เฟร์นันดูจีนอโรนยา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
กลุ่มเกาะเฟร์นันดูจีนอโรนยา
Fernando de Noronha - dois Irmãos - praia do sancho.jpg
อ่าวซังชูและเกาะดอยส์อีร์เมาส์
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งมหาสมุทรแอตแลนติก
พิกัด3°51′13.71″S 32°25′25.63″W / 3.8538083°S 32.4237861°W / -3.8538083; -32.4237861
เกาะทั้งหมด21
เกาะหลักเฟร์นันดูจีนอโรนยา; อิลยาราตา; อิลยาดูไมยู; อิลยาแซลาฌีเนตา; อิลยาราซา
จุดสูงสุดโมรูดูปีกู
การปกครอง
ประชากรศาสตร์
ประชากร3,012 คน
ข้อมูลอื่น ๆ
เว็บไซต์www.noronha.pe.gov.br
หมู่เกาะแอตแลนติกของบราซิล :
เขตสงวนเฟร์นันดูจีนอโรนยา
และอาตอลดัสรอกัส *
Welterbe.svg  แหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
115fernando de noronha 12015.jpg
หาดโบลดรูบนเกาะเฟร์นันดูจีนอโรนยา
ประเทศ บราซิล
ภูมิภาค **ลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
ประเภทมรดกทางธรรมชาติ
เกณฑ์พิจารณา(vii), (ix), (x)
อ้างอิง1000
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน2001 (คณะกรรมการสมัยที่ 25)
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก

กลุ่มเกาะเฟร์นันดูจีนอโรนยา (โปรตุเกส: Arquipélago de Fernando de Noronha) เป็นกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วยเกาะ 21 เกาะ รวมถึงเกาะขนาดเล็ก ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก อยู่ห่างจากชายฝั่งบราซิล 354 กม. (220 ไมล์) เกาะหลักมีเนื้อที่ 18.4 ตร.กม. (7.1 ตร.ไมล์) มีประชากร 3,012 คน ในปี ค.ศ. 2010[1] เป็นเทศบาลพิเศษในรัฐเปร์นัมบูกู ถึงแม้จะใกล้กับรัฐรีโอกรันดีโดนอร์เตมากกว่าก็ตาม[2] ยูเนสโกขึ้นทะเบียนเกาะนี้เป็นแหล่งมรดกโลก อยู่ในเขตเวลา UTC-02:00 นักท่องเที่ยวและชาวพื้นเมืองสามารถเดินทางมายังเกาะนี้โดยทางเครื่องบินหรือทางเรือจากเมืองเรซีฟี[3] (545 กม.) หรือโดยเครื่องบินจากเมืองนาตาล (360 กม.)

เกาะนี้ค้นพบเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1503 โดยนักสำรวจชาวโปรตุเกส ออกทุนและจัดการโดยฟือร์เนา ดึ ลูโรญา เกาะนี้ใช้เป็นสถานที่กักกันนักโทษตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา

อ้างอิง[แก้]