ล็อคฮีด แอล-1011

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ล็อกฮีด แอล-1011 ไตร์สตาร์

ล็อกฮีด แอล-1011 (Lockheed L-1011 TriStar) ล็อกฮีด แอล-1011 ไตรสตาร์ มีเครื่องยนต์ 3 เครื่อง เริ่มบินครั้งแรกในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 สายการบินอีสเทิร์น แอร์ไลน์ เป็นสายการบินแรกที่ใช้ แอล-1011 เป็นเครื่องบินที่มีลักษณะคล้ายกับ ดีซี-10 ที่มี 3 เครื่องยนต์เหมือนกัน[1]


รายละเอียด ล็อกฮีด แอล-1011[แก้]

  • ผู้สร้าง: บริษัท ล็อกฮีด-แคลิฟอร์เนีย (สหรัฐอเมริกา)
  • ประเภท: เจ๊ตโดยสารลำตัวกว้าง พิสัยปานกลาง-ไกล เจ้าหน้าที่ 3 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 222 ที่นั่ง
  • เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน รอสส์-รอยซ์ อาร์บี.211-524 บี ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 21,722 กิโลกรัม 3 เครื่อง
  • กางปีก: 47.34 เมตร
  • ยาว: 50.04 เมตร
  • สูง: 16.87 เมตร
  • พื้นที่ปีก: 320 ตารางเมตร
  • น้ำหนักเปล่า: 108,925 กิโลกรัม
  • น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 44,390 กิโลกรัม
  • น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 224,982 กิโลกรัม
  • น้ำหนักร่อนลงสูงสุด: 166,920 กิโลกรัม
  • อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง: 978 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 9,450 เมตร
  • อัตราเร็วเดินทาง: 935 กิโลเมตร/ชั่วโมง
  • อัตราเร็วเดินทางประหยัด 913 กิโลเมตร/ชั่วโมง
  • เพดานบินใช้งาน: 12,800 เมตร
  • พิสัยบิน: 9,748 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกผู้โดยสารและสัมภาระเต็มที่
    • 11,397 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่

[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522