ภัยพิบัติเชอร์โนบิล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โรงไฟฟ้าเชอร์โนบิลในปัจจุบัน
แผนที่แสดงที่ตั้งของโรงไฟฟ้าเชอร์โนบิล

อุบัติภัยเชอร์โนบิล (ยูเครน: Чорнобильська катастрофа, Čornobyľśka katastrofa; อังกฤษ: Chernobyl disaster) เป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1986 ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิล ตั้งอยู่ที่นิคมเชอร์โนบิล ริมฝั่งแม่น้ำนีเปอร์ ใกล้เมืองพริเพียต จังหวัดเคียฟ ทางตอนเหนือของยูเครน ใกล้ชายแดนเบลารุส (ในขณะนั้นยูเครนและเบลารุสยังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) อุบัติเหตุที่เชอร์โนบิลนี้เป็นอุบัติเหตุที่เกิดกับโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ที่ร้ายแรงที่สุดในปัจจุบัน

อุบัติเหตุเกิดขึ้นเมื่อวิศวกรได้ทำการทดสอบการทำงานของระบบหล่อเย็น และระบบทำความเย็นฉุกเฉินของแกนปฏิกรณ์นิวเคลียร์ แต่การทดสอบระบบได้ล่าช้ากว่ากำหนดจนต้องทำการทดสอบโดยวิศวกรกะกลางคืน ได้เกิดแรงดันไอน้ำสูงขึ้นอย่างฉับพลัน แต่ระบบตัดการทำงานอัตโนมัติไม่ทำงาน ส่งผลให้เกิดความร้อนสูงขึ้นจนทำให้แกนปฏิกรณ์นิวเคลียร์หมายเลข 4 หลอมละลาย และเกิดระเบิดขึ้น ผลจากการระเบิดทำให้เกิดขี้เถ้าปนเปื้อนกัมมันตภาพรังสีพวยพุ่งขึ้นสู่บรรยากาศ ปกคลุมทางตะวันตกของสหภาพโซเวียต ยุโรปตะวันออก ยุโรปตะวันตก ยุโรปเหนือ ทางการยูเครน เบลารุส และรัสเซีย ต้องอพยพประชากรมากกว่า 336,000 คน ออกจากพื้นที่อย่างฉุกเฉิน

อุบัติเหตุครั้งนี้ได้รับการจัดความรุนแรงไว้ที่ระดับ 7 ซึ่งเป็นระดับสูงสุดตามมาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์

ในปี ค.ศ. 2005 สำนักงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ และองค์การอนามัยโลก [1] ได้ประมาณการว่ามีผู้ได้รับผลกระทบจากการระเบิดโดยตรงมากกว่า 600,000 คน มีผู้เสียชีวิตทันทีหลังการเกิดระเบิด 56 คน แต่ผู้เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งจากการสัมผัสกัมมันตรังสีอาจสูงถึง 4,000 คน [2]

ผลกระทบ[แก้]

สุขภาพของพนักงานและคนในท้องถิ่น[แก้]

หลังเกิดเหตุมีผู้ป่วย acute radiation sickness 237 คน ในจำนวนนี้ 31 คนเสียชีวิตในช่วงสามเดือนแรก ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยและดับเพลิงที่พยายามควบคุมเหตุการณ์โดยไม่ทราบถึงอันตรายของการรับรังสีและควัน ทั้งนี้รายงาน ค.ศ. 2006 ขององค์การอนามัยโลกในที่ประชุมผู้เชี่ยวชาญ Chernobyl Forum ว่าด้วยผู้ปฏิบัติงาน 237 คนที่ป่วย ARS รายงานว่ามีผู้เสียชีวิตจาก ARS จำนวน 28 คนในช่วง 2-3 เดือนแรก ไม่มีรายงานการเสียชีวิตจาก ARS ของประชากรทั่วไป ในบรรดาผู้ปฏิบัติงานกู้ภัยชาวรัสเซีย 72,000 คนที่อยู่ในกลุ่มศึกษา มีการเสียชีวิตจากเหตุที่ไม่ใช่มะเร็ง 216 รายซึ่งเกี่ยวข้องกับอุบัติภัยในช่วง ค.ศ. 1991-1998 ระยะแฝงของการเกิดเนื้องอกที่เกิดจากการได้รับรังสีมากเกินไปอยู่ที่ 10 ปี ดังนั้นในช่วงเวลาที่ WHO รายงานผลการศึกษานี้ พบว่าอัตราการเสียชีวิตจากมะเร็งไม่ต่างจากประชากรปกติ

New Safe Confinement[แก้]

ในการประชุมสุดยอดผู้นำจี 8 ครั้งที่ 28 ที่เมืองเดนเวอร์ สหรัฐอเมริกา ได้บรรลุข้อตกลงที่จะจัดตั้งกองทุนเพื่อระดมทุนสร้างสิ่งปลูกสร้างเป็นเกราะหุ้มตัวอาคารโรงไฟฟ้าเชอร์โนบิลทั้งหลัง เรียกว่า New Safe Confinement (NSC) เป็นหลังคารูปโค้ง ช่วงสแปนยาว 270 เมตร มีความสูง 100 เมตร ยาว 150 เมตร [3] โดยสร้างสำเร็จรูปที่บริเวณใกล้เคียง จากนั้นจึงเคลื่อนย้ายมาติดตั้งในที่ โครงการนี้ประมาณการค่าใช้จ่ายเมื่อเริ่มโครงการประมาณ 768 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ประเมินว่าค่าก่อสร้างบานปลายเป็น 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โครงสร้างนี้มีกำหนดแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2013 [4]

โครงสร้างเหล็กนี้จะต้องมีความแข็งแรงเพียงพอที่จะสามารถรับน้ำหนักของตัวเอง และอุปกรณ์เครนที่จะใช้ในการรื้อถอนอาคารโรงไฟฟ้าเดิม เป็นโครงสร้างแบบเคลื่อนย้ายได้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยมีการสร้างขึ้นมา โดยมีน้ำหนักถึง 29,000 ตัน [5]

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]