ข้ามไปเนื้อหา

ชาร์ลี ชีน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ชาร์ลี ชีน
ชีนใน ค.ศ. 2009
เกิดคาร์ลอส เออร์วิน เอสเตเวซ
(1965-09-03) 3 กันยายน ค.ศ. 1965 (60 ปี)
นครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ
อาชีพนักแสดง
ปีปฏิบัติงานค.ศ. 1973–ปัจจุบัน
พรรคการเมืองรีพับลิกัน
คู่สมรส
  • Donna Peele (สมรส 1995; หย่า 1996)
  • Denise Richards (สมรส 2002; หย่า 2006)
  • Brooke Mueller (สมรส 2008; หย่า 2011)[1]
บุตร5
บุพการี
ญาติ

คาร์ลอส เออร์วิน เอสเตเวซ (อังกฤษ: Carlos Irwin Estévez) หรือที่รู้จักกันดีในนามของ ชาร์ลี ชีน (อังกฤษ: Charlie Sheen; เกิดเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1965) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้แสดงนำฝ่ายชายในภาพยนตร์และโทรทัศน์ ชีนได้รับรางวัลหลายรางวัล เช่น Golden Globe Award และได้เข้าชิง Primetime Emmy Awards 4 ครั้ง และ Screen Actors Guild Awards 3 ครั้ง ใน ค.ศ. 1994 เขาได้รับดาวในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม

ชาร์ลี ชีนดำเนินตามอาชีพนักแสดงตามมาร์ติน ชีน พ่อของเขา เขาแสดงในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จหลายเรื่อง เช่น Red Dawn (1984), Platoon (1986), Wall Street (1987), Eight Men Out (1988), Young Guns (1988), Major League (1989), Hot Shots! (1991), The Three Musketeers (1993) และ The Arrival (1996) ในคริสต์ทศวรรษ 2000 ตอนที่ชีนเข้าแทนที่ไมเคิล เจ. ฟอกซ์ในฐานะดารา Spin City ของช่องเอบีซี การแสดงเป็น Charlie Crawford ทำให้เขาได้รับรางวัล Golden Globe สาขานักแสดงชายดีเด่น จากนั้นจึงแสดงเป็น Charlie Harper ในซิตคอม Two and a Half Men (2003–11) ของ CBS ซึ่งทำให้เขาได้รับ Golden Globe และเข้าชิง Primetime Emmy หลายครั้ง ใน ค.ศ. 2010 ชีนกลายเป็นดาราโทรทัสน์ที่ได้รับค่าจ้างสูงสุด โดยได้เงินไป 1.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อตอนใน Two and a Half Men[2]

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 ชีนถูกยกเลิกสัญญากับซีรีส์เรื่อง Two and a Half Men โดย CBS และ Warner Bros. เนื่องจากมีปัญหาการใช้สารเสพติดในที่สาธารณะ ปัญหาชีวิตคู่ และความคิดเห็นที่แสดงออกต่อ Chuck Lorre ผู้สร้างซีรีส์[3][4] ใน ค.ศ. 2015 ชีนเปิดเผยต่อสาธารณชนว่าเขาติดเชื้อเอชไอวี นำไปสู่การป้องกันและการตรวจหาเชื้อเอชไอวีที่เพิ่มขึ้น ซึ่งถูกเรียกกันว่าเป็น "ปรากฏการณ์ชาร์ลี ชีน"[5][6]

อ้างอิง

[แก้]
  1. "Charlie Sheen, Brooke Mueller Officially Divorced", Us Magazine, May 2, 2011
  2. CBS adds six new shows, hangs on to Charlie Sheen USA Today, May 20, 2010, By Gary Levin
  3. Pilkington, Ed (กุมภาพันธ์ 25, 2011). "Two and a Half Men axed after rant leaves Sheen looking a proper Charlie". The Guardian. ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 16, 2023.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. "Charlie Sheen Divorce Bombshell". The Smoking Gun. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 16, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. "The Charlie Sheen effect on HIV testing". Science Daily. พฤษภาคม 18, 2017. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 24, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. Battaglio, Stephen (บ.ก.). "Charlie Sheen reveals he is HIV positive". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 17, 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]