: 13°04′57″N 80°16′30″E / 13.0825°N 80.2750°E / 13.0825; 80.2750
ความสูง3.465 เมตร (11.37 ฟุต)
เจ้าของรัฐบาลอินเดีย
ผู้ให้บริการเขตการรถไฟใต้ การรถไฟอินเดีย
สายเจนไน–นิวเดลี
เจนไน–หาวรา
เจนไน–มุมไบ
เจนไน–บังกาลอร์
ชานชาลา17
(12 หลัก + 5 ชานเมืองเจนไน)
ราง17
การเชื่อมต่อMTC, รถไฟชานเมือง, MRTS, รถไฟใต้ดิน
โครงสร้าง
ประเภทโครงสร้างโรมาเนสก์[1]
ที่จอดรถมี
ทางเข้าออกสำหรับผู้พิการบุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้
ข้อมูลอื่น
สถานะเปิด
รหัสสถานีแม่แบบ:Indian railway code
ประวัติ
เริ่มเปิดให้บริการ1873; 151 ปีที่แล้ว (1873)[2]
สร้างใหม่1959; 65 ปีที่แล้ว (1959) (first)
1998; 26 ปีที่แล้ว (1998) (second)
ติดตั้งระบบไฟฟ้า1931; 93 ปีที่แล้ว (1931)[3]
ชื่อเดิม
  • กลางมัทราส (1873–1996)
  • กลางเจนไน (1996–2019)
ผู้โดยสาร
6,50,000/วัน
การเชื่อมต่อ
Computerized Ticketing CountersLuggage Checking SystemParkingDisabled AccessFood PlazaKiosksWCTaxi StandPublic Transportationทางแยกต่างระดับMetro
ที่ตั้ง
กลางเจนไนตั้งอยู่ในเจนไน
กลางเจนไน
กลางเจนไน
ที่ตั้งภายในเจนไน
แผนที่
Interactive map

สถานีรถไฟกลางเจนไน (อังกฤษ: Chennai Central) หรือชื่อทางการ สถานีรถไฟกลางปุรัตจี ตไลวาร์ ดร. เอ็ม จี รามจันตรัน (อังกฤษ: Puratchi Thalaivar Dr. M.G. Ramachandran Central Railway Station) หรือชื่อเดิม สถานีรถไฟกลางมัทราส (อังกฤษ: Madras Central) รหัสสถานี: MAS เป็นสถานีปลายทางหลักของนครเจนไน รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย และเป็นสถานีรถไฟที่พลุกพล่านที่สุดในอินเดียใต้ รวมถึงเป็นแหล่งการเดินทางที่สำคัญของประเทศ สถานีนี้เชื่อมต่อกับสถานีมัวร์มาร์เก็ตคอมเพล็กซ์, สถานีรถไฟใต้ดินเจนไน, สถานีเจนไนปาร์ก และ สถานีเจนไนปาร์กตาวน์ สถานีตั้งอยู่ห่างไป 1.8 km (1.1 mi) จากสถานีเจนไนเอ็กมอร์ เที่ยวรถไฟที่ให้บริการจากสถานีมีให้บริการเชื่อมต่อไปยังอินเดียภูมิภาคอื่น ๆ รวมถึงโกลกาตา, มุมไบ และ นิวเดลี

อาคารสถานีรถไฟมีอายุกว่าหนึ่งร้อยปี ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกจอร์จ ฮาร์ดดิง (George Harding) และเป็นหนึ่งในจุดหมายตาของเจนไน สถานีนี้ยังเป็นแหล่งรถไฟของระบบรถไฟชานเมืองเจนไน และตั้งอยู่ตรงข้ามกับอาคารสำนักงานใหญ่ของการรถไฟเขตใต้และอาคารริโปน

สถานีนี้เปลี่ยนชื่อสองครั้ง ครั้งแรกเปลี่ยนตามชื่อเมืองจากมัทราสเป็นเจนไนในปี 1998 และอีกครั้งเปลี่ยนชื่อตามผู้ก่อตั้ง AIADMK และอดีตผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑู เอ็มจี รามจันตรันในปี 2019[4]

สถานีมีผู้โดยสารใช้งานราว 550,000 คนต่อวัน ถือว่ามากที่สุดในอินเดียใต้ ทั้งสถานีนี้ สถานีเจนไนเอ็กมอร์ และ ชุมทางโคอิมบาทอร์ เป็นสถานีที่ทำกำไรมากที่สุดของการรถไฟเขตใต้[5]

สถานีนี้สร้างขึ้นในปี 1873 ในชื่อสถานีกลางมัทราส โดยสร้างขึ้นที่ปาร์กตาวน์ รอบเปริอาเม็ต[6] เป็นเป็นสถานีปลายทางรองเพื่อช่วยลดความหนาแน่นที่สถานีอ่าวโรยปุรัมซึ่งในเวลานั้นใช้งานสำหรับการขนย้ายสินค้าจากท่าเรือเจนไน สถานีได้รับสถานะสถานีหลักของการรถไฟมัทราสในปี 1907[7] และยิ่งมีความโดดเด่นขึ้นอีกหลังรถไฟสายชายทะเลเปิดให้บริการไกลออกไปในทางใต้ของอินเดียในปีเดียวกัน ส่วนสถานีโรยปุรัมไม่ได้ใช้งานเป็นสถานีปลายทางต่อ[8] รถไฟทุกขบวนสิ้นสุดที่สถานีกลางมัทราสแทน

อ้างอิง[แก้]

  1. "ORIGIN AND DEVELOPMENT OF SOUTHERN RAILWAY" (PDF). Shodhganga. p. 6. สืบค้นเมื่อ 25 December 2013.
  2. "IR History: Early Days – I". IRFCA. สืบค้นเมื่อ 26 November 2012.
  3. "Electric Traction-I". IRFCA. สืบค้นเมื่อ 26 November 2012.
  4. M, Manikandan (5 April 2019). "Chennai Central railway station renamed after AIADMK founder MGR". Hindustan Times. สืบค้นเมื่อ 16 April 2019.
  5. "Southern Railway". Yatra.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 July 2012. สืบค้นเมื่อ 7 November 2012.
  6. Sriram, V. (23 February 2015). "A brief history of the General Hospital – a Chennai landmark". Madras Heritage and Carnatic Music. V. Sriram. สืบค้นเมื่อ 30 December 2022.
  7. Muthiah, S. (6 May 2012). "Integrating transport". The Hindu. Chennai. สืบค้นเมื่อ 3 November 2012.
  8. "The South's first station". The Hindu. Chennai. 26 February 2003. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 July 2003. สืบค้นเมื่อ 12 November 2012.