แม่

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

แม่ หรือ มารดา เป็นคำที่เรียกผู้ให้กำเนิด และโดยทั่วไป คือ แม่ที่เป็นบุคคลสำคัญของครอบครัวแบบ พ่อ แม่ ลูก เป็นผู้มีพระคุณต่อลูกเพราะเป็นผู้ให้กำเนิด แม่ทั่วไปมีหน้าที่ให้ครอบครัวคือ เลี้ยงลูก ดูแลบ้าน

สำหรับผู้หญิงที่จะเป็นแม่คน หรือจะมีบุตรได้นั้น ควรจะมีอายุระหว่าง 20-30 ปี เนื่องจากในช่วงนี้จะเป็นช่วงที่ผู้หญิงมีการเจริญเติบโตทางร่างกาย สมบูรณ์เต็มที่ ไม่เด็ก หรือว่าแก่เกินไป

คนไทยบางคนมักเรียก แม่ ของตัวเองว่า "คุณแม่" ซึ่งถือเป็นคำที่สุภาพกว่าการเรียกว่า "แม่" ห้วน ๆ

ในภาษาไทยบางครั้งคำว่า แม่ ถูกใช้เรียก ผู้หญิง ทั่ว ๆ ไป หรือ จำเพาะเป็นกลุ่ม ๆ เช่น แม่บ้าน แม่นม หรือบางครั้งก็ใช้เรียกสิ่งที่เป็นตัวหลักของสิ่งอื่น เช่น แม่ทัพ แม่งาน และบางครั้งก็เรียกสิ่งที่ให้กำเนิดสิ่งอื่น ๆ ในธรรมชาติ เช่น แม่น้ำ

มีบทประพันธ์แปลเกี่ยวกับความรักของแม่ของพระราชธรรมนิเทศ ไว้ดังนี้[1]

ในโลกอันหนาวทรวงลวงหลอกนี้

ช่างไม่มีธารรักอันศักดิ์สิทธิ์

ที่ซึมซาบดื่มด่ำอมฤต

เหมือนในจิตของแม่รักแท้จริง

การออกเสียงคำว่าแม่ของแต่ละภาษา[แก้]

แม่หรือว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วให้กำเนิดลูก และลูกก็จะเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่โดยทั่วไปแล้วแต่ละภาษามักจะใช้อักษร "ม" เหมือนกันหมดเช่น

  • คนไทย จะเรียกผู้ที่ให้กำเนิดว่า "แม่"
  • ภาษาอังกฤษ จะเรียกผู้ที่ให้กำเนิดว่า "มาเธอร์ (Mother)" หรือ "มัม (Mom)"
  • ภาษาสันสกฤต จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มารดา"
  • ภาษาเยอรมัน จะเรียกผู้ที่ให้กำเนิดว่า "มุสเธอร์(Mutter)" หรือ "มาม้า(Mama)"
  • ภาษาบาลี จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มาตา"
  • คนจีน จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "ม่าม้า" (แต้จิ๋ว) จีนกลางอ่านว่า มาหมะ (妈妈)
  • คนแขก จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มามี้"
  • คนฝรั่งเศส จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มามอง"
  • คนญี่ปุ่น จะเรียกผู้ให้กำเนิดว่า "โอก้าซัง"
  • คนเกาหลี เรียกผู้ให้กำเนิดว่า "ออมม่า"
  • คนเวียดนาม เรียกผู้ให้กำเนิดว่า "แม๊" ออกเสียงใกล้เคียงภาษาไทยมาก
  • คนเขมร เรียกผู้ให้กำเนิดว่า "มะนาย"

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]