ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สำเนาจารึกหลักที่ 1
ศิลาจารึกจำลองในอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย

ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง หรือ "ศิลาจารึกหลักที่ 1" เป็นศิลาจารึกหรือบันทึกบนแท่งศิลาที่บันทึกประวัติศาสตร์ในยุคสมัยกรุงสุโขทัย ถือเป็นวรรณคดีเรื่องแรกของไทย หลักศิลานี้ค้นพบในสมัยรัชกาลที่ 3 โดยเจ้าฟ้ามงกุฎฯ ขณะผนวชอยู่ (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2376[1] ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นแท่นหินรูปสี่เหลี่ยม ยอดกลมมน สูง 1.11 ม. หนา 35 ซม. เป็นหินชนวนสีเขียวมีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร

การศึกษาในยุคหลังตั้งข้อสงสัยว่าศิลาจารึกอาจเป็นสิ่งที่ปลอมขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อช่วยสยามต่อต้านจักรวรรดินิยม[2][3]

[แก้] อ้างอิง

  1. ^ "17 มกราคม วันพ่อขุนรามคำแหงมหาราช". มหาวิทยาลัยรามคำแหง. สืบค้นเมื่อ 17 มกราคม 2555. 
  2. ^ Intellectual Might and National Myth: A Forensic Investigation of the Ram Khamhaeng Controversy in Thai Society, by Mukhom Wongthes. Matichon Publishing, Ltd. 2003.
  3. ^ นิธิ เอียวศรีวงศ์ โขน คาราบาว น้ำเน่า และหนังไทย

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น