ระเบิดบิน วี-1

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ระเบิดบิน วี-1
Fieseler Fi 103
Flakzielgerät 76 (FZG-76)
Bundesarchiv Bild 146-1975-117-26, Marschflugkörper V1 vor Start.jpg
ชนิด ขีปนาวุธร่อน
สัญชาติ นาซีเยอรมนี
บทบาท
ประจำการ 1944–1945
ผู้ใช้งาน ลุฟท์วัฟเฟอ
สงคราม สงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบ Robert Lusser
บริษัทผู้ผลิต Fieseler
มูลค่า 5,090 RM[1]
ข้อมูลจำเพาะ
น้ำหนัก 2,150 กก. (4,700 ปอนด์)
ความยาว 8.32 เมตร (27.3 ฟุต)
ความกว้าง 5.37 เมตร (17.6 ฟุต)
ความสูง 1.42 เมตร (4.7 ฟุต)

หัวรบ Amatol-39, later Trialen
น้ำหนักหัวรบ 850 กก. (1,900 ปอนด์)
กลไกการจุดชนวน
  • Electrical impact fuze
  • Backup mechanical impact fuze
  • Time fuze to prevent examination of duds

เครื่องยนต์ Argus As 109-014 Pulsejet
พิสัยปฏิบัติการ 250 กิโลเมตร (160 ไมล์)[2]
ความเร็ว 640 กม./ชม. (400 ไมล์/ชม.) flying between 600 to 900 เมตร (2,000 to 3,000 ฟุต)
ระบบนำวิถี Gyrocompass based autopilot

ระเบิดบิน วี-1 (เยอรมัน: Vergeltungswaffe 1 "Vengeance Weapon 1"[a])ยังเป็นที่รู้จักกันในฝ่ายสัมพันธมิตรคือ buzz bomb, หรือ doodlebug และในเยอรมนี เรียกกันว่า Kirschkern (หินเชอร์รี่) หรือ Maikäfer(maybug) เป็นขีปนาวุธร่อนรุ่นแรกและถูกผลิตขึ้นเป็นเพียงเครื่องบินที่ใช้ไอพ่นเป็นพลังงาน

วี-1 เป็นรุ่นแรกที่ถูกเรียกกันว่า ตระกูล"อาวุธล้างแค้น" (อาวุธ-วี หรือ Vergeltungswaffen)ที่ถูกออกแบบเพื่อการทิ้งระบิดลงใส่กรุงลอนดอน มันได้ถูกพัฒนาขึ้นที่ศูนย์วิจัยกองทัพ Peenemünde ในปี ค.ศ. 1939 โดยลุฟท์วัฟเฟอ(กองทัพอากาศเยอรมัน)ของนาซีเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงระหว่างการเริ่มต้นพัฒนาขึ้นได้เป็นรู้จักกันโดยชื่อรหัสว่า "หินเชอร์รี่" เนื่องจากแนวพิสัยที่จำกัด ขีปนาวุธวี-1 ถูกยิงเข้าสู่อังกฤษจากฐานยิงตามแนวชายฝั่ง​ฝรั่งเศส(ปาด-เดอ-กาแล)และชายฝั่งเนเธอร์แลนด์ วี-1 ได้ถูกยิงเข้าสู่ลอนดอนเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1944 หนึ่งสัปดาห์หลัง(ได้รับการกระตุ้นโดย)การยกพลขึ้นบกยุโรปของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ประสบความสำเร็จ ที่สุดยอด, จำนวนมากกว่าร้อยลำของวี-1 ต่อวันได้ถูกยิงไปยังทางตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ จำนวนทั้งหมด 9,521 ลำ ได้ถูกลดน้อยลงเพราะฐานถูกบุกรุกจนกระทั่งเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 เมื่อฐานวี-1 แห่งสุดท้ายในแนวพิสัยไปที่บริเตนได้ถูกบุกรุกโดยกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร หลังจากนั้น วี-1 ได้ถูกนำไปใช้ที่ท่าเรือแอนต์เวิร์ป และเป้าหมายอื่นๆในเบลเยียม ด้วยจำนวน 2,448 ลำของวี-1 ที่ถูกยิง การโจมตีได้หยุดลงเพียงหนึ่งเดือนก่อนที่สงครามในยุโรปจะสิ้นสุดลง เมื่อฐานยิงแห่งสุดท้ายในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำได้ถูกบุกรุก เมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1945

ฝ่ายอังกฤษได้ปฏิบัติการเตรียมความพร้อมในการป้องกันทางอากาศ รวมทั้งปืนต่อต้านอากาศยาน และเครื่องบินรบขับไล่ เพื่อสกัดกั้นระเบิดก่อนที่จะไปถึงเป้าหมายซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการหน้าไม้ ในขณะที่ฐานยิงและโรงคลังเก็บจรวดวี-1 ในใต้ดินได้ตกเป็นเป้าหมายของการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์

อ้างอิง[แก้]

  1. Zaloga 2005, p. 11.
  2. Werrell 1985, p. 53.


อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน หรือไม่มีการปิด </ref>