เชิงเทียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เชิงเทียนจีนในสมัยราชวงศ์ใต้

เชิงเทียน เป็นเครื่องตั้งเทียนหนึ่งเล่มหรือกว่านั้นเพื่อประโยชน์ในการให้แสงสว่าง ประกอบพิธีกรรม หรือประดับตกแต่ง

ก่อนมีไฟฟ้า เทียนตั้งไว้ในห้องนอนโดยใช้เชิงเทียนซึ่งสั้นกว่าเชิงทั่วไปและมีถาดกว้างไว้รองรับน้ำตาเทียน ครั้นแสงไฟฟ้าเข้าแทนแสงเทียนในหลายภาคส่วนของโลก เทียนก็ยังใช้ประดับในบางโอกาส

อนึ่ง เทียนยังมักใช้ในศาสนพิธีและใช้เพื่อประโยชน์ทางจิตวิญญาณ เช่น เชิงเทียนยาวและตะเกียงสักการะนั้นพบได้ในวัดคริสต์ทั่วไป[1] ขณะที่ชาวยิวมักตั้งเทียนสองเล่มไว้ในบ้าน ณ คืนวันศุกร์เพื่อบ่งบอกถึงวันธรรมสวนะ ชาวยิวยังใช้เชิงเทียนพิเศษอีกหลายชนิด คือ ฮานูเกียห์ (Hanukiah) ซึ่งมีเชิงตั้งแต่แปดเชิง รวมถึงชนิดฮานุกกาห์ (Hanukkah) และเมโนราห์ (menorah)

ส่วนประเทศอิสราเอลนั้นใช้สัตภัณฑ์ (seven-branched candelabra) ที่เรียกว่า "เมโนราห์" (Menorah) เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติ สื่อถึงสัตภัณฑ์ที่เคยนิยมใช้กัน ณ วัดในกรุงเยรูซาเลม

เชิงเทียนยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมหลายครั้ง เป็นว่า ได้รับการเอ่ยถึงในบทร้อยกรองสำหรับเด็กเรื่อง แจ็กบีนิมเบิล (Jack Be Nimble) และในเกมคลูเอโด (Cluedo) ทั้งยังปรากฏเป็นตัวละครชื่อ ลูมีแยร์ (Lumiere) ในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง โฉมงามกับเจ้าชายอสูร (Beauty and the Beast) นอกจากนี้ เมื่อแสดงเปียโน ลิเบอราชี (Liberace) นักดนตรีชาวอเมริกัน มักตั้งเชิงเทียนไว้บนเปียโนหลังใหญ่ ส่วนในภาพยนตร์เรื่อง บุลเดอแรม (Bull Durham) นั้น ขณะประชุมกันเป็นการรีบด่วนระหว่างแข่งขันเบสบอล ตัวละครชื่อ แลร์รี (Larry) ซึ่งโรเบิร์ต วอห์ล (Robert Wuhl) แสดง ก็ได้แนะนำให้ใช้เชิงเทียนเป็นขันหมาก

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]