ดั๊บ (แนวดนตรี)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ดั๊บ
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ เร้กเก้ ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ สกา ร็อกสเตดี
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม ปลายทศวรรษที่ 1960 ในจาไมกา
เครื่องบรรเลงสามัญ เบส กลองชุด กีตาร์ ออร์แกน เครื่องเป่าทองเหลือง เมโลดิกา โต๊มิกซ์เสียง
รูปแบบอนุพันธุ์ แดนซ์ฮอลล์

ดนตรีดั๊บ (อังกฤษ: dub music) เป็นแนวเพลงที่แยกออกจากเร้กเก้ในทศวรรษที่ 1960 และถูกจัดเป็นแนวเพลงย่อย แม้ว่าจะได้มีการพัฒนาจนต่างไกลจากดนตรีเร้กเก้ ส่วนใหญ่เพลงในแนวดนตรีนี้ประกอบด้วยเพลงบรรเลงที่ถูกริมิกซ์ให้ยาวขึ้นในการบันทึกเสียง[1] ซึ่งมีความสำคัญในการจัดการ การก่อร่างบันทึกเสียง ปกติจะการเอาเสียงร้องที่มีอยู่ออกจากชิ้นงานเพลงและเน้นส่วนกลองและเบส และเทคนิคอื่น ๆ ได้แก่การเพิ่มเสียงไดนามิก และเอฟเฟกต์อื่น ๆ เช่น เอ็กโค รีเวิร์บ พาโนรามิกดีเลย์ (การใช้ดีเลย์ในระหว่างสองช่องเสียง) มีการนำเสียงร้องหรือเพลงบรรเลงเวอร์ชันเก่าและงานเพลงอื่นบางส่วนมาอัดเสียงทับใหม่เป็นบางครั้ง

อ้างอิง[แก้]

  1. Chris Roberts, Heavy Words Lightly Thrown: The Reason Behind Rhyme, Thorndike Press,2006 (ISBN 0-7862-8517-6)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]