มะนิลาไลต์เรล
| ระบบขนส่งมวลชนรางเบามะนิลา | |
|---|---|
 | |
 ขบวนรถไฟสาย 1 ที่สถานีกลาง | |
 ขบวนรถไฟสาย 2 ที่สถานีอาราเนตาเซ็นเตอร์–คูเบา | |
| ข้อมูลทั่วไป | |
| เจ้าของ | การขนส่งมวลชนรางเบา |
| ที่ตั้ง | เมโทรมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ |
| ประเภท | ระบบขนส่งมวลชนเร็ว/รถไฟรางเบา |
| จำนวนสาย | 2 (เปิดให้บริการ) 1 (โครงการ) |
| จำนวนสถานี | 38 (ปัจจุบัน) 8 (โครงการ) |
| ผู้โดยสารต่อวัน | 305,264 (2022)[1] |
| ผู้โดยสารต่อปี | 109.63 ล้าน (2022) |
| เว็บไซต์ | www lrmc |
| การให้บริการ | |
| เริ่มดำเนินงาน | 1 ธันวาคม 1984 |
| ผู้ดำเนินงาน | สาย 1: ไลต์เรล มะนิลา คอปเปอร์เรชัน สาย 2: การรถไฟฟ้าขนส่งทางรางเบา |
| ลักษณะ | ทางแยกต่างระดับ |
| ล้อขับเคลื่อน | รถไฟรางเบา (สาย 1) อีเอ็มยู (สาย 2) |
| จำนวนขบวน | 331 ตู้ (88 ขบวน) |
| ความยาวขบวน | 3–4 ตู้ |
| ระยะห่าง | 8 นาที (เฉลี่ย) |
| ข้อมูลทางเทคนิค | |
| ระยะทาง | 43.5 km (27.0 mi) |
| จำนวนราง | ทางคู่ |
| รางกว้าง | 1,435 mm (4 ft 8 1⁄2 in) สแตนดาร์ดเกจ |
| รัศมีความโค้ง | 100–175 m (328–574 ft) (สายหลัก);[2][3] 25–100 m (82–328 ft) (ศูนย์ซ่อม)[2][3] |
| การจ่ายไฟฟ้า | เหนือหัว |
| ความเร็วเฉลี่ย | 60 km/h (37 mph) |
| ความเร็วสูงสุด | 80 km/h (50 mph) |
มะนิลาไลต์เรล หรือรู้จักกันในชื่อ LRT เป็นระบบขนส่งมวลชนประเภทหนึ่งในเมโทรมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบา ดำเนินการโดย Light Rail Transit Authority (LRTA) ซึ่งดำเนินการพร้อมกันกับมะนิลาเมโทร (MRT-3 หรือสายสีน้ำเงิน) และการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNR) เป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งมวลชนแห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (SRTS)
รถไฟฟ้ารางเบาในกรุงมะนิลาเป็นระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1984 ตามด้วยการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในสิงคโปร์ที่ได้เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1987
สถิติผู้โดยสาร 2.1 ล้านคนต่อวัน มีจำนวน 31 สถานี ระยะทาง 43.5 กิโลเมตร (27.0 ไมล์) เป็นทางยกระดับ 2 ทางวิ่ง สำหรับสาย 1 เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1984 มีแนวเส้นทางเหนือ-ใต้ ส่วนสาย 2 เปิดให้บริการใน ค.ศ. 2004 แนวเส้นทางตะวันออก-ตะวันตก
สายที่เปิดให้บริการ
[แก้]| เส้นทาง | เปิดให้บริการ | ต่อขยายล่าสุด | จำนวนสถานี | ระยะทาง | สถานีปลายทาง | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| สาย 1 | 1 ธันวาคม ค.ศ. 1984 | 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 | 25 | 25.9 km (16.1 mi) | เฟร์นันโด โพ จูเนียร์ | ดร.ซานโตส |
| สาย 2 | 5 เมษายน ค.ศ. 2003 | 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 | 13 | 17.6 km (10.9 mi) | อันตีโปโล | เรคโต |
แผนที่เครือข่ายเส้นทาง
[แก้]
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ Abadilla, Emmie V. (2023-04-12). "10 regional airports up for sale - Bautista". Manila Bulletin. สืบค้นเมื่อ 2023-04-13.
- 1 2 Light Rail Transit Authority (สิงหาคม 9, 2017). Maintenance of the Manila LRT Line 2 System, Terms of Reference (PDF) (รายงาน). Light Rail Transit Philippines. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-06-12. สืบค้นเมื่อ 2022-01-17.
{{cite report}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "jica2013study-1"
บรรณานุกรม
[แก้]- Allport, R. J. (1986). Appropriate mass transit for developing cities. Transport Reviews: A Transnational Transdisciplinary Journal, 6(4), 365–384. doi:10.1080/01441648608716636
- Asia Pacific Energy Research Centre (APERC). Institute of Energy Economics, Japan. (2008). Urban Transport Energy Use in the APEC Region – Benefits and Costs (PDF). Tokyo: Author. ISBN 978-4-931482-39-5. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2011-07-22. สืบค้นเมื่อ 2013-08-24.
- Dans, Jose P. Jr. (1990). "The Metro Manila LRT system: its future". ใน Institution of Civil Engineers (บ.ก.). Rail Mass Transit Systems for Developing Countries. London: Thomas Telford. ISBN 0-7277-1560-7.
- Midgley, Peter. (1994-03-31). Urban Transport in Asia : An Operational Agenda for the 1990s (World Bank technical paper no. 224). Washington D.C.: World Bank. ISBN 0-8213-2624-4.
- Thomson, J.M., R.J. Allport and P.R. Fouracre. (1990). "Rail mass transit in developing cities – the Transport and Road Research Laboratory study". ใน Institution of Civil Engineers (บ.ก.). Rail Mass Transit Systems for Developing Countries. London: Thomas Telford. ISBN 0-7277-1560-7.
{{cite book}}: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) - United States Agency for International Development. (June 2005). Integrated Environmental Strategies – Philippines Project Report – Metropolitan Manila. Author. (With United States Environmental Protection Agency, NREL, and the Manila Observatory).
- Uranza, Rogelio. (2002). The Role of Traffic Engineering and Management in Metro Manila เก็บถาวร 2009-12-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Workshop paper presented in the Regional Workshop: Transport Planning, Demand Management and Air Quality, February 2002, Manila, Philippines. Asian Development Bank (ADB).
- World Bank. (2001-05-23). "Project Appraisal Document for the Metro Manila Urban Transport Integration Project" (PDF). Author.
{{cite journal}}: การอ้างอิง journal จำเป็นต้องระบุ|journal=(วิธีใช้)
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ มะนิลาไลต์เรล