ชะนีดำใหญ่

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ชะนีดำใหญ่ หรือ เซียมมัง (ภาษามลายู: Siamang แปลว่า ลิงสยาม) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรชนิดหนึ่ง เป็นสัตว์จำพวกชะนี ซึ่งเป็นชะนีชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Symphalangus syndactylus หรือ Hylobates syndactylus จัดเป็นลิงเพียงชนิดเดียวในสกุล Symphalangus

มีรูปร่างคล้ายชะนีทั่วไป แต่มีรูปร่างและลำตัวใหญ่กว่ามาก ขนาดโตเต็มที่มีความยาวลำตัวและหัว 75-90 เซนติเมตร น้ำหนักในเพศผู้ 10.9 กิโลกรัม ตัวเมีย 10.6 กิโลกรัม ขนมีสีดำทั้งตัวทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีลักษณะเด่นคือ บริเวณลำคอมีถุงสีเทาปนชมพู โดยถุงดังกล่าวจะป่องออกขณะที่ส่งเสียงร้อง โดยเซียมมังจัดเป็นชะนีที่ร้องได้ดังที่สุด

มีการกระจายพันธุ์ในเขตใต้สุดของไทย มาเลเซียและเกาะสุมาตรา มี 2 ชนิดย่อย (Subspecies) คือ Symphalangus syndactylus syndactylus พบในมาเลเซีย และ S.s.continentis พบที่เกาะสุมาตรา อาศัยอยู่ในป่าดิบแล้งและป่าดิบชื้น

อาหารหลัก ได้แก่ ใบไม้ ผลไม้ ดอกไม้และสัตว์ที่มีขนาดเล็ก อาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัวแบบผัวเดียวเมียเดียวที่มีลูกอาศัยอยู่ด้วยกัน โดยเซียมมังแต่ละฝูงมีสมาชิกประมาณ 3-5 ตัว ในสถานที่เลี้ยงมีอายุขัยประมาณ 35 ปี

[แก้] อ้างอิง

• ฮาลา-บาลา... ป่าเพื่อชีวิต

ชะนีดำใหญ่ เป็นบทความเกี่ยวกับ สัตว์ ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น ข้อมูลเกี่ยวกับ ชะนีดำใหญ่ ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:โลกของสัตว์