ธนาคารกลาง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Bank of England ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1694

ธนาคารกลาง (อังกฤษ: central bank, reserve bank หรือ monetary authority) เป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้นเพื่อใช้เป็นหน่วยงานกลางในการดำเนินการทางด้านการเงินของประเทศ ในประเทศไทยหน่วยงานที่ทำหน้าที่ธนาคารกลางคือ ธนาคารแห่งประเทศไทย

ประวัติ[แก้]

ธนาคารกลางเริ่มมีมาตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งในระยะแรกธนาคารกลางยังมีไม่มาก แต่ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดความยุ่งยากทางด้านการเงินและวิกฤตทางเศรษฐกิจบทบาทของธนาคารกลางจึงได้รับการยอมรับมากขึ้น โดยธนาคารกลางได้เข้ามามีบทบาทในการแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจและการเงิน ทำให้ประเทศต่าง ๆ จัดตั้งธนาคารของตนเองขึ้นในหลายประเทศ[1]

ธนาคารกลางแห่งแรกของโลกคือ Riks Bank of Sweden จัดตั้งขึ้นในปี 1956 ส่วนธนาคารกลางที่จัดว่ามีชื่อเสียงมากที่สุดคือ Bank of London ธนาคารกลางของสหรัฐฯ หรือ Federal Reserve System มีความแตกต่างกับธนาคารกลางของประเทศอื่น ๆ[2]

ในประเทศไทยมีความคิดริเริ่มการจัดตั้งธนาคารกลางขึ้นหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองปี พ.ศ. 2475 แต่กฎหมายจัดตั้งธนาคารกลางของไทยได้ประกาศในราชกิจานุเบกษาเมื่อ วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ซึ่งเป็นวันชาติในสมัยนั้น[3]

หน้าที่[แก้]

ธนาคารกลางมีหน้าที่สำคัญมีอยู่ 4 ประการ คือ

1. เป็นผู้ออกธนบัตร

2. เป็นนายธนาคารของธนาคารพาณิชย์ อาทิ

  • รับฝากเงินจากธนาคารพาณิชย์
  • รับหักบัญชีระหว่างธนาคาร
  • เป็นผู้ให้กู้ยืมแก่ธนาคารพาณิชย์
  • บริหารและดูแลทุนสำรองระหว่างประเทศ

3. เป็นนายธนาคารของรัฐบาล อาทิ

  • ดูแลบัญชีเงินฝากของรัฐบาล
  • ให้รัฐบาลและรัฐวิสาหกิจกู้ยืมเงิน
  • เป็นตัวแทนทางการเงินของรัฐบาล

4. ดำเนินนโยบายทางการเงินและรักษาเสถีรภาพทางการเงิน ดูแลระบบการเงินให้มีความมั่นคงก้าวหน้า กำหนดนโยบายทางการเงิน การควบคุมดูแลสถาบันการเงินในระบบเศรษฐกิจ

อ้างอิง[แก้]