โซโคตรา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
โซโคตรา
ชื่อท้องถิ่น: ซุกุฏรอ
ภาพถ่ายดาวเทียมของเกาะโซโคตรา
ภาพถ่ายดาวเทียมของเกาะโซโคตรา
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง ทะเลอาหรับ
พิกัด 12°30′36″N 53°55′12″E / 12.51000°N 53.92000°E / 12.51000; 53.92000พิกัดภูมิศาสตร์: 12°30′36″N 53°55′12″E / 12.51000°N 53.92000°E / 12.51000; 53.92000
กลุ่มเกาะ โซโคตรา
เกาะทั้งหมด 4 เกาะ
เกาะหลัก โซโคตรา, อับดุลกูรี, ซัมฮะฮ์, ดัรซะฮ์
จุดสูงสุด Mashanig, Hajhir Mountains
การปกครอง
 เยเมน
เขตผู้ว่าการ โซโคตรา
ประชากรศาสตร์
จำนวนประชากร 60,000 คน
ชนพื้นเมือง ส่วนใหญ่เป็นชาวโซโคตรา ส่วนน้อยเป็นชาวอาระเบียใต้, โซมาลี, อินเดีย และบันตู[1]

โซโคตรา (อังกฤษ: Socotra, Soqotra) หรือ ซุกุฏรอ (อาหรับ: سُقُطْرَى‎‎) เป็นชื่อกลุ่มของเกาะ 4 เกาะในทะเลอาหรับและเป็นชื่อเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะนั้น โซโคตราตั้งอยู่ใกล้เส้นทางการเดินเรือที่สำคัญและเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยเมนอย่างเป็นทางการ กลุ่มเกาะนี้เคยขึ้นกับเขตผู้ว่าการเอเดนอยู่เป็นเวลานาน ใน พ.ศ. 2547 ได้ย้ายมาขึ้นกับเขตผู้ว่าการฮัฎเราะเมาต์ซึ่งอยู่ใกล้กับกลุ่มเกาะมากกว่าเอเดน (แม้ว่าเขตผู้ว่าการที่อยู่ใกล้ที่สุดคืออัลมะฮ์เราะฮ์) จนกระทั่งใน พ.ศ. 2556 จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นเขตผู้ว่าการโซโคตรา

เกาะโซโคตรามีเนื้อที่ประมาณร้อยละ 95 ของกลุ่มเกาะโซโคตรา มีความยาว 132 กิโลเมตร (82 ไมล์) และมีความกว้าง 49.7 กิโลเมตร (30.9 ไมล์)[2] ตั้งอยู่ห่างจากจะงอยแอฟริกาไปทางทิศตะวันออกประมาณ 240 กิโลเมตร (150 ไมล์) และห่างจากคาบสมุทรอาหรับไปทางทิศใต้ประมาณ 380 กิโลเมตร (240 ไมล์)[3] เกาะมีสภาพโดดเดี่ยวมากและเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นหลายชนิด พืชบนเกาะที่เป็นพืชเฉพาะถิ่นมีจำนวนมากถึงหนึ่งในสาม เกาะนี้จึงได้ชื่อว่าเป็น "สถานที่ที่ดูแปลกประหลาดที่สุดในโลก"[4]

อ้างอิง[แก้]

  1. Schurhammer, Georg (1982). Francis Xavier; His Life, His Times: India, 1541–1544 2. Jesuit Historical Institute. p. 122. 
  2. Abrams, Avi (4 September 2008). "The Most Alien-Looking Place on Earth". Dark Roasted Blend. http://www.darkroastedblend.com/2008/09/most-alien-looking-place-on-earth.html. 
  3. "Socotra islands scenery in Yemen". en.youth.cn. China Youth International. 25 April 2008. http://en.youth.cn/yculture/200911/t20091118_1085530.htm. 
  4. Huntingford, George Wynn Brereton (1980). The Periplus of the Erythraean Sea. Hakluyt Society. p. 103. ISBN 0-904180-05-0.