ทรานซิสเตอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ทรานซิสเตอร์
Transistors.agr.jpg
ทรานซิสเตอร์แบบต่าง ๆ
ชนิด แอคทีฟ
ประดิษฐ์โดย ยูเลียส เอดการ์ ลิเลียนเฟลด์
ผลิตครั้งแรก ค.ศ. 1947
สัญลักษณ์
BJT NPN symbol.svg
แบบจำลองของทรานซิสเตอร์ที่ทำงานเป็นครั้งแรก

ทรานซิสเตอร์ (อังกฤษ: transistor) เป็นอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำที่มีคุณสมบัติขยายหรือสลับสัญญาณไฟฟ้าหรือพลังงานไฟฟ้า[1]

ยูเลียส เอดการ์ ลิเลียนเฟลด์ วิศวกรและนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันจดสิทธิบัตรทรานซิสเตอร์สนามไฟฟ้า (field-effect transistor) ในปี ค.ศ. 1926 แต่ในเวลานั้นยังไม่สามารถสร้างได้จริง[2] ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 จอห์น บาร์ดีน, วอลเตอร์ เฮาเซอร์ แบรตเทนและวิลเลียม ชอกลีย์ นักฟิสิกส์ชาวอเมริการ่วมกันคิดค้นทรานซิสเตอร์จุดสัมผัส (point-contact transistor)[3] ทำให้วงการอิเล็กทรอนิกส์สร้างอุปกรณ์ได้ราคาถูกและเล็กลง จากผลงานนี้ทำให้บาร์ดีน, แบรตเทนและชอกลีย์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1956[4]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Transistor". Britannica.com. สืบค้นเมื่อ September 2, 2018. 
  2. "1926 – Field Effect Semiconductor Device Concepts Patented". Computer History Museum. Archived from the original on March 22, 2016. สืบค้นเมื่อ March 25, 2016.  Unknown parameter |df= ignored (help)
  3. Levine, Alaina G. "John Bardeen, William Shockley, Walter Brattain—Invention of the Transistor", 2008, American Physical Society Retrieved on October 6, 2010
  4. "The Nobel Prize in Physics 1956". Nobelprize.org. Nobel Media AB. Archived from the original on December 16, 2014. สืบค้นเมื่อ December 7, 2014.  Unknown parameter |df= ignored (help)