หอระฆัง
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หอระฆัง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดทุกแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนระฆังเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์
เนื้อหา |
ประเภทของหอระฆัง [แก้]
- หอระฆังโครงสร้างไม้
- หอระฆังก่ออิฐถือปูน
- หอระฆังโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก
- หอระฆังโครงสร้าง
ลักษณะรูปทรงอาคารของหอระฆัง [แก้]
- แบบ 4 เหลี่ยม
- แบบ 6 เหลี่ยม
- แบบ 8 เหลี่ยม
- แบบทรงกลม
ลักษณะรูปทรงหลังคาของหอระฆัง [แก้]
- แบบจั่วธรรมดา (ทรงคฤห์)
- แบบมณฑป
- แบบจตุรมุข
- แบบบุษบก
- แบบยอดมงกุฎ
- แบบยอดพระเกี้ยว
- แบบยอดเจดีย์
- แบบยอดปรางค์
- แบบทรงปราสาทเครื่องยอด
- แบบผสม เช่นทรงมณฑปยอดปรางค์
- แบบหลังคาศิลปะต่างประเทศ จากอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันตก หรือจีน
ความหมายและสัญลักษณ์ทางพุทธปรัชญา [แก้]
ดูเพิ่ม [แก้]
ภาพจากแหล่งภายนอก [แก้]
- หอระฆังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลังคาทรงบุษบก
- หอระฆังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หลังคาจตุรมุขยอดทรงเจดีย์ย่อไม้สิบสอง
- หอระฆังวัดสำโรง โครงสร้างไม้ หลังคาทรงคฤห์ จั่วประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงษ์
หนังสือ [แก้]
- สมคิด จิระทัศนกุล วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9
- Karl Döhring, Buddhist Temples of Thailand: An Architectonic Introduction, White Lotus Press, 2000. ISBN 974-7534-40-1
