ตังกุย
-
ระวังสับสนกับ โกฐเชียง
| ตังกุย | |
|---|---|
 |
|
| การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ | |
| อาณาจักร: | Plantae |
| (unranked): | Angiosperms |
| (unranked): | Eudicots |
| (unranked): | Asterids |
| อันดับ: | Apiales |
| วงศ์: | Apiaceae |
| สกุล: | Angelica |
| ชนิด: | A. sinensis |
| ชื่อทวินาม | |
| Angelica sinensis (Oliv.) Diels |
|
ตังกุย หรือ โสมตังกุย (จีนตัวเต็ม: 當歸; จีนตัวย่อ: 当归; พินอิน: dāngguī; ชื่อวิทยาศาสตร์: Angelica sinensis) เป็นสมุนไพรที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีน เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี รากอวบหนา ทรงกระบอก มีกลิ่นเฉพาะตัว หอมแรง ใบหยักลึกแบบขนนกสามชั้น ออกดอกเป็นช่อซี่ร่มตามปลายกิ่ง โคนแผ่เป็นกาบ สีอมม่วง ผลเป็นผลแบบผักชี พบแพร่กระจายในป่าดิบในเขตเขาสูงทางภาคกลางของจีน เช่น เสฉวน หูเป่ย กานซีจนถึงยูนนาน นอกจากนั้นยังมีปลูกในญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม
เนื้อหา |
การใช้ประโยชน์ [แก้]
ตังกุย [แก้]
เครื่องยาจีนที่เรียกว่าตังกุยทำมาจากรากแห้งของพืชชนิดนี้ สีน้ำตาลหรือน้ำตาลอมเหลือง มีรอยย่นเป็นแนวยาว เนื้อเหนียว รอยหักเป็นสีขาวหรือสีน้ำตาลอมเหลือง เปลือกรากหนา เนื้อในรากสีขาว หอมแรง หวานและขมเล็กน้อย ยาจีนใช้ตังกุยเป็นส่วนประกอบของยาหลายขนาน รากแก้ว (กุยเท้า; จีนตัวเต็ม: 歸頭; จีนตัวย่อ: 归头) ใช้เป็นยาบำรุงกำลัง รากแขนง (กุยบ้วย; จีนตัวเต็ม: 歸尾; จีนตัวย่อ: 归尾) ใช้เป็นยาขับระดู ส่วนใหญ่ใช้เป็นยารักษาโรคของสตรี รวมถึงเป็นยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศและทำให้ลูกดก
อ้างอิง [แก้]
- ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทย เล่ม 5. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. อมรินทร์. 2548
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
- Angelica sinensis List of Chemicals (Dr. Duke's Databases)
- Ontario Ministry of Agriculture and Food
- MedlinePlus article on Dong quai says that high-quality research is lacking on Dong Quai's purported therapeutic effects, and that positive research results reported are at best preliminary.
