ข้ามไปเนื้อหา

รากูโงะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ศิลปินรากูโงะ (รากูโงกะ) ในเทศกาลซัมมะ

รากูโงะ (落語 (Rakugo; แปลว่า "คำตก")) เป็นรูปแบบความบันเทิงที่ใช้คำพูดของญี่ปุ่น โดยนักเล่าเรื่องเดี่ยว (落語家 (rakugoka)) นั่งบนเวทีที่เรียกว่า โคซะ (高座 (kōza)) ใช้เพียงพัดกระดาษ (扇子 (sensu)) และผ้าผืนเล็ก (手拭 (tenugui)) เป็นอุปกรณ์ และไม่มีการยืนขึ้นมาจากตำแหน่งนั่งบนเบาะรองนั่ง (正座 (seiza)) ศิลปินรากูโงะจะเล่าเรื่องตลก (หรือบางครั้งเป็นเรื่องซึ้งกินใจ) ที่ยาวและซับซ้อน เรื่องราวที่เล่ามักเป็นบทสนทนาระหว่างตัวละครสองคนหรือมากกว่า ความแตกต่างระหว่างตัวละครจะแสดงออกมาผ่านเพียงการเปลี่ยนแปลงของระดับเสียง น้ำเสียง หรือการหันศีรษะเล็กน้อย

ศัพทมูล

[แก้]

รากูโงะเดิมรู้จักในชื่อ คารูกูจิ (軽口 (karukuchi))[1] การปรากฏของอักษรคันจิที่เก่าแก่ที่สุดที่หมายความถึงการแสดงชนิดนี้มีตั้งแต่ ค.ศ. 1797 แต่เวลานั้นตัวอักษรดังกล่าว (落とし噺) โดยปกติอ่านว่า โอโตชิบานาชิ (การพูดที่ตกลง)

ในช่วงกลางยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) คำว่า รากูโงะ เริ่มมีการใช้เป็นครั้งแรก และกลายมาเป็นคำที่ใช้ทั่วไปในยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989).

ศิลปินรากูโงะที่มีชื่อเสียง

[แก้]

เอโดะ (โตเกียว)

[แก้]

คามิกาตะ (โอซากะ)

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. "Rakugo". Big Serving. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-06. สืบค้นเมื่อ 11 May 2007.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]