รถไฟใต้ดินบอสตัน สายสีเขียว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สายสีเขียว
MBTA Green Line B.jpg
ข้อมูลทั่วไป
รูปแบบ รถไฟฟ้ารางเบา
สถานที่ บอสตัน
สถานีปลายทาง ฝั่งตะวันออก:
สถานีเลชเมียร์ (E)
สถานีนอร์ท (C)
สถานีกอฟวึ่นเมนต์เซ็นเตอร์ (B, D)
ฝั่งตะวันตก:
สถานีวิทยาลัยบอสตัน (B)
สถานีคลีฟแลนด์เซอร์เคิล (C)
สถานีริเวอร์ไซด์ (D)
สถานีเฮลท์สตรีท (E)
จำนวนสถานี 66
จำนวนเส้นทาง
  • "B"
  • "C"
  • "D"
  • "E"
ผู้โดยสารรายวัน 221,900 คน[1]
การดำเนินการ
เปิดให้บริการ ค.ศ. 1897
เจ้าของ MBTA
ผู้ดำเนินการ MBTA
ระดับเส้นทาง ใต้ดิน, เสมอระดับ, ยกระดับ
รุ่นรถไฟ Kinki Sharyo Type 7
AnsaldoBreda Type 8
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง 23 ไมล์ (37 กิโลเมตร)[2]
ช่วงกว้างราง 4 ฟุต 8 12 นิ้ว (1,435 มม.) สแตนดาร์ดเกจ
รัศมีความโค้ง 10 เมตร (32.808 ฟุต)[3]
ระบบจ่ายไฟฟ้า เหนือหัว

รถไฟใต้ดินบอสตัน สายสีเขียว เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบาในระบบการคมนาคมอ่าวแมสซาชูเซตส์ นครบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เป็นเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุด รู้จักกันในชื่อ "เดอะที" ทางวิ่งส่วนใหญ่เป็นทางใต้ดินและเสมอระดับ ผู้โดยสาร 221,900 คนต่อวัน[1] ได้ใช้สีเขียวประจำเส้นทางในปี ค.ศ. 1967[4] และมีสายย่อยอีก 4 สาย ได้แก่ สายย่อย B, C, D และ E

รายชื่อสถานี[แก้]

สถานี ที่ตั้ง เวลาในการเดินทางไปยังสถานีปาร์คสตรีท[5] เปิดให้บริการ จุดเชื่อมต่อและหมายเหตุ ภาพ
เส้นทางหลัก
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้ สถานีเลชเมียร์ ถนนแคมบริดส์ 12-13 นาที 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1922 ปลายทางสาย E Lechmere Station.jpg
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้ สถานีไซแอนซ์ปาร์ค พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ และสะพานข้ามแม่น้ำชาร์ลส์ 8 นาที 20 สิงหาคม ค.ศ. 1955 สถานียกระดับเพียงแห่งเดียวของเส้นทาง Science Park after renovation 2.JPG
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้ สถานีนอร์ท ถนนคาแนล 28 มิถุนายน ค.ศ. 2004 สถานีปลายทางสาย C
รถไฟใต้ดินอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีส้ม
รถไฟชานเมืองอ่าวแมสซาชูเซตส์
GreenEnterNorthStation.jpg
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้ สถานีเฮย์มาร์เก็ต ถนนคอนเกรส ถนนนิวซัดเบอรี 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 รถไฟใต้ดินอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีส้ม Haymarket Green westbound.jpg
สถานีกอฟวึ่นเมนต์เซ็นเตอร์ ถนนเตรมอนต์ ถนนคอร์ท ถนนแคมบริดส์ 2 นาที 3 กันยายน ค.ศ. 1898 ปลายทางสาย B และ D
เชื่อมต่อกับรถไฟใต้ดินอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีน้ำเงิน
Government Center westbound Green Line side.JPG
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้ สถานีปาร์คสตรีท ถนนปาร์ค 0 นาที 1 กันยายน ค.ศ. 1897 รถไฟใต้ดินอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีแดง, รถไฟใต้ดินอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีส้ม, รถโดยสารประจำทางอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีเงิน MBTA Green Line Type 7 LRV at Park Street station.jpg
สถานีบอลส์สตัน ถนนเตรมอนต์และบอลส์สตัน 1 นาที รถโดยสารประจำทางอ่าวแมสซาชูเซตส์ สายสีเงิน Boylston outbound.JPG
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้ สถานีอาร์ลิงตัน ถนนบอลตันและอาร์ลิงตัน 3 นาที 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1921 Outbound platform at MBTA Arlington station.jpg
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้สถานีคอปเลย์ ถนนบอลสตัน
จัตุรัสคอปเลย์
4 นาที 3 ตุลาคม ค.ศ. 1914 ชุมทางร่วมกับสาย E Copley outbound.JPG
สถานีฮีนส์คอนเวนชันเซ็นเตอร์ ถนนนิวเบอรีและถนนแมสซาชูเซตส์ ชื่อเดิม "แมสซาชูเซตส์" ยกเลิกให้บริการเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 HynesICAGreenLineStation.JPG
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้สถานีเคนมอร์ จัตุรัสเคนมอร์ 12 นาที 23 ตุลาคม ค.ศ. 1932 ชุมทางของเส้นทาง B, C, D Kenmore outbound panorama.jpg
เส้นทาง E
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้สถานีพรูเดนเชียล ถนนฮันติงตัน 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 เส้นทาง E
ชื่อเดิม "เมคานิกส์"
Prudential outbound.JPG
สถานีซิมโพนี ถนนฮันติงตัน, ถนนแมสซาชูเซตส์ เส้นทาง E Outbound train at Symphony station.jpg
เส้นทาง D
บุคคลพิการและผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้สามารถเข้าถึงได้สถานีริเวอร์ไซด์ Auburndale ใน Newton 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1959 สถานีปลายทาง Tram waiting at Riverside.JPG

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Dickens, Matthew (24 May 2013). "Transit Ridership Report: First Quarter 2013". American Public Transportation Association. สืบค้นเมื่อ 7 August 2013. 
  2. "Ridership and Service Statistics". Massachusetts Bay Transportation Authority. 2010. สืบค้นเมื่อ 7 August 2013. 
  3. Booz • Allen & Hamilton Inc. (1995). "Applicability of Low-Floor Light Rail Vehicles in North America". Transit Cooperative Research Program. สืบค้นเมื่อ 7 August 2013. 
  4. Kleespies, Gavin W. and MacDonald, Katie. "Transportation History". Harvard Square Business Association. สืบค้นเมื่อ 4 October 2011. 
  5. Association for Public Transportation, Car-Free in Boston, A Guide for Locals and Visitors, 10th ed. (2003), p. 117.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]