ตัวคูณลอเรนซ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ตัวคูณลอเรนซ์ (Lorentz factor) เป็นตัวคูณที่ใช้ในการแปลงคำตอบจากการแปลงแบบกาลิเลียนในกรณีที่ความเร็วสูงมากๆ ให้อยู่ในขอบเขตของสัจพจน์ของไอน์สไตน์ในทฤษฎีสัมพัทธภาพ ซึ่งมีสมการดังนี้


เมื่อ คือ ตัวคูณลอเรนซ์ (Lorentz factor)
คือ ความเร็วของผู้สังเกตในกรอบอ้างอิงเดียวกัน

คือ ความเร็วแสง

สมการดังกล่าว เป็นสมการที่ได้รับการพัฒนาโดย เฮนดริก ลอเรนท์ซ (Hendrik.A.Lorentz) ซึ่งเป็นผู้หนึ่งที่พัฒนาทฤษฎี ที่เกี่ยวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า โดยอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein) ได้นำสมการดังกล่าวมาใช้ในการคำนวณเกี่ยวกับทฤษฎี สัมพัทธภาพพิเศษอีกด้วย

ดูเพิ่ม[แก้]

การแปลงลอเรนซ์
ทฤษฏีสัมพัทธภาพ
คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า

อ้างอิง[แก้]