ตัวคูณลอเรนซ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ตัวคูณลอเรนซ์ (Lorentz factor) เป็นตัวคูณที่ใช้ในการแปลงคำตอบจากการแปลงแบบกาลิเลียนในกรณีที่ความเร็วสูงมาก ๆ ให้อยู่ในขอบเขตของสัจพจน์ของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ในทฤษฎีสัมพัทธภาพ ซึ่งมีสมการดังนี้


เมื่อ คือ ตัวคูณลอเรนซ์ (Lorentz factor)
คือ ความเร็วของผู้สังเกตในกรอบอ้างอิงเดียวกัน

คือ ความเร็วแสง

สมการดังกล่าวเป็นสมการที่ได้รับการพัฒนาโดยแฮ็นดริก โลเรินตส์ ซึ่งเป็นผู้หนึ่งที่พัฒนาทฤษฎีที่เกี่ยวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า โดยอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ยังได้นำสมการดังกล่าวมาใช้ในการคำนวณเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษอีกด้วย

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]