รากูโกะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ศิลปินรากูโกะ (รากูโกกะ) ในเทศกาลซัมมะ

รากูโกะ (ญี่ปุ่น: 落語โรมาจิRakugo; แปลว่า "คำตก") เป็นรูปแบบความบันเทิงที่ใช้คำพูดของญี่ปุ่น โดยนักเล่าเรื่องเดี่ยว (ญี่ปุ่น: 落語家โรมาจิrakugoka) นั่งบนเวทีที่เรียกว่า โคซะ (ญี่ปุ่น: 高座โรมาจิ: 'kōza') ใช้เพียงพัดกระดาษ (ญี่ปุ่น: 扇子โรมาจิsensu) และผ้าผืนเล็ก (ญี่ปุ่น: 手拭โรมาจิtenugui) เป็นอุปกรณ์ และไม่มีการยืนขึ้นมาจากตำแหน่งนั่งบนเบาะรองนั่ง (ญี่ปุ่น: 正座โรมาจิseiza) ศิลปินรากูโกะจะเล่าเรื่องตลก (หรือบางครั้งเป็นเรื่องซึ้งกินใจ) ที่ยาวและซับซ้อน เรื่องราวที่เล่ามักเป็นบทสนทนาระหว่างตัวละครสองคนหรือมากกว่า ความแตกต่างระหว่างตัวละครจะแสดงออกมาผ่านเพียงการเปลี่ยนแปลงของระดับเสียง น้ำเสียง หรือการหันศีรษะเล็กน้อย

รากศัพท์[แก้]

รากูโกะเดิมรู้จักในชื่อ คารูกูจิ (ญี่ปุ่น: 軽口โรมาจิkarukuchi)[1] การปรากฏของอักษรคันจิที่เก่าแก่ที่สุดที่หมายความถึงการแสดงชนิดนี้มีตั้งแต่ ค.ศ. 1797 แต่เวลานั้นตัวอักษรดังกล่าว (落とし噺) โดยปกติอ่านว่า โอโตชิบานาชิ (การพูดที่ตกลง)

ในช่วงกลางยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) คำว่า รากูโกะ เริ่มมีการใช้เป็นครั้งแรก และกลายมาเป็นคำที่ใช้ทั่วไปในยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989).

ศิลปินรากูโกะที่มีชื่อเสียง[แก้]

เอโดะ (โตเกียว)[แก้]

คามิกาตะ (โอซากะ)[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Rakugo". Big Serving. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-06. สืบค้นเมื่อ 11 May 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]