รหัสสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

รหัสสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่ หรือไอมี (อังกฤษ: International Mobile Equipment Identity; IMEI, /ˈm/)[1] หรือที่นิยมอ่านว่า อีมี เป็นเลขประจำตัว 15 หลัก สำหรับใช้กำกับอุปกรณ์เคลื่อนที่ อาทิ โทรศัพท์เคลื่อนที่ มักกำหนดตายตัวสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่ชนิดทรีจีพีพี และไอเดน[2][3] โดยพิมพ์ไว้ที่ฉลากกำกับตัวเครื่องด้านหลังแบตเตอรี่ หรืออาจจะดูผ่านทางหน้าจอโดยกด *#06# เลขไอมีสามารถใช้หยุดยั้งไม่ให้เครื่องโทรศัพท์ทำงานหากถูกลักขโมย ไม่ว่าจะเปลี่ยนซิมการ์ดหรือไม่ก็ตาม โดยเจ้าของโทรศัพท์ที่หายมีหน้าที่แจ้งต่อผู้ให้บริการเครือข่ายดำเนินการอายัด อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน เลขมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยเทคนิคเฉพาะ แม้ว่าจะเป็นการกระทำผิดกฎหมายในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการโปรแกรมซ้ำโทรศัพท์เคลื่อนที่ พ.ศ. 2545[4][5] ด้วยเหตุนี้ ปัจจุบันจึงนิยมใช้การยกเลิกซิมการ์ดเดิมและออกซิมการ์ดใหม่สำหรับนำไปใส่ลงในอุปกรณ์ทดแทนซึ่งไม่ยุ่งยากและได้ผลดีกว่า[6]

เลขไอมีไม่ใช้ในการกำหนดเลขหมายโทรศัพท์หรือระบุตัวผู้ใช้บริการ ซึ่งเป็นหน้าที่ของรหัสสากลประจำผู้ใช้บริการอุปกรณ์เคลื่อนที่

โครงสร้างและรูปแบบของเลขไอมี และ ไอมีเอสวี (IMEI software version)[แก้]

ตามมาตรฐานของทรีจีพีพี TS 23.003 [7] และเอกสารของสมาคมจีเอสเอ็ม TS.06 [8] เลขมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่่อนที่ มี 15 หลัก โดย 8 หลักแรกเป็นรหัสประจำรุ่นและแหล่งผลิต เรียกว่า Type Allocation Code ในจำนวน 8 หลักนี้ สองหลักแรกเป็นรหัสผู้แจ้ง (reporting body) ซึ่งมีหน้าที่รับแจ้งการผลิตโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ หกหลักหลังเป็นรหัสผู้ผลิตและรุ่น เลขมาตรฐานสากลฯ 6 หลักต่อมาเป็นรหัสเฉพาะเครื่อง ต่อท้ายด้วยรหัสตรวจสอบหรือเช็กซัม คำนวณโดยใช้ขั้นตอนวิธีของลุห์น (Luhn algorithm) ส่วนเลขมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่แบบซอฟต์แวร์ มี 16 หลัก โดย 8 หลักแรกระบุรุ่นและแหล่งผลิตของอุปกรณ์ ส่วนที่เหลือเป็นรหัสเฉพาะเครื่อง

การตรวจเลขตรวจสอบ (หลักที่ 15) ทำได้โดยขั้นตอนวิธีของลุห์น ดังนี้

  1. นับเลขขวาสุดเป็นหลัก แล้วเลื่อนไปทางซ้ายทีละหลัก
  2. เอา 2 คูณหลักคู่ หลักคี่คงเลขไว้ตามเดิม
  3. รวมเลขทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วเอา 10 หาร ถ้าลงตัวแสดงว่าเลขตรวจสอบถูกต้อง

ถ้าไม่ต้องการตรวจสอบแต่ต้องการคำนวณหาเลขตรวจสอบ ก็สามารถทำได้โดยให้เลขสุดท้ายเป็นตัวแปรไม่ทราบค่า

ตัวอย่างเช่น IMEI 49015420323751

ไอมี 4 9 0 1 5 4 2 0 3 2 3 7 5 1 x
นับจากขวาไปซ้าย คูณ 2 ่ที่หลักคู่ 4 18 0 2 5 8 2 0 3 4 3 14 5 2 x
บวกผลที่ได้เข้าด้วยกัน 4 + (1 + 8) + 0 + 2 + 5 + 8 + 2 + 0 + 3 + 4 + 3 + (1 + 4) + 5 + 2 + x = 52 + x

จากตาราง หากต้องการให้ 52 + x หารด้วย 10 ลงตัว จะต้องให้ x = 8 ดังนั้นรหัสมาตรฐานสากลประจำอุปกรณ์เคลื่อนที่คือ 490154203237518

อ้างอิง[แก้]

  1. "3GPP TS 22.016: International Mobile Equipment Identities (IMEI)" (ZIP/DOC; 36 KB). 2009-10-01. สืบค้นเมื่อ 2009-12-03. 
  2. "Phone firms defend security record". BBC News. January 8, 2002. สืบค้นเมื่อ August 25, 2011. 
  3. GSM Europe, [https://docs.google.com/viewer? a=v&q=cache:0mXtXE_yM3EJ:www.gsmeurope.org/documents/positions/gsme_proposals_mobile_thefts_imei_security.pdf+imei+standard&hl=en&gl=au&pid=bl&srcid=ADGEESgutC2Wv66x8SweH6Tb3AIpZ_e0FtPSpsHeFrswQiPqnm5TgPV440ooDWS_ElQc8aPkeimqNLbd969ngHkpbIbtCcVHQzi_PyYDa0LTFY1m7Pf0Fuh40RUMIpUq4Hf0cAl8ZND4&sig=AHIEtbStnM1cqejWPnMi2PpVLCDSSfJgJQ ""GSME proposals regarding mobile theft and IMEI security""]. , 2003-06
  4. Mobile Telephones (Re-programming) Act 2002. Legislation.gov.uk. Retrieved on 2013-09-18.
  5. Vvc.gov.lv
  6. "What is an IMEI number? - Where Can You Find It? - Activation". สืบค้นเมื่อ 16 September 2016. 
  7. TS 23.003
  8. GSM (14 June 2016). "IMEI Allocation and Approval Process". 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]