ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาบทความนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง หรือ "ศิลาจารึกหลักที่ 1" เป็นศิลาจารึกหรือบันทึกบนแท่งศิลาที่บันทึกประวัติศาสตร์ในยุคสมัยกรุงสุโขทัย ถือเป็นวรรณคดีเรื่องแรกของไทย หลักศิลานี้ค้นพบในสมัยรัชกาลที่ 3 โดยเจ้าฟ้ามงกุฎฯ ขณะผนวชอยู่ (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2376[1] ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นแท่นหินรูปสี่เหลี่ยม ยอดกลมมน สูง 1.11 ม. หนา 35 ซม. เป็นหินชนวนสีเขียวมีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
การศึกษาในยุคหลังตั้งข้อสงสัยว่าศิลาจารึกอาจเป็นสิ่งที่ปลอมขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อช่วยสยามต่อต้านจักรวรรดินิยม[2][3]
[แก้] อ้างอิง
- ^ "17 มกราคม วันพ่อขุนรามคำแหงมหาราช". มหาวิทยาลัยรามคำแหง. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2555.
- ^ Intellectual Might and National Myth: A Forensic Investigation of the Ram Khamhaeng Controversy in Thai Society, by Mukhom Wongthes. Matichon Publishing, Ltd. 2003.
- ^ นิธิ เอียวศรีวงศ์ โขน คาราบาว น้ำเน่า และหนังไทย
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
- บทความศิลาจารึก เว็บจังหวัดสุโขทัย
- ภาพถ่ายจารึกทั้ง 4 หน้าจากศิลาจารึกหลักที่ 1
- จารึกในประเทศไทย ศูนย์มานุษวิทยาสิรินธรฯ
|
||||||||||