ฟ้าหลัว
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฟ้าหลัว หรือ เมฆหมอก หรือ หมอกแดด (อังกฤษ: haze) หมายถึง ลักษณะของอากาศที่ประกอบด้วยอนุภาคขนาดเล็กที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า (เช่น ฝุ่นละออง ควันจากไฟป่า ฝุ่นละอองจากยวดยานพาหนะในเมืองใหญ่ หรือไอเกลือจากทะเล) จำนวนมากล่องลอยอยู่ทั่วไป ทำให้มองเห็นอากาศเป็นฝ้าขาว ในบรรยากาศที่มีฟ้าหลัวเกิดขึ้นจะทำให้ทัศนวิสัยลดลง
ดับเบิลยูเอ็มโอ ได้กำหนดลักษณะของสภาพอากาศที่ทำให้ทัศนวิสัยลดลงไว้เป็นหมวดหมู่ดังนี้คือ หมอก หมอกน้ำแข็ง หมอกไอน้ำ ไอน้ำ ฟ้าหลัว ควัน เถ้าภูเขาไฟ ฝุ่น ทราย และ หิมะ[1]
สำหรับฟ้าหลัวที่มีความหนาแน่นสูง ที่เกิดขึ้นจากมลภาวะมักจะถูกเรียกว่าหมอกควัน และฟ้าหลัวจะมีความแตกต่างจากหมอกทั่วไป คือหมอกนั้นเกิดจากการที่มีความชื้นสูงในอากาศ เช่น ตอนเช้า หรือหลังฝนตก แต่ฟ้าหลัวจะเกิดจากอนุภาคขนาดเล็ก และเกิดในขณะที่อากาศแห้ง
[แก้] ดูเพิ่ม
[แก้] อ้างอิง
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: ฟ้าหลัว |
