สหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถาน
 | |
| ประธาน | บาฟิล ฏอละบานี |
| หัวหน้า | บาฟิล ฏอละบานี |
| ก่อตั้ง | 1 มิถุนายน 1975 |
| ที่ทำการ | ซุลัยมานียะฮ์ คูร์ดิสถานอิรัก ประเทศอิรัก |
| อุดมการณ์ | |
| จุดยืน | กลางซ้ายถึงซ้าย[6] |
| กลุ่มระดับชาติ | พันธมิตรคูร์ดิสถาน |
| กลุ่มระดับสากล | |
| สี | เขียวทะเลปานกลาง |
| สภาผู้แทนราษฎรอิรัก | 15 / 329 |
| รัฐสภาภูมิภาคคูร์ดิสถาน | 23 / 100 |
| เว็บไซต์ | |
| www | |
| ธงประจำพรรค | |
 | |
| การเมืองอิรัก รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง | |
สหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถาน (อังกฤษ: Patriotic Union of Kurdistan, PUK; เคิร์ด: یەکێتیی نیشتمانیی کوردستان, อักษรโรมัน: Yekêtîy Nîştimanîy Kurdistan) เป็นพรรคการเมืองภูมิภาคนิยมฝ่ายกลางซ้ายที่ปรากฏในคูร์ดิสถานอิรักและดินแดนพิพาทในประเทศอิรัก[9][10] พรรคระบุเป้าหมายเป็นการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง, สิทธิมนุษยชน, ประชาธิปไตย และสันติภาพแด่ชาวคูร์ดในคูร์ดิสถานและอิรัก ปัจจุบัน PUK อยู่ภายใต้การนำของบาฟิล ฏอละบานี[11] พรรค PUK ก่อตั้งใน ค.ศ. 1975 โดยอาดิล มุรอด, ญะลาล ฏอละบานี, เนาชีร์วาน มุสตาฟา, ฟุอาด มะอ์ศูม, อะลี อัสกะรี และ อับดุล ราซัก ฟัยลี ดาวูด มุฮัมมัด อะลี ประธานาธิบดีอิรักทั้งหมดตามรัฐธรรมนูญฉบับ ค.ศ. 2005 มาจากพรรคนี้
ประวัติ
[แก้]สหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถานเป็นการรวมตัวกันของกลุ่มการเมืองห้ากลุ่มโดยมี ญะลาล ฏอละบานี เป็นผู้นำ ได้รับการสนับสนุนจากชาวชนบทในคูร์ดิสถานของอิรัก เริ่มต้น พรรคนี้เป็นขบวนการทางการเมืองฝ่ายซ้าย และปัจจุบันกลายเป็นพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย และเป็นสมาชิกของกลุ่มสังคมนิยมนานาชาติ
ผลจากการเลือกตั้งแสดงให้เห็นว่า ผู้สนับสนุนสหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถานส่วนใหญ่อยู่ทางใต้ของคูร์ดิสถานแห่งอิรัก ตั้งแต่สงครามอ่าวเปอร์เซียครั้งแรก สหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถานมีส่วนร่วมในการบริหารคูร์ดิสถานแห่งอิรักภาคเหนือร่วมกับพรรคประชาธิปไตยคูร์ดิสถานแต่ก็มีความขัดแย้งระหว่างกันอยู่ โดยในบริเวณดังกล่าวมีการแบ่งเขตอิทธิพลของทั้งสองพรรคอย่างชัดเจน
การปฏิบัติงาน
[แก้]สหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถานกล่าวอ้างว่าพรรคตนทำงานเพื่อการรักษาอัตลักษณ์ของตนเอง สิทธิมนุษยชน ประชาธิปไตย และสันติภาพของชาวคูร์ดในอิรัก
กิจกรรมปัจจุบัน
[แก้]สหภาพรักชาติแห่งคูร์ดิสถานรวมกับพรรคประชาธิปไตยคูร์ดิสถานและพรรคที่เล็กกว่าอื่นๆ จัดตั้งเป็นพันธมิตรรักชาติประชาธิปไตยแห่งคูร์ดิสถานเพื่อเข้าร่วมในกิจกรรมการเลือกตั้งระดับชาติของอิรัก พ.ศ. 2548 กลุ่มชาวคูร์ดที่รวมกันนี้ได้คะแนนเสียง 25.6% ของการเลือกตั้งครั้งแรกหลังยุคของซัดดัม ฮุสเซน เมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2548 ยาลัล ตาลาบานี ได้เป็นประธานาธิบดีของอิรัก ต่อมาได้มีการรวมเป็นพันธมิตรกับพรรคประชาธิปไตยคูร์ดิสถานเพื่อให้การบริหารคูร์ดิสถานของอิรักเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Mehmet Alaca (2023-04-28). "Roots of the Rift between Turkey and Iraqi Kurdistan's PUK". The Washington Institute for Near East Policy.
Like many Kurdish political organizations, the PUK is driven by a sense of Kurdish nationalism that inevitably links them to groups like the SDF.
- 1 2 3 4 "Patriotic Union of Kurdistan (PUK)". Washington Kurdish Institute.
- ↑ Rodgers (2024-06-20). "No real alternative: The failure of opposition parties in Iraq's Kurdistan Region". Middle East Institute.
The Kurdistan Region has always had a significant Islamist movement, which stands in contrast to the relative secularism of the KDP and the PUK.
- ↑ "Patriotic Union of Kurdistan". mappingmilitants.org.
The Patriotic Union of Kurdistan (PUK) is a social democratic political party in Iraqi Kurdistan that split from the Kurdish Democratic Party (KDP) in 1975.
- ↑ "PUK Official: Social Democracy is a Legacy of Mam Jalal Talabani". Patriotic Union of Kurdistan. 2025-08-31.
Rasul highlighted: "Social democracy is a legacy of Mam Jalal Talabani, who rooted these principles within the PUK to unite Kurds and Arabs alike."
- 1 2 "PUK: Patriotic Union of Kurdistan". The Kurdish Project.
- ↑ "Members". Socialist International.
- ↑ "Participantes". Progressive Alliance.
- ↑ "Patriotic Union of Kurdistan" เก็บถาวร 24 มกราคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Official Website.
- ↑ "Iraq". Asia Elects (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2026-02-27.
- ↑ "PUKmedia Patriotic Union of Kurdistan" เก็บถาวร 6 เมษายน 2020 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Official Website.
วรรณกรรม
[แก้]- Gunter, Michael (2014). Out of Nowhere: The Kurds of Syria in Peace and War. London: Hurst. p. 44. ISBN 9781849045322.
- McDowall, David (2004). A modern history of the Kurds (3rd ed.). London: I.B. Tauris. ISBN 1-85043-416-6.
