สกา (แนวดนตรี)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สกา
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ เมนโต และ คาลิปโซ; สหรัฐอเมริกา แจ๊ซ และ อาร์แอนด์บี
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม ปลายทศวรรษที่ 1950 ในจาเมกา
เครื่องบรรเลงสามัญ กีตาร์, กีตาร์เบส, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน, แซกโซโฟน, เปียโน, กลอง, ออร์แกน
รูปแบบอนุพันธุ์ ร็อกสเตดี, เร้กเก้
แนวประสาน
ทูโทน, สกาพังก์, สกาแจ๊ซ
อื่น ๆ
สกินเฮด

สกา (อังกฤษ: Ska) เป็นแนวเพลงที่เกิดในประเทศจาไมก้า ช่วงปลายทศวรรษที่ 50 ซึ่งต่อมามีการพัฒนาเป็น rocksteady และ เร้กเก้

เพลงสกา เป็นการรวมองค์ประกอบเพลงแถบคาริบเบียนอย่าง เม็นโต และ คาลิปโซ เข้ากับ แจ๊ซทางฝั่งอเมริกา กับอาร์แอนด์บี มีลักษณะพิเศษตรงไลน์เบส สำเนียงกีตาร์ และจังหวะเปียโนที่ดูแตกต่างไป สิ่งที่โดดเด่นอีกอย่างคือมีการใช้เครื่องเป่า (อย่างแจ๊ซ) เช่น แซกโซโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน เป็นต้น

และทศวรรษที่ 60 สกาถูกหมายถึงแนวดนตรีของ Rudeboy ในสหราชอาณาจักร สกาได้รับความนิยมในกลุ่ม ม็อดและพวกสกินเฮด มีวงอย่าง Symarip, Laurel Aitken, Desmond Dekker, และ The Pioneers เป็นต้น

ดูเพิ่ม[แก้]

วงสกาในประเทศไทย[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  • Ska Allmusic.com