ยุทธการที่แวลเบิชด์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ยุทธการที่เวลเบิซด์
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามบัลแกเรีย - เซอร์เบีย
Bitkakodvelbuzda1330.jpg
วันที่ 28 กรกฎาคม 1330
สถานที่ คยูสเทนดิล
ผลลัพธ์ เซอร์เบียได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด
คู่ขัดแย้ง
Coat of Arms of the Bulgarian Empire.PNG บัลแกเรีย
วอเลเคีย[1]
Nemanjić dynasty coat of arms, small, based on Palavestra.jpg เซอร์เบีย
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
Coat of Arms of the Bulgarian Empire.PNG พระเจ้าซาร์มีคาอิล ชิชมันแห่งบัลแกเรีย  
บาซาราบที่ 1  (ได้รับบาดเจ็บในขณะปฎิบัติหน้าที่)[2]
Nemanjić dynasty coat of arms, small, based on Palavestra.jpg พระเจ้าสเตฟาน อูรอสที่ 3 แห่งเซอร์เบีย
Nemanjić dynasty coat of arms, small, based on Palavestra.jpg สเตฟาน ดูซาน

โจวัน โอลิเวอร์

กำลัง
ประมาณ 55,000

ทหารชาวบัลแกเรีย 43,000 นาย[3] กองทหารรับจ้าง 12,000 นาย[4]

ประมาณ 40,000:

ทหารชาวเซอร์เบีย 35,000 นาย, ทหารชาวเยอรมัน 2,000 นาย และ ทหารรับจ้างชาวอิตาลี 3,000 นายจากอาณาจักรนาโปลี [4]

กำลังพลสูญเสีย
สูญเสียอย่างหนัก เล็กน้อย

ยุทธการที่แวลเบิซด์ (บัลแกเรีย: битка при Велбъжд ; เซอร์เบีย: Битка код Велбужда) เป็นยุทธการระหว่างกองทัพบัลแกเรียและเซอร์เบียในวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1330 ใกล้กับเมืองแวลเวิซด์ ปัจจุบันคือเมืองคยูสเทนดิล[5]

การขยายอำนาจและความรุ่งเรืองของอาณาจักรเซอร์เบีย ทำให้มหาอำนาจอื่นในคาบสมุทรบอลข่านเริ่มมีความกังวล โดยจักรวรรดิไบแซนไทน์และบัลแกเรียตกลงที่จะดำเนินยุทธการทางทหารร่วมกันเพื่อต่อต้านเซอร์เบียในปี ค.ศ. 1327[6] 3 ปีต่อมากองทัพเซอร์เบียและบัลแกเรียปะทะกันที่แวลเบิชด์ ชัยชนะของเซอร์เบียในครั้งนี้ทำให้สมดุลของอำนาจในคาบสมุทรบอลข่านเปลี่ยนไป 2 ทศวรรษ แม้ว่าบัลแกเรียจะไม่เสียดินแดนใดจากยุทธการครั้งนี้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งกองทัพเซอร์เบียในการพิชิตมาซิโดเนียได้ ส่งผลให้เซอร์เบียสามารถขยายอำนาจเข้าสู่มาซิโดเนีย และดินแดนของเซอร์เบียก็ขยายอำนาจได้กว้างไกลที่สุด พระเจ้าสเตฟาน อูรอสที่ 4 แห่งเซอร์เบีย จึงสถานาตนเองขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิด้วยความช่วยเหลือเชิงพิธีการจากบัลแกเรียในปี ค.ศ. 1346

อย่างไรก็ตาม ทศวรรษหลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1355 พระเจ้าสเตฟาน อูรอสที่ 4 สวรรคต จักรวรรดิของพระองค์ก็แตกออกจากกัน คล้ายคลึงกับที่เกิดขึ้นในบัลแกเรียเมื่อพระเจ้าซาร์อีวาน อเล็กซานเดอร์แห่งบัลแกเรียสวรรคตในปี ค.ศ. 1371 ดินแดนทั้ง 2 ถูกจักรวรรดิออตโตมันเข้ายึดครองในเวลาต่อมา

อ้างอิง[แก้]

  1. Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge University Press. ISBN 0-521-83756-1.CS1 maint: ref=harv (link)
  2. Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge University Press. ISBN 0-521-83756-1.CS1 maint: ref=harv (link)
  3. Cantacuzenos, I, pp. 429. 19
  4. 4.0 4.1 Nic. Gregoras. I, р. 455. 7-9.
  5. Ćirković 2004, pp. 62.
  6. Lawler, Jennifer (2011). Encyclopedia of the Byzantine Empire. McFarland. p. 299.

แหล่งข้อมูล[แก้]

  • Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.
  • Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing.CS1 maint: ref=harv (link)
  • Васил Н. Златарски, История на българската държава през средните векове, Част I, II изд., Наука и изкуство, София 1970.