ภาษาญี่ปุ่นโบราณ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาญี่ปุ่นโบราณ
中古日本語
ภาษาแม่ใน ญี่ปุ่น ช่วงปลายยุคเฮอัง
ตระกูลภาษา
ระบบการเขียน ฮิระงะนะ คะตะคะนะ คันจิ
รหัสภาษา
ISO 639-3

ภาษาญี่ปุ่นโบราณ (ญี่ปุ่น: 中古日本語 chūko nihongo ?) เป็นภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 1337 - 1728 (ค.ศ. 794 - 1185) หรือที่เรียกว่ายุคเฮอัง โดยรับสืบทอดมาจากภาษาญี่ปุ่นยุคเริ่มแรกในยุคนารา

ประวัติ[แก้]

ภาษาญี่ปุ่นโบราณนี้แตกต่างจากยุคก่อนคือภาษาญี่ปุ่นในยุคก่อนนั้นยังใช้อักษรจีนเขียนแทนภาษาญี่ปุ่นอยู่ แต่ภาษาญี่ปุ่นโบราณนี้ได้เริ่มมีการใช้ของอักษรฮิระงะนะ และคะตะคะนะ ซึ่งดัดแปลงมาจากตัวอักษรจีน วรรณคดีญี่ปุ่นที่ใช้ภาษาในแนวนี้ เช่นตำนานเกนจิ (源氏物語) ตำนานทะเกะโตะริ (竹取物語) และตำนานอิเซะ (伊勢物語)

หน่วยเสียง[แก้]

a i u e o
ka ki ku ke ko
ga gi gu ge go
sa si su se so
za zi zu ze zo
ta ti tu te to
da di du de do
na ni nu ne no
ha hi hu he ho
ba bi bu be bo
ma mi mu me mo
ya   yu   yo
ra ri ru re ro
wa wi   we  

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]