หัวเทียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หัวเทียนแบบขั้วจุดระเบิดเดียว

หัวเทียน เป็นอุปกรณ์ทำหน้าที่เพื่อการจุดระเบิดของเครื่องยนต์ โดยปล่อยกระแสไฟแรงดันสูง[1] หัวเทียนเป็นกลไกสำคัญต่อเครื่องยนต์ที่ใช้เชื้อเพลิง เบนซิน และแก๊ส หรือก๊าซ [2]โดยทั่วไปหัวเทียนจะรับแรงดันกระแสไฟฟ้าไม่ต่ำกว่า 10,000 โวลต์ ทนความร้อนได้ไม่ต่ำกว่า 2,000 องศาเซลเซียส รับแรงอัดได้อย่างน้อย 50 กก./ตร.ซม. และมีอายุการใช้งานค่อนข้างนาน[3]

หัวเทียน มีหลายชนิด บางชนิดมี 2 เขี้ยว บางชนิดมี 4 เขี้ยว ในรถยนต์ที่ใช้แก๊สอัตราส่วนผสมบาง หรือ รถยนต์ที่ใช้เอทานอล ที่อัตราส่วนผสมอากาศต่อเชื้อเพลิง มีค่า 14:1 ควรใช้หัวเทียนที่มีหลายเขี้ยว

อ้างอิง[แก้]