บริเวณบรอดมันน์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เขตบร็อดแมนน์ 3-มิติ
ผิวด้านข้างของสมอง เขตบร็อดแมนน์ต่าง ๆ มีตัวเลขกำกับ

เขตบร็อดแมนน์ (อังกฤษ: Brodmann area) เป็นการกำหนดเขตต่าง ๆ ในเปลือกสมองของมนุษย์ มีการจำกัดขอบเขตโดยโครงสร้างและการจัดระเบียบของเซลล์ (cytoarchitectonics)

ประวัติ[แก้]

เขตบร็อดแมนน์ต่าง ๆ ดั้งเดิมได้รับการกำหนดขอบเขตและกำหนดตัวเลข โดยนักกายวิภาคชาวเยอรมันชื่อว่า คอร์บิเนียน บร็อดแมนน์ (Korbinian Brodmann) ผู้กำหนดเขตเหล่านั้นโดยโครงสร้างและการจัดระเบียบของเซลล์ (cytoarchitectonics) ที่สังเกตเห็นได้ในเปลือกสมอง โดยใช้การย้อมสีแบบ Nissl

บร็อดแมนน์ตีพิมพ์แผนที่เขตเปลือกสมองของมนุษย์ ลิง และสปีชีส์อื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1909[1] พร้อมกับข้อมูลและข้อสังเกตอื่น ๆ เกี่ยวกับประเภทของเซลล์ในสมอง และการจัดระเบียบเป็นชั้น ๆ ของคอร์เทกซ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (ให้สังเกตว่า เขตบร็อดแมนน์ที่มีหมายเลขเดียวกันในสปีชีส์ต่าง ๆ กัน อาจจะไม่ได้หมายถึงเขตที่มีกำเนิดเดียวกัน[2])

คอนสแตนติน วอน อีโคโนโม และจอร์จ คอสกินาส ได้ตีพิมพ์แผนที่ที่คล้าย ๆ กันแต่มีรายละเอียดมากกว่า ในปี ค.ศ. 1925[3]

ความสำคัญในปัจจุบัน[แก้]

เป็นระยะเวลาเป็นศตวรรษที่มีการสนทนาและอภิปรายถึงเขตบร็อดแมนน์อย่างละเอียดถี่ถ้วน และการกำหนดเขตและชื่อก็ได้รับการปรับปรุงมาโดยตลอด เขตบร็อดแมนน์ยังเป็นการจัดระบบโดย cytoarchitectonics ของเปลือกสมองมนุษย์ ที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางและอ้างอิงถึงมากที่สุด

จนกระทั่งถึงปัจจุบัน เขตบร็อดแมนน์ต่าง ๆ ที่กำหนดขอบเขตโดยระเบียบของเซลล์ประสาทเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ปรากฏว่าทำกิจหน้าที่ต่าง ๆ มากมายของสมอง ยกตัวอย่างเช่น เขตบร็อดแมนน์ 1-2-3 ก็คือ คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (primary somatosensory cortex) เขต 4 ก็คือ คอร์เทกซ์สั่งการปฐมภูมิ (primary motor cortex) เขต 17 ก็คือ คอร์เทกซ์การเห็นปฐมภูมิ (primary visual cortex) และเขต 41-42 ก็เกือบจะเหมือนคอร์เทกซ์การได้ยินปฐมภูมิ (primary auditory cortex)

นอกจากนั้นแล้ว กิจหน้าที่ระดับสูง ๆ ยิ่งขึ้นไปของเขตสัมพันธ์ในเปลือกสมอง ก็ยังปรากฏว่ามีเขตจำกัดอยู่ในเขตที่บร็อดแมนน์กำหนดไว้นั้นแหละ ปรากฏโดยใช้วิธีต่าง ๆ รวมทั้ง เทคนิคทางประสาทสรีรวิทยา fMRI และวิธีอื่น ๆ. ตัวอย่างเช่น เขตโบรคา ซึ่งเป็นเขตทางการพูดและภาษา ก็จำกัดอยู่ในเขตบร็อดแมนน์ 44-45 ถึงแม้กระนั้น การสร้างภาพโดยกิจ (functional imaging) ก็สามารถเพียงแค่บ่งชี้ตำแหน่งอย่างคร่าว ๆ ของการทำงานในสมองโดยสัมพันธ์กับเขตบร็อดแมนน์ได้เท่านั้น เพราะว่า ขอบเขตจริง ๆ ของเขตสมองต่าง ๆ ต้องอาศัยการตรวจสอบโดยอ้างอิงวิทยาเนื้อเยื่อ

เขตบร็อดแมนน์ในมนุษย์และในไพรเมตอื่น[แก้]

(*) เขตที่เจอในไพรเมตที่ไม่ใช่มนุษย์เท่านั้น

เขตบร็อดแมนน์ดั้งเดิมมีส่วนย่อยลงไปอีกเป็นต้นว่า "23a" และ "23b"[5]

แผนที่คลิ๊กได้: ผิวสมองด้านข้าง[แก้]

เขต 3-1-2 - คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายขันปฐมเขต 4 - คอร์เทกซ์สั่งการหลักเขต 5 - คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายสัมพันธ์เขต 6 - Premotor cortex และ Supplementary Motor Cortex (Secondary Motor Cortex) (Supplementary motor area)เขต 7 - คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายสัมพันธ์เขต 8 - รวม Frontal eye fieldsเขต 9 - Dorsolateral prefrontal cortexเขต 10 - Anterior prefrontal cortexเขต 11 - Orbitofrontal areaเขต 17 - คอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิเขต 18 - เขตสายตา V2เขต 19 - คอร์เทกซ์สายตาสัมพันธ์ (V3 V4 V5)เขต 20 - Inferior temporal gyrusเขต 21 - Middle temporal gyrusเขต 22 - Superior temporal gyrusเขต 37 - รอยนูนรูปกระสวยเขต 38 - Temporopolar areaเขต 39 - Angular gyrusเขต 40 - Supramarginal gyrusเขต 41-42 - คอร์เทกซ์การได้ยินเขต 41-42 - คอร์เทกซ์การได้ยินเขต 43 - Primary gustatory cortexเขต 44 - pars opercularis เป็นส่วนของ Broca's areaเขต 45 - pars triangularis เป็นส่วนของ Broca's areaเขต 46 - Dorsolateral prefrontal cortexเขต 47 - Inferior prefontal gyrusImage Mapเขตบร็อดแมนน์ คลิ๊กที่ตัวเลขจะโหลดบทความที่เหมาะสม ถ้ามี
เกี่ยวกับภาพนี้

แผนที่คลิ๊กได้: ผิวสมองส่วนใน (medial)[แก้]

เขต 3-1-2 - คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิเขต 4 - primary motor cortexเขต 5 - คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายสัมพันธ์เขต 6 - Premotor cortex และ Supplementary Motor Cortex (Secondary Motor Cortex) (Supplementary motor area)เขต 7 - คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายสัมพันธ์เขต 8 - รวม Frontal eye fieldsเขต 9 - Dorsolateral prefrontal cortexเขต 10 - Anterior prefrontal cortexเขต 11 - Orbitofrontal areaเขต 12 - Orbitofrontal areaเขต 17 - เขตสายตา V1 (คอร์เทกซ์สายตาขั้น)ปฐม)เขต 18 - เขตสายตา V2เขต 19 - เขตสายตาสัมพันธ์ (V3)เขต 19 - เขตสายตาสัมพันธ์ (V3)เขต 18 - เขตสายตา V2เขต 23 - Ventral Posterior cingulate cortexเขต 24 - Ventral Anterior cingulate cortexเขต 25 - Subgenual cortex (เป็นส่วนของ Ventromedial prefontal cortex)เขต 26 - Ectosplenial portion of the retrosplenial region of the cerebral cortexเขต 27 - คอร์เทกซ์รูปชมพู่ (Piriform cortex)เขต 28 - Posterior Entorhinal Cortexเขต 29 - Retrosplenial cingulate cortexเขต 30 - ส่วนของ cingulate cortexเขต 31 - Dorsal Posterior cingulate cortexเขต 32 - Dorsal anterior cingulate cortexเขต 33 - Part of anterior cingulate cortexเขต 34 - Anterior Entorhinal Cortex (บนรอยนูนรอบฮิปโปแคมปัส)เขต 35 - Perirhinal cortex (บนรอยนูนรอบฮิปโปแคมปัส)เขต 20 - Inferior temporal gyrusเขต 37 - Fusiform gyrusเขต 3-1-2 - คอรเทกซ์ความรู้สึกทางกายปฐมภูมิเขต 38 - Temporopolar areaImage Mapเขตบร็อดแมนน์ คลิ๊กที่ตัวเลขจะโหลดบทความที่เหมาะสม ถ้ามี
เกี่ยวกับภาพนี้

ข้อวิจาร[แก้]

เมื่อวอน โบนิน และเบล์ลี ทำแผนที่สมองในลิงแม็กแคก จึงพบว่าการพรรณนาของบร็อดแมนน์นั้นไม่สมบูรณ์พอ จึงได้บันทึกไว้ว่า

"ในปี ค.ศ. 1907 เป็นความจริงที่บร็อดแมนน์ได้สร้างแผนที่ของสมองมนุษย์ที่ได้เผยแพร่ไปอย่างกว้างขวาง แต่โชคไม่ดีว่า ข้อมูลที่แผนที่นั้นอิงอาศัย ไม่เคยได้รับการเผยแพร่"

[6] และจึงได้ใช้แผนที่ cytoarchitectonics ของ คอนสแตนติน วอน อีโคโนโม และจอร์จ คอสกินาส ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1925[7] ซึ่งมี

"การพรรณนาที่ละเอียดของคอร์เทกซ์ในมนุษย์ ในระดับที่ใช้ได้เพียงเท่านั้น"

ดูเพิ่ม[แก้]

เชิงอรรถและอ้างอิง[แก้]

  1. Brodmann K. Vergleichende Lokalisationslehre der Grosshirnrinde. Leipzig : Johann Ambrosius Barth, 1909
  2. Garey LJ. Brodmann's Localisation in the Cerebral Cortex. New York : Springer, 2006 (ISBN 0-387-26917-7) (ISBN 978-0387-26917-7)
  3. Economo, C., Koskinas, G.N. (1925). Die Cytoarchitektonik der Hirnrinde des erwachsenen Menschen. Wien: Springer Verlag.
  4. http://ukpmc.ac.uk/articles/PMC2268639;jsessionid=BBF4DB8DAFCFCB452BEA9AB7368AB5C6.jvm4
  5. Brent A. Vogt, Deepak N. Pandya, Douglas L. Rosene (1987). "Cingulate cortex of the rhesus monkey: I. Cytoarchitecture and thalamic afferents". The Journal of Comparative Neurology. 262 (2): 256–270. doi:10.1002/cne.902620207. PMID 3624554. Unknown parameter |month= ignored (help)
  6. Gerhardt von Bonin & Percival Bailey (1925). The Neocortex of Macaca Mulatta. Urbana, Illinois: The University of Illinois Press.
  7. Constantin von Economo & Georg N. Koskinas (1925). Die Cytoarchitektonik der Hirnrinde des erwachsenen Menschen. Vienna and Berlin: Julius Springer.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]