คาบสมุทรซีนาย
 แผนที่แสดงลักษณะภูมิประเทศของคาบสมุทรซีนาย ค.ศ. 1992 จัดทำโดยสำนักข่าวกรองกลางแห่งสหรัฐ (CIA) | |
 แผนที่แบบโต้ตอบของคาบสมุทรซีนาย شبه جزيرة سيناء | |
| ภูมิศาสตร์ | |
|---|---|
| พิกัด | 29°30′N 33°48′E / 29.500°N 33.800°E |
| พื้นที่ | 60,000 ตารางกิโลเมตร (23,000 ตารางไมล์) |
| การปกครอง | |
| เมืองใหญ่สุด | อารีช (Arish) |
| ประชากรศาสตร์ | |
| ประชากร | ประมาณ 600,000 คน[1] |
| ความหนาแน่น | 10/กม.2 (30/ตารางไมล์) |
คาบสมุทรซีนาย (อังกฤษ: Sinai Peninsula; /ˈsaɪnaɪ/ SY-ny; อาหรับ: سيناء, อักษรโรมัน: Sīnāʾ) เป็นคาบสมุทรในประเทศอียิปต์ และเป็นพื้นที่เพียงส่วนเดียวของประเทศที่ตั้งอยู่ในเอเชียตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางทิศเหนือ และทะเลแดงทางทิศใต้ ทำหน้าที่เป็นสะพานแผ่นดินเชื่อมต่อระหว่างทวีปเอเชียและทวีปแอฟริกา ซีนายมีเนื้อที่ประมาณ 60,000 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็นร้อยละ 6 ของพื้นที่ทั้งหมดของอียิปต์) และมีประชากรประมาณ 600,000 คน[1] ในด้านการบริหาร พื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรซีนายแบ่งออกเป็นสองเขตผู้ว่าการ ได้แก่ เขตผู้ว่าการซีนายใต้ และเขตผู้ว่าการซีนายเหนือ ส่วนอีกสามเขตผู้ว่าการครอบคลุมพื้นที่ข้ามคลองสุเอซเข้าไปยังประเทศอียิปต์ส่วนแอฟริกา ได้แก่ เขตผู้ว่าการสุเอซ ทางตอนใต้ของคลองสุเอซ, เขตผู้ว่าการอิสไมเลีย ตรงส่วนกลาง และเขตผู้ว่าการพอร์ตซาอิด ทางตอนเหนือ
ในยุคคลาสสิก ภูมิภาคนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ อาราเบีย เปเทรีย (Arabia Petraea) คาบสมุทรแห่งนี้ได้รับชื่อว่า ซีนาย ในยุคปัจจุบันเนื่องจากการสันนิษฐานว่าภูเขาที่อยู่ใกล้กับอารามนักบุญแคทเธอรีน คือ ภูเขาซีนาย ในคัมภีร์ไบเบิล[2] โดยภูเขาซีนายเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีความสำคัญทางศาสนามากที่สุดในศาสนาแบบอับราฮัม
คาบสมุทรซีนายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอียิปต์มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ที่หนึ่ง (ประมาณ 3,100 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งแตกต่างจากพื้นที่ทางตอนเหนืออย่าง ลิแวนต์ (ดินแดนของประเทศซีเรีย ประเทศเลบานอน ประเทศจอร์แดน ประเทศอิสราเอล และรัฐปาเลสไตน์ในปัจจุบัน) ซึ่งมักเป็นศูนย์กลางความขัดแย้งระหว่างอียิปต์และรัฐต่าง ๆ ในเมโสโปเตเมียและเอเชียไมเนอร์ เนื่องจากตำแหน่งทางภูมิรัฐศาสตร์และวัฒนธรรม ในช่วงที่มีการยึดครองโดยต่างชาติ ซีนายเคยถูกควบคุมโดยจักรวรรดิต่าง ๆ เช่นเดียวกับส่วนอื่นของอียิปต์ ในประวัติศาสตร์สมัยใหม่คือ จักรวรรดิออตโตมัน (ค.ศ. 1517–1867) และสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1882–1956) อิสราเอลพร้อมด้วยฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรได้รุกรานและยึดครองซีนายในช่วงวิกฤตการณ์สุเอซ ค.ศ. 1956 และอิสราเอลรุกรานอีกครั้งหลังสงครามซิกซ์เดย์ ค.ศ. 1967 ในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1973 อียิปต์ได้เปิดฉากสงครามยมคิปปูร์เพื่อยึดคืนพื้นที่ฝั่งตะวันออกของคลองสุเอซ ต่อมาใน ค.ศ. 1982 ผลจากสนธิสัญญาสันติภาพอียิปต์–อิสราเอล ค.ศ. 1979 ทำให้อิสราเอลถอนตัวออกจากคาบสมุทรซีนายทั้งหมด ยกเว้นพื้นที่ทาบา ซึ่งได้รับคืนหลังการตัดสินของคณะอนุญาโตตุลาการใน ค.ศ. 1989
ในปัจจุบัน ซีนายกลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยว เนื่องจากสภาพธรรมชาติที่โดดเด่น แนวปะการังที่อุดมสมบูรณ์ และประวัติศาสตร์ตามคัมภีร์ไบเบิล
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 ข้อมูลประชากรเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 ระบุว่าเขตผู้ว่าการทางเหนือและใต้มีประชากรรวมกันประมาณ 560,000 คน (อ้างจาก "Pop. Estimates by Governorate 1/1/2018". www.capmas.gov.eg. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2018.). ใน ค.ศ. 1997 สองเขตผู้ว่าการนี้มีสัดส่วนประชากรถึง 97% ของทั้งคาบสมุทร Greenwood, Ned (1997). The Sinai: A Physical Geography. University of Texas Press. น. 5. ISBN 978-0-292-72799-1.
- ↑ De Vaux, Roland (1978). The Early History of Israel. Darton, Longman & Todd. น. 429. ISBN 978-0-232-51242-7.
อ่านเพิ่ม
[แก้]- H. J. L. Beadnell (พฤษภาคม 1926). "Central Sinai". Geographical Journal. 67 (5): 385–398. Bibcode:1926GeogJ..67..385B. doi:10.2307/1782203. ISSN 0016-7398. JSTOR 1782203.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - Gardner, Ann (2000). "At Home in South Sinai". Nomadic Peoples. Vol. 4 (New Series), Iss. 2: Special Issue: Employment and Unemployment Among Bedouin. pp. 48–67. JSTOR 43123605. Detailed account of Bedouin women.
- Jacobs, Jessica (2006). "Tourist Places and Negotiating Modernity: European Women and Romance Tourism in the Sinai". ใน Minca, Claudio; Oakes, Tim (บ.ก.). Travels in Paradox: Remapping Tourism. Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-7425-2876-5. สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2010.
{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - Jarvis, C. S., Yesterday and To-day in Sinai (Edinburgh/London: W. Blackwood & Sons, 1931).
- Teague, Matthew; Moyer, Matt (มีนาคม 2009). "The Sinai's Separate Peace". National Geographic Magazine. 215 (3). Washington, D.C.: National Geographic Society: 99–121. ISSN 0027-9358. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 11 ธันวาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 7 มกราคม 2010.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - C. W. Wilson (1873). "Recent Surveys in Sinai and Palestine". Journal of the Royal Geographical Society of London. 43: 206–240. doi:10.2307/1798627. JSTOR 1798627.
- Zoltán, Prantner (2014). "New terrorist challenges in the Sinai peninsula, prominent jihadists organisations", Strategic Impact 52(3):39–47. At Academia.com.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- Guide to Sinai, covering background information on history, flora, fauna, desert, Bedouin, safaris and geology of Sinai
- Sinai Local Magazine—Archive index
- "The Complete Guide To: The Sinai", The Independent, 15 March 2008.
- Sinai in ancient Egypt
- Broadcasting videos from Sinai
- Images of the Sinai Desert (เก็บถาวร 7 มีนาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
- IRIN humanitarian news: EU grant to tackle rural poverty in South Sinai
- Sinai trekking and safari: route maps and photo archive (เก็บถาวร 3 กุมภาพันธ์ 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน)
| นานาชาติ | |
|---|---|
| ประจำชาติ | |
| ภูมิศาสตร์ | |
| อื่น ๆ | |
 | บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล |