ข้ามไปเนื้อหา

เจมส์ จอยซ์

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เจมส์ จอยซ์
Left profile photograph of bearded Joyce
จอยซ์ ที่ซือริช, ป. 1918
เกิด(1882-02-02)2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1882
แรทการ์, ดับลิน, ประเทศไอร์แลนด์
เสียชีวิต13 มกราคม ค.ศ. 1941(1941-01-13) (58 ปี)
ซือริช, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ที่ฝังศพสุสานฟลุนเทิร์น, ซือริช
อาชีพนักประพันธ์
ภาษาอังกฤษ
สัญชาติไอริช
พลเมืองอังกฤษ
จบจากมหาวิทยาลัยคอลเลจดับลิน
ช่วงเวลา1914–1939
แนวนวนิยาย, เรื่องสั้น, กวีนิพนธ์
แนวร่วมในทางวรรณคดีนวยุคนิยม
ช่วงปีที่ทำงาน1904–1940
ผลงานที่สำคัญผู้คนแห่งมหานครดับลิน
ยูลิสซีส
ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน
มโนสำนึกของฟินเนกัน
คู่สมรสนอรา บาร์นาเคิล (1931–เขาเสียชีวิต)
บุตรบุตร 2 คน ได้แก่ ลูเซีย และจอร์โจ
ลายมือชื่อ
James Joyce

เจมส์ ออกัสติน อะลอยเชียส จอยซ์ (อังกฤษ: James Augustine Aloysius Joyce; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1882 – 13 มกราคม ค.ศ. 1941) หรือ เจมส์ จอยซ์ เป็นนักประพันธ์ กวี และนักวิจารณ์วรรณกรรมชาวไอริช ผู้มีบทบาทสำคัญในขบวนการนวยุคนิยมกลุ่มล้ำยุค และมักได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนภาษาอังกฤษที่ทรงอิทธิพลที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 20[1] ผลงานสำคัญที่สุดของเขาคือ ยูลิสซีส (ค.ศ. 1922) นวนิยายที่นำโครงเรื่องบางส่วนจาก โอดิสซีย์ ของโฮเมอร์มาเทียบเคียงกับชีวิตประจำวันในดับลิน และทดลองรูปแบบการเล่าเรื่องหลายแบบ โดยเฉพาะกระแสสำนึก บทพูดในใจ การเล่นคำ และการแตกโครงสร้างพล็อตแบบดั้งเดิม[2]

จอยซ์เกิดในนครดับลิน สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ เติบโตในครอบครัวชนชั้นกลางที่ฐานะค่อย ๆ ทรุดลง เขาได้รับการศึกษาแบบคณะเยสุอิตที่วิทยาลัยคลอนโกวส์วูด วิทยาลัยเบลเวเดียร์ และต่อมาศึกษาที่ มหาวิทยาลัยคอลเลจดับลิน หลังสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1902 เขาจากบ้านเกิดไป เพื่อหลีกหนีจากปัญหาสังคมและศาสนา โดยไปอาศัยอยู่ที่ปารีส เขาออกจากไอร์แลนด์เป็นระยะ ๆ และตั้งแต่ ค.ศ. 1904 ก็ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในทวีปยุโรปกับ นอรา บาร์นาเคิล คู่ชีวิตของเขา เขาพำนักในเมืองปูลา ตรีเอสเต ซือริช ปารีส และกลับไปเมืองซือริชอีกครั้งก่อนเสียชีวิต[3] แม้ใช้ชีวิตผู้ใหญ่ส่วนใหญ่นอกไอร์แลนด์ โลกวรรณกรรมของเขากลับผูกแน่นกับดับลิน ทั้งภูมิประเทศ ภาษา การเมือง ชนชั้น ศาสนา และชีวิตประจำวันของผู้คนในเมือง[4]

ผลงานที่เป็นที่รู้จักของจอยซ์ ได้แก่ รวมเรื่องสั้น ผู้คนแห่งมหานครดับลิน (ค.ศ. 1914), นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน (ค.ศ. 1916), ยูลิสซีส (ค.ศ. 1922) และ มโนสำนึกของฟินเนกัน (ค.ศ. 1939) นอกจากนี้เขายังเขียนกวีนิพนธ์ บทละคร จดหมาย และบทความเป็นครั้งคราว[5]

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

[แก้]
จอยซ์เมื่ออายุหกปี (ค.ศ. 1888)

จอยซ์เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1882 ที่ 41 ไบรตันสแควร์ แรธการ์ ดับลิน เป็นบุตรของจอห์น สแตนิสลอส จอยซ์ และแมรี เจน “เมย์” เมอร์รี จอยซ์ เขาเป็นบุตรคนโตในบรรดาพี่น้องที่มีชีวิตรอดสิบคน[6] ครอบครัวจอยซ์มีรากเหง้าจากเทศมณฑลคอร์ก และอ้างความเกี่ยวพันกับสายตระกูลของแดเนียล โอคอนเนลล์ ผู้นำการเมืองไอริชที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปลดปล่อยชาวคริสต์คาทอลิกในไอร์แลนด์[7]

เมื่อจอยซ์ยังเล็ก ครอบครัวย้ายไปอยู่เมืองเบรย์ ในเทศมณฑลวิกโลว์ โดยเขาถูกสุนัขทำร้ายและทำให้กลัวสุนัข อีกทั้งมีความกลัวฟ้าร้องซึ่งเชื่อมโยงกับอิทธิพลความเชื่อทางศาสนาในครอบครัว[8] ใน ค.ศ. 1891 เขาเขียนบทกวี “Et Tu, Healy” เกี่ยวกับการเสียชีวิตของชาร์ลส์ สจวร์ต พาร์เนลล์ เหตุการณ์นี้สะท้อนความประทับใจทางการเมืองตั้งแต่วัยเยาว์ โดยเฉพาะความรู้สึกว่าคริสตจักรและการเมืองไอร์แลนด์มีส่วนทำให้ขบวนการปกครองตนเองล้มเหลว[9]

จอยซ์เรียนที่ วิทยาลัยคลอนโกวส์วูด (อังกฤษ: Clongowes Wood College) ตั้งแต่ ค.ศ. 1888 แต่ต้องออกเมื่อครอบครัวไม่สามารถจ่ายค่าเล่าเรียนได้ ต่อมาเขาเรียนที่บ้านและที่โรงเรียนโอคอนเนลล์ (อังกฤษ: O'Connell School) ก่อนจะได้เข้า วิทยาลัยเบลเวเดียร์ (อังกฤษ: Belvedere College) โดยไม่เสียค่าเล่าเรียนผ่านความช่วยเหลือของบาทหลวงจอห์น คอนมี ที่วิทยาลัยเบลเวเดียร์ เขาได้รับการฝึกทางปัญญาตามแนวเยสุอิตและมีผลงานดีด้านภาษาอังกฤษ[10]

บ้านนิวแมน (อังกฤษ: Newman House) ในดับลิน ซึ่งเป็นที่ตั้ง มหาวิทยาลัยคอลเลจ (อังกฤษ: University College) ในสมัยของจอยซ์

ใน ค.ศ. 1898 จอยซ์เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยคอลเลจดับลิน โดยเรียนภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และอิตาลี เขาได้สัมผัสปรัชญาสกอลาสติกของทอมัส อไควนัส ซึ่งมีอิทธิพลต่อความคิดเรื่องสุนทรียศาสตร์ของเขาในระยะยาว[11] ระหว่างเรียนเขาเข้าร่วมวงวรรณกรรมและการละครของดับลิน เขาตีพิมพ์งานชิ้นแรกเป็นบทวิจารณ์บทละคร เมื่อเราผู้ตายตื่นขึ้น (อังกฤษ: When We Dead Awaken) ของเฮนริก อิบเซน ใน ค.ศ. 1900 และส่งจดหมายถึงอิบเซนเป็นภาษานอร์เวย์[12]

กรุงดับลิน นางนอรา และการออกจากไอร์แลนด์

[แก้]

หลังสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1902 จอยซ์เคยคิดจะเรียนแพทย์และเดินทางไปปารีส แต่ไม่นานก็เลิกแผนดังกล่าวและกลับไอร์แลนด์เมื่อทราบว่าแม่ป่วยหนัก แม่ของเขาเสียชีวิตในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1903 เหตุการณ์นี้ทำให้ความสัมพันธ์ของจอยซ์กับศาสนาและครอบครัวตึงเครียดยิ่งขึ้น[13]

ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1904 จอยซ์พบกับนอรา บาร์นาเคิล หญิงสาวจากกอลเวย์ซึ่งทำงานเป็นสาวใช้ในโรงแรมที่ดับลิน ทั้งสองเดทกันครั้งแรกในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1904 วันที่นี้ต่อมากลายเป็นวันดำเนินเรื่องของยูลิซีส เป็นที่รู้จักในวัฒนธรรมสมัยนิยมว่า วันบลูมสเดย์ (อังกฤษ: Bloomsday)[14] ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินต่อเนื่องจนจอยซ์เสียชีวิต และทั้งสองสมรสตามกฎหมายที่ลอนดอนใน ค.ศ. 1931 หลังอยู่ร่วมกันมานาน 27 ปี[15]

จอยซ์มีความสามารถด้านดนตรีและเคยประกวดร้องเพลงใน เทศกาลเฟชเคียวล์ (ไอริช: Feis Ceoil) ปี 1904 โดยได้เหรียญอันดับสาม แม้จะไม่ประกอบอาชีพนักร้อง เขายังคงสนใจดนตรีอย่างมาก และงานเขียนของเขามีการพาดพิงทางดนตรีจำนวนมาก[16]

ปลายปี 1904 จอยซ์กับนอราออกจากไอร์แลนด์ไปยังยุโรปแผ่นดินใหญ่ การตัดสินใจครั้งนี้มักถูกมองว่าเป็นการลี้ภัยโดยสมัครใจ เขาเริ่มต้นจากซือริชแต่ไม่ได้งานตามที่คาด จากนั้นไปโปลาและตรีเอสเต ซึ่งเขาทำงานสอนภาษาอังกฤษให้โรงเรียนเบอร์ลิทซ์ (อังกฤษ: Berlitz School) และนักเรียนเอกชน[17]

ตรีเยสเต กรุงโรม และซือริช

[แก้]
คาเฟ่ สเตลลา โปลาเร (Caffè Stella Polare) ในเมืองตรีเยสเต ซึ่งจอยซ์ไปบ่อย

เมืองตรีเยสเตมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพัฒนาการของจอยซ์ แม้จะไม่ใช่เมืองเกิด แต่เป็นเมืองที่เขาเขียน แก้ไข และสร้างผลงานสำคัญหลายชิ้น เขาเขียนและแก้ไขเรื่องสั้นใน ผู้คนแห่งมหานครดับลิน (อังกฤษ: Dubliners), ดัดแปลงร่างนวนิยาย สตีเฟนฮีโร (อังกฤษ: Stephen Hero) ไปสู่ ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน (อังกฤษ: A Portrait of the Artist as a Young Man), เขียนบทละคร ผู้ลี้ภัย (อังกฤษ: Exiles) และเริ่มวางแนวคิดให้ ยูลิสซีส เป็นนวนิยายเต็มรูปแบบ[18] ที่ตรีเอสเตเขายังรู้จักอิตาโล สเวโว นักเขียนเชื้อสายยิว-คาทอลิก ผู้กลายเป็นทั้งเพื่อน นักวิจารณ์ และหนึ่งในแบบอย่างของเลโอโพลด์ บลูมในยูลิสซีส[19]

ใน ค.ศ. 1906 จอยซ์ย้ายไปกรุงโรมเพื่อทำงานเป็นเสมียนโต้ตอบจดหมายในธนาคาร แต่พำนักอยู่เพียงประมาณเจ็ดเดือน ช่วงอาศัยในกรุงโรม แม้สั้น แต่มีผลต่อความคิดเรื่อง “คนตาย” (อังกฤษ: The Dead) เรื่องสั้นตอนท้ายของ ผู้คนแห่งมหานครดับลิน (อังกฤษ: Dubliners), แนวคิดแรกของยูลิสซีส และแรงบันดาลใจบางส่วนของ ผู้ลี้ภัย (อังกฤษ: Exiles)[20] เขากลับตรีเอสเตใน ค.ศ. 1907 และทำงานสอนภาษาอังกฤษต่อ พร้อมพยายามตีพิมพ์งานอย่างต่อเนื่อง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จอยซ์ย้ายไปซือริชซึ่งเป็นเมืองเป็นกลาง เขาทำงานเขียนยูลิสซีสอย่างจริงจัง และมีเครือข่ายผู้สนับสนุน เช่น เอซรา พาวด์ และแฮเรียต ชอว์ วีเวอร์ ที่ช่วยส่งเสริมการตีพิมพ์งานของเขา[21]

กรุงปารีส และ การตีพิมพ์ยูลิสซีส

[แก้]

หลังสงคราม จอยซ์กลับตรีเยสเตช่วงสั้น ๆ แล้วใน ค.ศ. 1920 ย้ายไปปารีส ซึ่งกลายเป็นถิ่นพำนักหลักของครอบครัวจอยซ์เป็นเวลาราวยี่สิบปี แม้พวกเขามักย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง[22] ปารีสเป็นเมืองที่ทำให้ นวนิยายยูลิสซีส ได้รับโอกาสตีพิมพ์เป็นเล่ม หลังจากตอนที่ลงใน นิตยสารเดอะลิตเทิลรีวิว (อังกฤษ: The Little Review) ในสหรัฐถูกฟ้องร้องเรื่องลามกอนาจาร และผู้จัดพิมพ์ในอังกฤษกับสหรัฐลังเลที่จะพิมพ์งานนี้[23]

ซิลเวีย บีช เจ้าของร้านหนังสือ “เชกสเปียร์แอนด์คัมพานี” (อังกฤษ: Shakespeare and Company) ในปารีส ตกลงตีพิมพ์ยูลิสซีส และหนังสือออกจำหน่ายใน ค.ศ. 1922 ตรงกับวันเกิดปีที่ 40 ของจอยซ์[24] อย่างไรก็ตาม หนังสือยังถูกห้ามในสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1922 และถูกขึ้นบัญชีห้ามจนถึง ค.ศ. 1936 ส่วนในสหรัฐ คดีและข้อหาลามกทำให้การจัดพิมพ์ถูกจำกัดอยู่หลายปี[25]

ยูลิสซีส ใช้เวลาหนึ่งวันในดับลิน คือ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1904 ติดตามสตีเฟน เดดาลัส เลโอโพลด์ บลูม และมอลลี บลูม การเล่าเรื่องผสมผสานอารมณ์ขัน เสียดสี ล้อเลียน และโครงสร้างแบบโฮเมอร์ แต่จอยซ์ลดความเด่นของชื่อบทแบบมหากาพย์เพื่อให้ผู้อ่านอ่านนวนิยายได้อย่างเป็นอิสระจากกรอบโบราณ[26] รายละเอียดของเมืองดับลินในเรื่องมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง จอยซ์อาศัยความทรงจำ คำบอกเล่า และหนังสือรายนามเมือง เช่น ทำเนียบนามเมืองของทอม (อังกฤษ: Thom's Directory) เพื่อสร้างความแม่นยำของสถานที่และชีวิตประจำวัน[27]

มโนสำนึกของฟินเนกัน และ ชีวิตบั้นปลาย

[แก้]

หลังยูลิสซีส จอยซ์เริ่มงานชิ้นใหญ่ถัดไปใน ค.ศ. 1923 ซึ่งต่อมาคือ มโนสำนึกของฟินเนกัน เขาใช้เวลาราวสิบหกปีในการเขียนและแก้ไข เดิมงานนี้มีบางตอนตีพิมพ์ในนิตยสารทรานซิชัน (อังกฤษ: transition) ก่อนชื่อ มโนสำนึกของฟินเนกัน จะเปิดเผยและตีพิมพ์เป็นหนังสือฉบับพิมพ์สมบูรณ์ใน ค.ศ. 1939[28]

มโนสำนึกของฟินเนกัน เป็นนวนิยายทดลองที่ผลักกระแสสำนึก การพาดพิงวรรณกรรม และการเล่นภาษาจนถึงขีดสุด หนังสือใช้ภาษาอังกฤษที่เต็มไปด้วยคำผสมหลายชั้นและคำจากหลายภาษา จนมักถูกอ่านเป็นเรื่องเล่าคล้ายความฝัน โครงสร้างของเรื่องสัมพันธ์กับความคิดของจัมบัตติสตา วีโก เกี่ยวกับประวัติศาสตร์แบบวัฏจักร และได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของจอร์ดาโน บรูโน[29]

ช่วงปารีส จอยซ์ประสบปัญหาสุขภาพอย่างหนัก โดยเฉพาะดวงตา เขารับการผ่าตัดตามากกว่าสิบครั้ง การมองเห็นลดลงมาก และยังต้องเผชิญปัญหาสุขภาพของลูเซีย บุตรสาว ซึ่งได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท[30] ปลายทศวรรษ 1930 เขากังวลต่อการเติบโตของลัทธิฟาสซิสต์และการเกลียดชังชาวยิว และใน ค.ศ. 1940 หลังฝรั่งเศสตกอยู่ภายใต้อำนาจนาซี เขาและครอบครัวหนีจากฝรั่งเศสกลับสู่ซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์[31]

การเสียชีวิต

[แก้]
หลุมศพของจอยซ์และครอบครัวที่สุสานฟลุนเทิร์น ซือริช พร้อมประติมากรรมโดยมิลตัน เฮบัลด์

วันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1941 จอยซ์เข้ารับการผ่าตัดแผลทะลุที่ลำไส้เล็กส่วนต้นในซือริช ประเทศสวิสต์เซอร์แลนด์ เขามีภาวะหมดสติในวันถัดมา และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1941 ขณะอายุ 58 ปี[32] ร่างของเขาถูกฝังที่สุสานฟลุนเทิร์นในซือริช ต่อมาใน ค.ศ. 1966 ถูกย้ายไปยังหลุมเกียรติยศที่เด่นกว่า พร้อมรูปปั้นนั่งซึ่งปั้นโดยมิลตัน เฮบัลด์ ภายหลัง นางนอรา บาร์นาเคิล ภรรยาของเขา และจอร์โจ บุตรชาย ถูกฝังอยู่เคียงข้างกันกับจอยซ์ในภายหลัง[33]

ทัศนะทางการเมืองและศาสนา

[แก้]

จอยซ์สนใจการเมืองไอร์แลนด์ทั้งชีวิต โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของไอร์แลนด์กับจักรวรรดิอังกฤษ เขาศึกษาแนวคิดสังคมนิยมและอนาธิปไตย และในช่วงอาศัยที่เมืองตรีเอสเต เขาเคยเขียนบทความ บรรยาย และส่งจดหมายสนับสนุนเอกราชของไอร์แลนด์จากการปกครองอังกฤษ[34] อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่คนชาตินิยมแบบง่าย ๆ และมักวิจารณ์อุดมการณ์ที่บังคับความคิด ความสัมพันธ์เช่นนี้ปรากฏใน ยูลิสซีส และ มโนสำนึกของฟินเนกัน ซึ่งนักวิจารณ์ตีความว่ามีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการล่าอาณานิคม เชื้อชาติ ชาตินิยม และลัทธิฟาสซิสต์[35]

ด้านศาสนา จอยซ์เติบโตในครอบครัวคริสต์คาทอลิกและได้รับการศึกษาแบบคณะเยสุอิต แต่ในวัยผู้ใหญ่ จอยซ์มีท่าทีห่างเหินและวิพากษ์วิคริสตจักรโรมันคาทอลิก เขาปฏิเสธการปฏิบัติศาสนกิจหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม ภาษา พิธีกรรม และกรอบความคิดแบบคาทอลิกยังคงมีอิทธิพลต่อจินตนาการทางวรรณกรรมของเขาอย่างลึกซึ้ง[36]

ผลงานสำคัญ

[แก้]
ภาพเหมือนจอยซ์ ค.ศ. 1934 โดยฌัก-เอมีล บลองช์

ผู้คนแห่งมหานครดับลิน

[แก้]

ผู้คนแห่งมหานครดับลิน เป็นรวมเรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1914 หลังประสบปัญหากับผู้พิมพ์หลายปี หนังสือเสนอภาพชีวิตชนชั้นกลางและชนชั้นล่างในดับลิน ผ่านแนวคิดเรื่อง “อัมพาต” ทางสังคม ศีลธรรม และจิตใจ เรื่องสุดท้าย “คนตาย” (อังกฤษ: The Dead) มักได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในเรื่องสั้นสำคัญของภาษาอังกฤษ[37]

ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน

[แก้]

ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน พัฒนาจากต้นฉบับ สตีเฟนฮีโร (อังกฤษ: Stephen Hero) และเล่าเรื่องสตีเฟน เดดาลัส ผู้เป็นตัวแทนกึ่งอัตชีวประวัติของจอยซ์ นวนิยายติดตามการเติบโตทางปัญญา ศาสนา ภาษา และสุนทรียศาสตร์ของสตีเฟน จนเขาตัดสินใจออกจากไอร์แลนด์เพื่อแสวงหาเสรีภาพทางศิลปะ[38]

ผู้ลี้ภัย และ กวีนิพนธ์อื่น ๆ

[แก้]

จอยซ์ตีพิมพ์กวีนิพนธ์ แชมเบอร์มิวสิก (อังกฤษ: Chamber Music) ใน ค.ศ. 1907 และ โพมส์เพนยีช (อังกฤษ: Pomes Penyeach) ใน ค.ศ. 1927 ส่วนบทละคร ผู้ลี้ภัย (อังกฤษ: Exiles) ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1918 แม้งานเหล่านี้ไม่โด่งดังเท่านวนิยายและเรื่องสั้น แต่ช่วยให้เห็นความสนใจของจอยซ์ต่อดนตรี ความรัก ความหึงหวง และความสัมพันธ์ระหว่างเสรีภาพส่วนบุคคลกับพันธะทางสังคม[39]

ยูลิสซีส

[แก้]

ยูลิสซีส เป็นนวนิยายที่ทำให้จอยซ์มีชื่อเสียงระดับโลก โครงเรื่องของหนังสือดำเนินในหนึ่งวัน แต่ขยายชีวิตประจำวันให้เป็นพื้นที่ของประวัติศาสตร์ ตำนาน การเมือง เพศ ศาสนา ดนตรี และภาษา รูปแบบของแต่ละตอนเปลี่ยนไปอย่างมาก ทำให้นวนิยายเป็นทั้งภาพเหมือนของดับลินและห้องทดลองของร้อยแก้วสมัยใหม่[40]

มโนสำนึกของฟินเนกัน

[แก้]

มโนสำนึกของฟินเนกัน เป็นงานทดลองปลายชีวิตที่ยากต่อการอ่านแบบเส้นตรง จุดเด่นอยู่ที่การสร้างคำ การผสมภาษา ความฝัน วัฏจักรประวัติศาสตร์ และการเปลี่ยนรูปตัวละครอย่างต่อเนื่อง แม้เคยถูกวิจารณ์อย่างหนักเมื่อตีพิมพ์บางตอน แต่ภายหลังกลายเป็นหนึ่งในข้อความสำคัญของการศึกษาจอยซ์และทฤษฎีวรรณกรรมสมัยใหม่[41]

มรดกทางวัฒนธรรม

[แก้]
นักแสดงชาวไอริช แบรรี แมคโกเวิร์น อ่านบทประพันธ์ยูลิสซีสบนหอคอยและพิพิธภัณฑ์เจมส์ จอยซ์ ในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2009 (วันบลูมสเดย์)

ผลงานของจอยซ์มีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อวรรณกรรมและวัฒนธรรมร่วมสมัย ยูลิสซีส มักถูกมองเป็นต้นแบบของนวนิยายสมัยใหม่ โดยเฉพาะการแสดงพลังของภาษา การทำให้ชีวิตประจำวันเป็นประเด็นทางศิลปะ และการสำรวจจิตสำนึกของตัวละคร[42] งานของเขามีอิทธิพลต่อนักเขียน จิตรกร ผู้สร้างภาพยนตร์ นักทฤษฎี และนักวิจารณ์จำนวนมาก รวมถึงวรรณกรรมละตินอเมริกาและความคิดหลังโครงสร้างนิยมฝรั่งเศส[43]

ทุกวันที่ 16 มิถุนายนของทุกปี จะมีการจัดงานวันบลูมสเดย์ ในกรุงดับลินและเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก เพื่อระลึกถึงวันที่ดำเนินเรื่องในยูลิสซีสและความสัมพันธ์ของจอยซ์กับกรุงดับลิน และประเทศไอร์แลนด์[44] สถาบันสำคัญที่เก็บเอกสารสำคัญของจอยซ์ ได้แก่ หอสมุดแห่งชาติไอร์แลนด์, พิพิธภัณฑ์วรรณคดีไอร์แลนด์, ศูนย์เจมส์ จอยซ์, หอคอยและพิพิธภัณฑ์เจมส์ จอยซ์, มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน และ เจมส์ จอยซ์ คอลเลกชัน (อังกฤษ: James Joyce Collection) ณ มหาวิทยาลัยบัฟฟาโล[45] รัฐนิวยอร์ก ประเทศหรัฐ

รายชื่อผลงานคัดสรร

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ อ้างอิงจากบทความอังกฤษ: Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-374-17872-7.; Ellmann, Richard (1982) [1959]. James Joyce. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-503103-4.
  2. ↑ Beja, Morris (1992). James Joyce: A Literary Life. Ohio State University Press. ISBN 0-8142-0598-4.; Budgen, Frank (1950) [1934]. James Joyce and the Making of Ulysses. Indiana University Press.
  3. ↑ Costello, Peter (1992). James Joyce: The Years of Growth. Roberts Rineheart. ISBN 1-879373-30-0.; Davies, Stan Gébler (1982). James Joyce: A Portrait of the Artist. Granada. ISBN 978-0-586-05639-4.
  4. ↑ Ellmann, Richard (1982) [1959]. James Joyce. Oxford University Press. น. 505. ISBN 978-0-19-503103-4.
  5. ↑ Groden, Michael (1984). "A Textual and Publishing History". A Companion to Joyce Studies. Greenwood Press. ISBN 0-313-22832-9.
  6. ↑ Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 19. ISBN 978-0-374-17872-7.
  7. ↑ Jackson, John Wyse; Costello, Peter (1998). John Stanislaus Joyce: The Voluminous Life and Genius of James Joyce's Father. Fourth Estate. น. 20.
  8. ↑ Beach, Sylvia (1959). Shakespeare and Company. Shakespeare and Company. น. 37, 43.; Joyce, Stanislaus (1958). My Brother's Keeper: James Joyce's Early Years. Viking Press. น. 4, 18.
  9. ↑ Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 38.; Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 33.
  10. ↑ Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 27, 32, 34–35.; Sullivan, Kevin (1958). Joyce among the Jesuits. Columbia University Press. น. 9–10, 105.
  11. ↑ Noon, William T. (1957). Joyce and Aquinas. Yale University Press. น. 6.; Sullivan, Kevin (1958). Joyce among the Jesuits. Columbia University Press. น. 170.
  12. ↑ Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 86–87.; Joyce, James (1989) [1959]. The Critical Writings of James Joyce. Cornell University Press. น. 47.
  13. ↑ Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 106–108.; Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 136.
  14. ↑ Maddox, Brenda (1989). Nora: The Real Life of Molly Bloom. Houghton Mifflin. น. 23–27.; O'Brien, Edna (2000). James Joyce. Penguin. น. 37–38.
  15. ↑ Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 419.
  16. ↑ Witen, Michelle (2018). James Joyce and Absolute Music. Bloomsbury. น. 2. ISBN 978-1-350-01423-7.; Hodgart, Matthew J. C.; Bauerle, Ruth (1997). Joyce's Grand Operoar: Opera in Finnegans Wake. University of Illinois Press. น. 46–48.
  17. ↑ Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 183–186.; McCourt, John (2000). The Years of Bloom: James Joyce in Trieste, 1904–1920. Lilliput Press. น. 22–23.
  18. ↑ McCourt, John (1999). James Joyce: A Passionate Exile. Orion. น. 44–45.; Svevo, Italo (1950) [1927]. James Joyce. City Lights Books. น. 1–4.
  19. ↑ Staley, Thomas F. (1964). "Italo Svevo and James Joyce". James Joyce Quarterly: 61.; Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 272.
  20. ↑ Melchiori, Giorgio (1984). "Joyce in Rome" (PDF): 9–11. {{cite journal}}: การอ้างอิง journal จำเป็นต้องระบุ |journal= (วิธีใช้); Humphreys, A. R. (1979). "Joyce, Rome and Ulysses". James Joyce Quarterly: 252.
  21. ↑ Fischer, Andreas (2021). James Joyce in Zurich: A Guide. Palgrave Macmillan. น. 8–9. ISBN 978-3-030-51282-8.; Pound, Ezra (1967). Read, Forrest (บ.ก.). Pound/Joyce: The Letters of Ezra Pound to James Joyce, with Pound's Essays on Joyce. New Directions.
  22. ↑ Gibson, Andrew (2006). James Joyce. Reaktion Books. น. 133–135. ISBN 978-1-86189-277-5.; Monnier, Adrienne; Beach, Sylvia (1946). "Valery Larbaud and James Joyce". The Sewanee Review: 430.
  23. ↑ Vanderham, Paul (1997). James Joyce and Censorship: The Trials of Ulysses. New York University Press. น. 6, 29.; Weir, David (2000). "The Censorship of Ulysses". James Joyce Quarterly: 389–392.
  24. ↑ Beach, Sylvia (1959). Shakespeare and Company. Shakespeare and Company. น. 47.; Beja, Morris (1992). James Joyce: A Literary Life. Ohio State University Press. น. 85.
  25. ↑ Medina Casado, Carmelo (2000). "The British Censorship of Ulysses". James Joyce Quarterly: 479.; Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 502–506.
  26. ↑ Attridge, Derek (1997). "Introduction". The Cambridge Companion to James Joyce. Cambridge University Press. น. 27.; Dettmar, Kevin J. H. (1992). Rereading the New: A Backward Glance at Modernism. University of Michigan Press. น. 284–285.
  27. ↑ Budgen, Frank (1950) [1934]. James Joyce and the Making of Ulysses. Indiana University Press. น. 67–68.; Hegglund, Jon (2003). "Ulysses and the Rhetoric of Cartography". Twentieth Century Literature: 168–167.
  28. ↑ Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 318, 322.; Beja, Morris (1992). James Joyce: A Literary Life. Ohio State University Press. น. 121.
  29. ↑ Atherton, James S. (1960). Books at the Wake: A Study of Literary Allusions in James Joyce's Finnegans Wake. Viking Press. น. 22–23, 29–31, 36–37.; Attridge, Derek (2007). How to Read Joyce. Granta Books. น. 85–86.
  30. ↑ Beja, Morris (1992). James Joyce: A Literary Life. Ohio State University Press. น. 78, 115.; Shloss, Carol Loeb (2005). Lucia Joyce: To Dance in the Wake. Farrar, Straus and Giroux. น. 278, 297.
  31. ↑ Gibson, Andrew (2006). James Joyce. Reaktion Books. น. 155–156.; Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 500.
  32. ↑ Ellmann, Richard (1982). James Joyce. Oxford University Press. น. 740–741.
  33. ↑ Jordan, Anthony J. (2018). "James Joyce's Grave". Irish Studies in International Affairs.
  34. ↑ Gibson, Andrew (2006). James Joyce. Reaktion Books. น. 32, 82–83.; Manganiello, Dominic (1980). Joyce's Politics. Routledge & Kegan Paul. น. 2, 72.
  35. ↑ Gibson, Andrew (2002). Joyce's Revenge: History, Politics, and Aesthetics in Ulysses. Oxford University Press. น. 13.; Cheng, Vincent John (1995). Joyce, Race, and Empire. Cambridge University Press. น. 251–252.
  36. ↑ Sullivan, Kevin (1958). Joyce among the Jesuits. Columbia University Press.; Van Mierlo, Chrissie (2017). James Joyce and Catholicism: The Apostate's Wake. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4725-8596-7.
  37. ↑ Groden, Michael (1984). "A Textual and Publishing History". A Companion to Joyce Studies. Greenwood Press. น. 80–81.; Hutton, Clare (2003). "The Censorship and Publication of Dubliners". James Joyce Quarterly: 498–503.
  38. ↑ Joyce, James (1965) [1904]. "A Portrait of the Artist". ใน Scholes, Robert; Kain, Richard M. (บ.ก.). The Workshop of Daedalus.; Beja, Morris (1992). James Joyce: A Literary Life. Ohio State University Press. น. 27.
  39. ↑ Bowker, Gordon (2012). James Joyce: A New Biography. Farrar, Straus and Giroux. น. 160, 162.; Petroski, Henry (1974). "Pomes Penyeach". James Joyce Quarterly: 1024.
  40. ↑ Sherry, Vincent (2004). James Joyce: Ulysses. Cambridge University Press. น. 102.; Budgen, Frank (1950) [1934]. James Joyce and the Making of Ulysses. Indiana University Press. น. 67–68.
  41. ↑ Attridge, Derek (2007). How to Read Joyce. Granta Books. น. 4, 85–86.; Schotter, Jesse (2010). "Joyce, Language, and Translation". James Joyce Quarterly: 89.
  42. ↑ Attridge, Derek (1997). "Introduction". The Cambridge Companion to James Joyce. Cambridge University Press. น. 1–3.; Sherry, Vincent (2004). James Joyce: Ulysses. Cambridge University Press. น. 102.
  43. ↑ Levitt, Morton P. (2006). "Joyce and Latin American Fiction". James Joyce Quarterly: 390–391.; Lernout, Geert (1992). The French Joyce. University of Michigan Press. น. 19.
  44. ↑ Murphy, Paula (2014). "Bloomsday". The Irish Times.
  45. ↑ Killeen, Terence (2012). "The Joyce Papers". National Library of Ireland.; "James Joyce Collection - University at Buffalo Libraries". library.buffalo.edu. สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]

Joyce Papers, National Library of Ireland

Electronic editions

Resources

เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เจมส์_จอยซ์&oldid=13065535"