ข้ามไปเนื้อหา

ป๊อปอาย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ป๊อปอาย
(Popeye the Sailor Man)
ข้อมูลการจัดพิมพ์
ผู้จัดพิมพ์คิงฟีเจอร์สซินดิเคต (King Features Syndicate)
ปรากฏตัวครั้งแรกThimble Theatre (17 มกราคม ค.ศ. 1929)
สร้างสรรค์โดยอี. ซี. เซการ์ (E. C. Segar)
ให้เสียงพากย์โดย
ข้อมูลในเรื่อง
พลพรรคออลีฟ ออยล์ (Olive Oyl) (แฟนสาว)
ผู้สนับสนุนบุตรบุญธรรม
  • สวี'พี (Swee'Pea)
  • ป๊อปอาย จูเนียร์ (Popeye Junior)

ครอบครัว

  • แกรนนี (ย่า)
  • แพตช์อาย (ทวด)
  • ป้าโจนส์ (ป้า)
  • พูปเด็ค แพ็ปปี้ (พ่อ)
  • ไพพ์อาย, พีพอาย, พูปอาย และ พิวพอาย (หลานชาย)

ป๊อปอาย (อังกฤษ: Popeye the Sailor Man) เป็นตัวละครการ์ตูนที่สร้างขึ้นโดย อี. ซี. เซการ์ (Elzie Crisler Segar)[4][5][6][7] ปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1929 ในการ์ตูนช่องของคิงฟีเจอร์ส เรื่อง Thimble Theatre ซึ่งในขณะนั้นดำเนินเรื่องมาเป็นปีที่สิบแล้ว ทว่ากะลาสีตาเดียวผู้นี้กลับได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วและกลายเป็นตัวละครหลักในที่สุด

ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 ป๊อปอายกลายเป็นหนึ่งในทรัพย์สินทางปัญญาที่ได้รับความนิยมสูงสุดของคิงฟีเจอร์ส เขาเป็นคนรักของตัวละครหญิงที่อยู่มานานอย่าง ออลีฟ ออยล์ (Olive Oyl) และเซการ์ยังได้แนะนำตัวละครสมทบใหม่ ๆ เช่น บุตรบุญธรรมชื่อ สวี'พี (Swee'Pea) เพื่อนรักจอมตะกละ เจ. เวลลิงตัน วิมพี้ (J. Wellington Wimpy) รวมถึงศัตรูคู่อาฆาตอย่าง ซีแฮ็ก (Sea Hag) และ บลูโต (Bluto)

หลังจากเซการ์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1938 การ์ตูนชุดนี้ถูกสานต่อโดยนักเขียนและศิลปินหลายท่าน ที่โดดเด่นที่สุดคือ บัด เซเกนดอร์ฟ (Bud Sagendorf) ในปี ค.ศ. 1933 แม็กซ์ ไฟลเชอร์ ได้นำตัวละครจาก Thimble Theatre มาดัดแปลงเป็นซีรีส์ภาพยนตร์การ์ตูนสั้นชุด Popeye the Sailor ให้กับพาราเมาต์พิกเจอส์ ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมหาศาลตลอดช่วงทศวรรษ 1930 และมีการผลิตต่อเนื่องมาจนถึงปี ค.ศ. 1957[8]

ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ป๊อปอายได้ปรากฏตัวในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งหนังสือการ์ตูน, รายการโทรทัศน์, วิดีโอเกม และภาพยนตร์ฉบับคนแสดงในปี ค.ศ. 1980 ที่นำแสดงโดย โรบิน วิลเลียมส์ นอกจากนี้ยังมีสินค้าลิขสิทธิ์มากมาย โดยเฉพาะ "ผักโขมกระป๋อง" ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของการเพิ่มพลังมหาศาลให้กับเขา ในปี ค.ศ. 2002 นิตยสาร TV Guide ได้จัดให้ป๊อปอายอยู่อันดับที่ 20 ในรายชื่อ "50 ตัวละครการ์ตูนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"[9]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Scott, Keith (ตุลาคม 3, 2022). Cartoon Voices of the Golden Age, Vol. 1 (ภาษาอังกฤษ). BearManor Media.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ Parten, James (ตุลาคม 29, 2017). "Sing Me A Cartoon #16: More Sailor Man Rhythm". Cartoon Research. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Mae Questel--Voice of Betty Boop and Olive Oyl, 1978 TV. YouTube. ตุลาคม 5, 2014. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 22, 2021.{{cite AV media}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Segar, Elzie (Crisler) – Encyclopædia Britannica Article เก็บถาวร กรกฎาคม 25, 2008 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Britannica.com. Retrieved on March 29, 2013.
  5. ↑ "Character Trail". City of Chester website. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 8, 2020. สืบค้นเมื่อ มกราคม 5, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Goulart, Ron, "Popeye", St. James Encyclopedia of Popular Culture. Detroit: St. James Press, 2000. (Volume 4, pp. 87-8).ISBN 9781558624047
  7. ↑ Walker, Brian. The Comics: The Complete Collection. New York: Abrams ComicArts, 2011. (pp. 188-9,191, 238-243) ISBN 9780810995956
  8. ↑ Lenburg, Jeff (1999). The Encyclopedia of Animated Cartoons. Checkmark Books. น. 121–124.
  9. ↑ TV Guide Book of Lists. Running Press. 2007. น. 158.

อ่านเพิ่ม

[แก้]
  • Grandinetti, Fred M. Popeye: An Illustrated Cultural History. 2nd ed. McFarland, 2004. ISBN 0-7864-1605-X

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]