มุบาห์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

มุบาห์ (อาหรับ: مباح‎) เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่แปลว่า "อนุญาต"[1] ที่ใช้ในกฎหมายอิสลาม

ใน อุศูลุลฟิกฮ์ (หลักการนิติศาสตร์อิสลาม) มุบาห์ เป็นหนึ่งในห้าระดับการยอมรับ (อะฮ์กาม) และมักถูกแปลเป็น "เป็นกลาง"[2][3] "เมินเฉย"[4] หรือ "ได้รับอนุญาต (เฉย ๆ)"[4][5] โดยอิงถึงการกระทำที่ไม่เป็นข้อบังคับ, แนะนำ, น่ารังเกียจ หรือต้องห้าม และด้วยเหตุนี้จึงไม่มีการตัดสินใจจากพระเจ้า[2]

ในกฎหมายทรัพย์สินอิสลาม คำว่า มุบาห์ อิงถึงบางสิ่งที่ไม่มีเจ้าของ ซึ่งคล้ายกับ เรสนุลลิอุส (res nullius, ทรัพย์ไม่มีเจ้าของ) ที่ใช้ในกฎหมายโรมันกับคอมมอนลอว์[6]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Hans Wehr, J. Milton Cowan (1976). A Dictionary of Modern Written Arabic (3rd ed.). Spoken Language Services. p. 81.
  2. 2.0 2.1 Vikør, Knut S. (2014). "Sharīʿah". ใน Emad El-Din Shahin (บ.ก.). The Oxford Encyclopedia of Islam and Politics. Oxford University Press. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2014-06-04. สืบค้นเมื่อ 2017-05-20.CS1 maint: ref=harv (link)
  3. Wael B. Hallaq (2009). Sharī'a: Theory, Practice, Transformations. Cambridge University Press (Kindle edition). p. Loc. 2160.
  4. 4.0 4.1 Baber Johansen (2009). "Islamic Law. Legal and Ethical Qualifications". ใน Stanley N. Katz (บ.ก.). The Oxford International Encyclopedia of Legal History. Oxford: Oxford University Press.CS1 maint: ref=harv (link)
  5. Juan Eduardo Campo, บ.ก. (2009). "Halal". Encyclopedia of Islam. Infobase Publishing. p. 284.
  6. Ersilia Francesca (2009). "Possession. Yad in Islamic Law". ใน Stanley N. Katz (บ.ก.). The Oxford International Encyclopedia of Legal History. Oxford: Oxford University Press.