วิทยาเขต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

วิทยาเขต (อังกฤษ: campus) เป็นสถานที่ที่มหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยจัดตั้งขึ้นเพื่อจัดการศึกษา ซึ่งอาจจะประกอบด้วยห้องสมุด หอพัก อาคารต่าง ๆ ในรูปแบบเช่นเดียวกันกับมหาวิทยาลัย

"วิทยาเขต" ถูกใช้เรียกครั้งแรกโดยวิทยาลัยนิวเจอร์ซีย์ (มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปัจจุบัน) ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 18 ต่อมามหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา จึงได้นำคำว่า วิทยาเขต มาเรียกชื่อสถานที่จัดการศึกษานอกที่ตั้งของมหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัย

ในประเทศไทย[แก้]

ในประเทศไทย วิทยาเขต บางครั้งอาจหมายถึง หน่วยงานในสังกัดสถาบันอุดมศึกษา หรือสถาบันอื่น ๆ ซึ่งมีพื้นที่แยกออกไปจากต้นสังกัด และมีการจัดการเรียนการสอน การบริหารงานที่ขึ้นตรงกับต้นสังกัด เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตสงขลา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ วิทยาเขตปราจีนบุรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตปัจฉิมสวัสดิ์ - สุวรรณนภาศรี (วิทยาเขตบางนา) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล

ในอีกความหมายหนึ่ง "วิทยาเขต" อาจมีความหมายโดยนัยแค่สถานที่จัดการเรียนการก่อนโดยมิได้กล่าวถึง "การแบ่งแยก" หรือการบริหารอันไม่ขึ้นตรงกับวิทยาเขตแม่แต่อย่างใดเช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หรือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นต้น แต่ในปัจจุบันมีการตีความวิทยาเขตผิดโดยคิดว่าเป็นการแบ่งแยกวิทยาเขตนั้นออกจากวิทยาเขตหลัก ซึ่งการแบ่งแยกหรือบริหารนั้นต้องพิจารณาเป็นมหาวิทยาลัยไปเช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นต้น

ในบางสถาบันอาจจะมีการใช้คำอื่น ๆ แทนคำว่าวิทยาเขต เช่น ศูนย์การศึกษา เขตการศึกษา ศูนย์ เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง

ดูเพิ่ม[แก้]