ภีมราว อามเพฑกัร

ภีมราว อามเพฑกัร
ภีมราว อามเพฑกัร
	อามเพฑกัรในช่วงทศวรรษ 1950
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกฎหมายและยุติธรรมอินเดีย
	ดำรงตำแหน่ง; 15 สิงหาคม ค.ศ. 1947 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1951
นายกรัฐมนตรี	ชวาหะร์ลาล เนห์รู
ก่อนหน้า	ตำแหน่งใหม่
ถัดไป	จารู จันทร พิศวาส
สมาชิกราชยสภา; จากรัฐบอมเบย์
	ดำรงตำแหน่ง; 3 เมษายน ค.ศ. 1952 – 6 ธันวาคม ค.ศ. 1956
ประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญอินเดีย
	ดำรงตำแหน่ง; 29 สิงหาคม ค.ศ. 1947 – 24 มกราคม ค.ศ. 1950
สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญอินเดีย
	ดำรงตำแหน่ง; 9 ธันวาคม ค.ศ. 1946 – 24 มกราคม ค.ศ. 1950
เขตเลือกตั้ง	• มณฑลเบงกอล (ค.ศ.1946–47); • มณฑลบอมเบย์ (ค.ศ.1947–50)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานในคณะบริหารของผู้สำเร็จราชการในพระองค์
	ดำรงตำแหน่ง; 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1942 – 20 ตุลาคม ค.ศ. 1946
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์	มาร์ควิสแห่งลินลิธโกว์; ไวเคานต์แห่งเวเวลล์
ก่อนหน้า	ฟิโรซ ข่าน นูน
เขตเลือกตั้ง
ตำแหน่งในสภา
ผู้นำฝ่ายค้านในสภานิติบัญญัติมณฑลบอมเบย์
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ.1937–ค.ศ.1942
สมาชิกสภานิติบัญญัติมณฑลบอมเบย์
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ.1937–ค.ศ.1942
เขตเลือกตั้ง	บอมเบย์ซิตี (เขตบายขฬา และ ปรัฬ) เขตเมืองทั่วไป
สมาชิกคณะนิติบัญญัติมณฑลบอมเบย์
	ดำรงตำแหน่ง; ค.ศ.1926–ค.ศ.1937
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด	ภีมราว รามจี สักปาฬ; 14 เมษายน ค.ศ. 1891; มหู, เขตปกครองอินเดียกลาง, บริติชอินเดีย (ปัจจุบันคือ อามเพฑกัรนคร, มัธยประเทศ, อินเดีย)
เสียชีวิต	6 ธันวาคม ค.ศ. 1956 (65 ปี); นิวเดลี, อินเดีย
ที่ไว้ศพ	ไจตยภูมี; 19°01′30″N 72°50′02″E / 19.02500°N 72.83389°E
พรรคการเมือง	พรรคแรงงานอิสระ; สหพันธ์ชนชั้นกำหนด
การเข้าร่วม; พรรคการเมืองอื่น	พรรคสาธารณรัฐแห่งอินเดีย
คู่สมรส	รมาบายี อามเพฑกัร (สมรส 1906; เสียชีวิต 1935); สวิตา อามเพฑกัร (สมรส 1948);
บุตร	5 คน, รวมถึง ยัศวันต์
การศึกษา	มหาวิทยาลัยบอมเบย์ (ศศ.บ., ศศ.ม.); มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (ศศ.ม., ปร.ด.); วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน (วท.ม., วท.ด.)
วิชาชีพ	นักกฎหมาย; นักเศรษฐศาสตร์; นักการเมือง; นักปฏิรูปสังคม; นักเขียน;
รางวัล	ภารัต รัตนะ; (ค.ศ. 1990, หลังมรณกรรม)
ลายมือชื่อ
ชื่อเล่น	บาบาสาเฮบ

ภีมราว รามจี อามเพฑกัร^[a] (14 เมษายน ค.ศ. 1891 – 6 ธันวาคม ค.ศ. 1956) หรือนิยมเรียกกันว่า บี. อาร์. อามเพฑกัร (อักษรโรมัน: B. R. Ambedkar) เป็นนักกฎหมาย นักเศรษฐศาสตร์ นักปฏิรูปสังคม และนักการเมืองชาวอินเดีย ผู้เป็นประธานคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญของอินเดีย โดยอิงจากการอภิปรายของสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งอินเดียและร่างฉบับแรกของเซอร์เบเนกัล นรสิงห์ ราว^[1]^[2]^[3]^[4]^[5] อามเพฑกัรดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกฎหมายและยุติธรรมในคณะรัฐมนตรีชุดแรกของชวาหะร์ลาล เนห์รู ต่อมาเขาละทิ้งศาสนาฮินดูและเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดขบวนการพุทธศาสนาของชาวทลิต^[6] เขายังเป็นสมาชิกของคณะกรรมการไซมอนในบริติชอินเดียด้วย

หลังจากสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเอลฟินสโตน มหาวิทยาลัยบอมเบย์ อามเพฑกัรศึกษาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และ วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน โดยได้รับปริญญาเอกในปี ค.ศ. 1927 และ ค.ศ. 1923 ตามลำดับ และเป็นหนึ่งในนักศึกษาชาวอินเดียเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำได้เช่นนั้นในสถาบันทั้งสองแห่งในช่วงทศวรรษ 1920 ในช่วงเวลาที่ศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย อามเพฑกัรได้รับอิทธิพลจากจอห์น ดูอีและปรัชญาปฏิบัตินิยมของเขา^[7]^[8]^[9] เขายังฝึกฝนด้านกฎหมายที่เกรย์อินน์ ลอนดอนด้วย ในช่วงต้นอาชีพ เขาเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ศาสตราจารย์ และทนายความ ชีวิตช่วงหลังของเขาโดดเด่นด้วยกิจกรรมทางการเมือง เขาเข้าไปมีส่วนร่วมในการรณรงค์และการเจรจาเพื่อการแบ่งแยกอินเดีย การตีพิมพ์วารสาร การสนับสนุนสิทธิทางการเมืองและเสรีภาพทางสังคมสำหรับชาวทลิต และการมีส่วนร่วมในการก่อตั้งรัฐอินเดีย ในปี ค.ศ. 1956 เขาเปลี่ยนมานับถือพุทธศาสนา และริเริ่มการเปลี่ยนศาสนาครั้งใหญ่ของชาวทลิต^[10]

ในปี ค.ศ. 1990 รางวัลภารัต รัตนะ ซึ่งเป็นรางวัลพลเรือนสูงสุดของอินเดีย ได้มอบให้แก่อามเพฑกัรหลังมรณกรรม คำทักทาย "ชยฺภีม" (แปลว่า "ภีมจงมีชัย") ถูกใช้โดยผู้ติดตามของเขาเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เขายังได้รับการเรียกขานด้วยคำยกย่องว่า บาบาสาเฮบ ซึ่งหมายถึง "บิดาที่เคารพ"

หมายเหตุ

↑ มราฐี: भीमराव रामजी आम्बेडकर; อักษรโรมัน: Bhimrao Ramji Ambedkar

อ้างอิง

↑ Duara, Juliette G. (2018). Gender Justice and Proportionality in India: Comparative Perspectives. Routledge Advances in South Asian Studies. London and New York: Routledge. ISBN 978-1-138-70669-9. As the Constitutional Advisor to the Constituent Assembly, B.N. Rau was the principal author of the first draft of India’s Constitution based on the deliberations of that Assembly and its various subcommittees. In all subsequent deliberations of the drafting committee “this draft constituted the basic document and its working paper”. B.N. Rau’s work as principal drafter placed him in a good position to address his concerns about the need for “special protection” for women. Thus, it is in the Text of the Draft Constitution dated October 1947 that the phrase about "special provision for women and children" makes its first appearance.
↑ Elangovan, Arvind (2019). Norms and Politics: Sir Benegal Narsing Rau in the Making of the Indian Constitution, 1935–1950. Oxford, UK: Oxford University Press. pp. 22–23. ISBN 978-0-19-949144-5. In his role as Constitutional Adviser, Rau’s contributions consisted of not only advising the Constituent Assembly but also members of the Indian National Congress, and the All-India Muslim League. In the Constituent Assembly itself, Rau’s influence was substantive. Significantly, Rau produced the draft constitution, which the drafting committee chaired by B. R. Ambedkar went on to deliberate. Subsequently, Rau was involved in evaluating the comments received on the draft constitution and incorporating them before it was submitted to the Constituent Assembly in late 1948.
↑ Ewing, Cindy (2020). "Codifying Minority Rights: Postcolonial Constitutionalism in Burma, Ceylon, and India". ใน Moses, A. Dirk; Duranti, Marco; Burke, Roland (บ.ก.). Decolonization, Self-Determination, and the rise of Global Human Rights Politics. Cambridge University Press. pp. 179–206. ISBN 978-1-108-47935-6. (p. 190) In order to protect both individual and group rights, India’s constitutional adviser B. N. Rau prepared a key brief that changed how nights were expressed and enumerated in the constitution. His September 1946 note on fundamental rights expounded on justiciability and the need to identify which rights would be enforceable in court. Justiciability thus became a way to bridge the gap between committee members who wanted to write in as many rights as possible and those who wanted a more narrow set of rights. Rau laid out a scheme to divide fundamental rights into two categories: legally enforceable and not enforceable, pointing to the Irish constitution as a model for framing “a distinction between two broad classes of rights,” referring to “certain rights which require positive action by the State and which can be guaranteed only so far as such action is practicable, while others merely require that the State shall abstain from prejudicial action.” The fundamental rights subcommittee debated Rau’s proposal in February 1947, with committee members K. M. Munshi and B. R. Ambedkar initially opposing splitting these rights. ... (p. 191) In March 1947, after the subcommittee concluded debate, the assembly agreed to the expansive bill of rights and divided fundamental rights into two sections based on Rau's original proposal. ... (pp. 192–193) In early April 1947, Rau completed the fundamental rights report. The constituent assembly convened for its third session later that month and each subcommittee presented its findings over a series of raucous debates. Patel presented the new draft bill of rights, which was adopted by the assembly on August 28, 1947. Observing these sessions at Constitution House was Chan Htoon, the Burmese constitutional adviser. Aung San tasked Chan Htoon with studying the constitutions of different countries and developing relationships with members of the Indian legal academy. Having developed a friendship with Rau, Chan Htoon discussed the draft constitution with Rau in the setting of the constituent assembly. The cross-border consultations between India and Burma led to the intertwining of their constitutional ideas, best exemplified by their provisions on individual rights and state duties.
↑ Prasse-Freeman, Elliott (2023). Rights Refused: Grassroots Activism and State Violence in Myanmar. Stanford University Press. ISBN 9781503634725. Cindy Ewing reveals that the statements in Burma’s constitution about citizen rights were imported wholesale from other sources—either India or Ireland (2020, 193). The section on fundamental rights copies word for word from the Advisory Committee of the Indian Constituent Assembly. This mimicry was not coincidental. Chan Htoon, the author of Burma’s constitution, “developed a friendship with [B. N.] Rau,” the author of India’s constitution, when visiting New Delhi “to observe [India’s] constitutional debates.” While there, “Rau reviewed Chan Htoon’s draft constitution and assisted in collecting materials for the Burmese constituent assembly. Rau ensured significant areas of commonality between the two constitutions” (Ewing 2020, 193).
↑ "Sir Benegal Narsing Rau Indian jurist". Encyclopaedia Britannica. Sir Benegal Narsing Rau (born February 26, 1887, Karkala or Mangalore, Mysore [now Karnataka], India—died November 30, 1953, Zürich, Switzerland) was one of the foremost Indian jurists of his time. He helped draft the constitutions of Burma (Myanmar) in 1947 and India in 1950
↑ "B. R. Ambedkar Indian Political Leader". Encyclopaedia Britannica. Bhimrao Ramji Ambedkar (born April 14, 1891, Mhow, India—died December 6, 1956, New Delhi) was a leader of the Dalits (Scheduled Castes; formerly called untouchables) and law minister of the government of India (1947–51). In 1947 Ambedkar became the law minister of the government of India. He took a leading part in the framing of the Indian constitution, outlawing discrimination against untouchables, and skillfully helped to steer it through the assembly; the adoption of the constitution on January 26, 1950, is today celebrated as Republic Day, a national holiday. He resigned in 1951, disappointed at his lack of influence in the government. In October 1956, in despair because of the perpetuation of untouchability in Hindu doctrine, he renounced Hinduism and became a Buddhist, together with about 200,000 fellow Dalits, at a ceremony in Nagpur.
↑ "B R Ambedkar and the Evolution of Pragmatism in India". Economic and Political Weekly. 24 January 2025. สืบค้นเมื่อ 29 November 2025.
↑ Skaria, Ajay (3 July 2015). "Ambedkar, Marx and the Buddhist Question". South Asia: Journal of South Asian Studies. 38 (3): 450–465. doi:10.1080/00856401.2015.1049726. ISSN 0085-6401.
↑ Krishnamurty, J. (2020), "Ambedkar's Educational Odyssey, 1913–1927", Journal of Social Inclusion Studies, SAGE, 5 (2): 1–11, doi:10.1177/2394481119900074, ISSN 2394-4811, S2CID 212824611, (p. 2) Ambedkar obtained his London DSc degree in 1923 for his thesis 'Problem of the Rupee' (University of London, 1926). However, he was not the first Indian to achieve this feat. Records of the London University clearly show that John Matthai and Pramathanath Bandyopadhyay (more popularly known as Pramathanath Banerjea) obtained their DSc degrees from the university in 1916. ... (p. 3) Turning to US doctorates, while Ambedkar was one of the early Indians to work for a PhD in the USA, he was awarded his degree by Columbia University only in 1927. The first Indian PhD in Economics in the USA was probably Rajani Kanta Das, a labour economist, who worked with Professor John Commons and was awarded the PhD degree by the University of Wisconsin in 1917.
↑ Buswell, Robert Jr; Lopez, Donald S. Jr., บ.ก. (2013). Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton, NJ: Princeton University Press. p. 34. ISBN 978-0691157863.

[1] มราฐี: भीमराव रामजी आम्बेडकर; อักษรโรมัน: Bhimrao Ramji Ambedkar

[duara-rau-2018-lead-2] Duara, Juliette G. (2018). Gender Justice and Proportionality in India: Comparative Perspectives. Routledge Advances in South Asian Studies. London and New York: Routledge. ISBN 978-1-138-70669-9. As the Constitutional Advisor to the Constituent Assembly, B.N. Rau was the principal author of the first draft of India’s Constitution based on the deliberations of that Assembly and its various subcommittees. In all subsequent deliberations of the drafting committee “this draft constituted the basic document and its working paper”. B.N. Rau’s work as principal drafter placed him in a good position to address his concerns about the need for “special protection” for women. Thus, it is in the Text of the Draft Constitution dated October 1947 that the phrase about "special provision for women and children" makes its first appearance.

[elangovan_bnrau-3] Elangovan, Arvind (2019). Norms and Politics: Sir Benegal Narsing Rau in the Making of the Indian Constitution, 1935–1950. Oxford, UK: Oxford University Press. pp. 22–23. ISBN 978-0-19-949144-5. In his role as Constitutional Adviser, Rau’s contributions consisted of not only advising the Constituent Assembly but also members of the Indian National Congress, and the All-India Muslim League. In the Constituent Assembly itself, Rau’s influence was substantive. Significantly, Rau produced the draft constitution, which the drafting committee chaired by B. R. Ambedkar went on to deliberate. Subsequently, Rau was involved in evaluating the comments received on the draft constitution and incorporating them before it was submitted to the Constituent Assembly in late 1948.

[cewing-rau-rights-2020-lead1-4] Ewing, Cindy (2020). "Codifying Minority Rights: Postcolonial Constitutionalism in Burma, Ceylon, and India". ใน Moses, A. Dirk; Duranti, Marco; Burke, Roland (บ.ก.). Decolonization, Self-Determination, and the rise of Global Human Rights Politics. Cambridge University Press. pp. 179–206. ISBN 978-1-108-47935-6. (p. 190) In order to protect both individual and group rights, India’s constitutional adviser B. N. Rau prepared a key brief that changed how nights were expressed and enumerated in the constitution. His September 1946 note on fundamental rights expounded on justiciability and the need to identify which rights would be enforceable in court. Justiciability thus became a way to bridge the gap between committee members who wanted to write in as many rights as possible and those who wanted a more narrow set of rights. Rau laid out a scheme to divide fundamental rights into two categories: legally enforceable and not enforceable, pointing to the Irish constitution as a model for framing “a distinction between two broad classes of rights,” referring to “certain rights which require positive action by the State and which can be guaranteed only so far as such action is practicable, while others merely require that the State shall abstain from prejudicial action.” The fundamental rights subcommittee debated Rau’s proposal in February 1947, with committee members K. M. Munshi and B. R. Ambedkar initially opposing splitting these rights. ... (p. 191) In March 1947, after the subcommittee concluded debate, the assembly agreed to the expansive bill of rights and divided fundamental rights into two sections based on Rau's original proposal. ... (pp. 192–193) In early April 1947, Rau completed the fundamental rights report. The constituent assembly convened for its third session later that month and each subcommittee presented its findings over a series of raucous debates. Patel presented the new draft bill of rights, which was adopted by the assembly on August 28, 1947. Observing these sessions at Constitution House was Chan Htoon, the Burmese constitutional adviser. Aung San tasked Chan Htoon with studying the constitutions of different countries and developing relationships with members of the Indian legal academy. Having developed a friendship with Rau, Chan Htoon discussed the draft constitution with Rau in the setting of the constituent assembly. The cross-border consultations between India and Burma led to the intertwining of their constitutional ideas, best exemplified by their provisions on individual rights and state duties.

[prasse-freeman-2023-lead-5] Prasse-Freeman, Elliott (2023). Rights Refused: Grassroots Activism and State Violence in Myanmar. Stanford University Press. ISBN 9781503634725. Cindy Ewing reveals that the statements in Burma’s constitution about citizen rights were imported wholesale from other sources—either India or Ireland (2020, 193). The section on fundamental rights copies word for word from the Advisory Committee of the Indian Constituent Assembly. This mimicry was not coincidental. Chan Htoon, the author of Burma’s constitution, “developed a friendship with [B. N.] Rau,” the author of India’s constitution, when visiting New Delhi “to observe [India’s] constitutional debates.” While there, “Rau reviewed Chan Htoon’s draft constitution and assisted in collecting materials for the Burmese constituent assembly. Rau ensured significant areas of commonality between the two constitutions” (Ewing 2020, 193).

[britannica-bnrau-6] "Sir Benegal Narsing Rau Indian jurist". Encyclopaedia Britannica. Sir Benegal Narsing Rau (born February 26, 1887, Karkala or Mangalore, Mysore [now Karnataka], India—died November 30, 1953, Zürich, Switzerland) was one of the foremost Indian jurists of his time. He helped draft the constitutions of Burma (Myanmar) in 1947 and India in 1950

[britannica-ambedkar-7] "B. R. Ambedkar Indian Political Leader". Encyclopaedia Britannica. Bhimrao Ramji Ambedkar (born April 14, 1891, Mhow, India—died December 6, 1956, New Delhi) was a leader of the Dalits (Scheduled Castes; formerly called untouchables) and law minister of the government of India (1947–51). In 1947 Ambedkar became the law minister of the government of India. He took a leading part in the framing of the Indian constitution, outlawing discrimination against untouchables, and skillfully helped to steer it through the assembly; the adoption of the constitution on January 26, 1950, is today celebrated as Republic Day, a national holiday. He resigned in 1951, disappointed at his lack of influence in the government. In October 1956, in despair because of the perpetuation of untouchability in Hindu doctrine, he renounced Hinduism and became a Buddhist, together with about 200,000 fellow Dalits, at a ceremony in Nagpur.

[epw.in-8] "B R Ambedkar and the Evolution of Pragmatism in India". Economic and Political Weekly. 24 January 2025. สืบค้นเมื่อ 29 November 2025.

[Skaria_450–465-9] Skaria, Ajay (3 July 2015). "Ambedkar, Marx and the Buddhist Question". South Asia: Journal of South Asian Studies. 38 (3): 450–465. doi:10.1080/00856401.2015.1049726. ISSN 0085-6401.

[krishnamurty-ambedkar-education-10] Krishnamurty, J. (2020), "Ambedkar's Educational Odyssey, 1913–1927", Journal of Social Inclusion Studies, SAGE, 5 (2): 1–11, doi:10.1177/2394481119900074, ISSN 2394-4811, S2CID 212824611, (p. 2) Ambedkar obtained his London DSc degree in 1923 for his thesis 'Problem of the Rupee' (University of London, 1926). However, he was not the first Indian to achieve this feat. Records of the London University clearly show that John Matthai and Pramathanath Bandyopadhyay (more popularly known as Pramathanath Banerjea) obtained their DSc degrees from the university in 1916. ... (p. 3) Turning to US doctorates, while Ambedkar was one of the early Indians to work for a PhD in the USA, he was awarded his degree by Columbia University only in 1927. The first Indian PhD in Economics in the USA was probably Rajani Kanta Das, a labour economist, who worked with Professor John Commons and was awarded the PhD degree by the University of Wisconsin in 1917.

[11] Buswell, Robert Jr; Lopez, Donald S. Jr., บ.ก. (2013). Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton, NJ: Princeton University Press. p. 34. ISBN 978-0691157863.

[a]

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]