เปปไทด์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เปบไทด์ (มาจากภาษากรีก πεπτίδια) คือสายโพลีเมอร์ของกรดอะมิโนที่มาเชื่อมต่อกันด้วยพันธะเปบไทด์ ปลายด้านที่มีหมู่อะมิโนเป็นอิสระเรียกว่าปลายเอ็น (N-terminal) ส่วนปลายที่มีหมู่คาร์บอกซิลเป็นอิสระเรียกว่าปลายซี (C terminal) การเรียกชื่อเปบไทด์จะเรียกตามลำดับกรดอะมิโนจากปลายเอ็นไปหาปลายซี เปบไทด์ขนาดเล็กหลายชนิดมีความสำคัญในสิ่งมีชีวิต เช่น

• ฮอร์โมนหลายชนิดเป็นเปบไทด์ เช่น อินซูลิน กลูคากอน คอร์ติโคโทรฟิน
• แอสปาแตมที่ใช้ให้ความหวานแทนน้ำตาลในอุตสาหกรรมอาหารเป็นเปบไทด์ของแอสพาราจีนกับฟีนิลอะลานีน
• สารพิษจากเห็ด เช่น อะมานิติน (amanitin) เป็นเปบไทด์ เช่นเดียวกับยาปฏิชีวนะอีกหลายชนิด
• เครื่องดื่มบำรุงสมอง ที่ทำมาจากถั่วเหลือง

[แก้] อ้างอิง

• Lehninger, A.L., Nelson, D.L., and Cox, M.M. 1993. Principle of Biochemistry. 2nd ed. New York.: Worth

เปปไทด์ เป็นบทความเกี่ยวกับ เคมี ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น ข้อมูลเกี่ยวกับ เปปไทด์ ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:เคมี