พระนอนชเวตาลยอง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยอง
ရွှေသာလျောင်းရုပ်ပွားတော်ကြီး
Shwethalyaung Buddha - Bago, Myanmar 20130219-09.jpg
พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยอง ซึ่งตั้งอยู่ใน พม่า
พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยอง
พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยอง
ที่ประดิษฐานพระนอนชเวตาลยอง
ข้อมูลพื้นฐาน
พิกัดภูมิศาตร์ 17°20′16.55″N 96°27′44.67″E / 17.3379306°N 96.4624083°E / 17.3379306; 96.4624083พิกัดภูมิศาสตร์: 17°20′16.55″N 96°27′44.67″E / 17.3379306°N 96.4624083°E / 17.3379306; 96.4624083
ศาสนา พุทธ
นิกาย เถรวาท
เมือง พะโค
ภูมิภาค เขตพะโค
ประเทศ พม่า
สถาณะ เปิด
การสร้าง
ปีที่เสร็จ พ.ศ. 1537
ข้อมูลจำเพาะ
ความยาว 55 เมตร (180 ฟุต)
ความสูง 16 เมตร (52 ฟุต)

พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยอง หรือ พระนอนชเวตาลยอง (พม่า: ရွှေသာလျှောင်းဘုရား [ʃwèθàljáʊɴ pʰəjá]; ชื่อเต็ม ရွှေသာလျောင်းရုပ်ပွားတော်ကြီး) เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกของเมืองหงสาวดี องค์พระมีความยาว 55 เมตร (180 ฟุต) สูง 16 เมตร (52 ฟุต) เป็นพุทธศิลป์แบบมอญ เชื่อว่าได้รับการสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1537 ช่วงสมัยมอญเรืองอำนาจ ในรัชสมัยของกษัตริย์เมกะติปะ ร่วมสมัยเดียวกับปราสาทบันทายศรีของกัมพูชา และหายไปในปี พ.ศ. 2300 เมื่อหงสาวดีถูกตีแตกโดยพระเจ้าอลองพญา

ในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษในปี พ.ศ. 2423 ระหว่างการสร้างทางรถไฟ พระพุทธรูปได้ถูกค้นพบภายใต้การปกคลุมของป่ารกชัฏ การบูรณะเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2424 ทางการพม่าได้สร้างโรงเรือนคลุมไว้ แต่สภาพโรงเรือนค่อนข้างจะคับแคบ แลดูไม่สวยงาม เพราะคลุมเหนือองค์พระไว้เพียงนิดเดียว ทั้งนี้เป็นเพราะการสร้างโรงเรือนคลุมไว้ทีหลัง เช่นเดียวกับพระพุทธไสยาสน์แห่งวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารในไทย และมีการสร้างหมอนโมเสกของพระพุทธรูปในปี พ.ศ. 2473[1][2][3]

จุดเด่นของพระนอนองค์นี้คือ บริเวณพระบาทไม่วางเสมอกันเหมือนอย่างพระพุทธรูปปางไสยาสน์ของไทย อันมีความหมายว่า ในขณะนั้นพระพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ ซึ่งเป็นอากัปกิริยาก่อนที่พระองค์จะเสด็จสู่ปรินิพพานในวันถัดมา

ปัจจุบัน พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยองเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญของเมืองหงสาวดี เป็นเสมือนสัญลักษณ์ประจำเมืองอย่างหนึ่ง เช่นเดียวกับเจดีย์ชเวมอดอ

คลังภาพ[แก้]

อ้างอิง[แก้]