นิวไคลด์รังสี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

นิวไคลด์รังสี (อังกฤษ: radionuclide) คืออะตอมที่มีนิวเคลียสที่ไม่เสถียร มีพลังงานสูงมากจนสามารถสร้างอนุภาคกัมมันตรังสีขึ้นใหม่ภายในนิวเคลียสหรือโดยผ่านการแปลงผันภายในก็ได้ ระหว่างกระบวนการนี้เราจะเรียกว่านิวไคลด์รังสีนั้นกำลังเกิดการสลายตัวของสารกัมมันตรังสี (radioactive decay) ซึ่งทำให้เกิดการเปล่งรังสีแกมมา และ/หรือ อนุภาคที่เล็กกว่าอะตอม เช่น อนุภาคอัลฟาหรืออนุภาคบีตา[1] การเปล่งรังสีเช่นนี้ทำให้เกิดการแผ่รังสีที่มีประจุ (ionizing radiation) นิวไคลด์รังสีสามารถเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติก็ได้ หรือถูกสร้างขึ้นก็ได้

นักเคมีและนักฟิสิกส์มักเรียกนิวไคลด์รังสีว่า ไอโซโทปกัมมันตรังสี หรือ radioisotope ไอโซโทปกัมมันตรังสีที่มีครึ่งชีวิตที่เหมาะสมมีบทบาทสำคัญยิ่งในเทคโนโลยีหลายชนิด (เช่น การรักษาด้วยนิวเคลียร์ (nuclear medicine)) อย่างไรก็ดี นิวไคลด์รังสีอาจทำให้เกิดโทษมหันต์ต่อสุขภาพด้วยเช่นกัน

อ้างอิง[แก้]

  1. R.H. Petrucci, W.S. Harwood and F.G. Herring, General Chemistry (8th ed., Prentice-Hall 2002), p.1025-26

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]